Kronika ng StarCraft Episodyo 29 · Ang mga Taong Nagpasabog sa Kanilang Inang-Bayan

Ito ay isang bagong sulat na salaysay ng tagahanga batay sa mga kaganapan sa orihinal na gawa. Ang mga emosyon, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang pangunahing katapusan.

Ang mga Sugatang Nakaligtas na Nagtipon sa Spear of Adun

Ang loob ng Spear of Adun ay napuno ng mga yabag ng mga lumikas na pumasok matapos basagin ang libu-libong taong katahimikan. Sa bawat metal na koridor ng dambuhalang barko, ang mga Protoss na lugmok sa kawalan ng pag-asa ay nakaupong magkakasama sa mga grupo. Ang mga Khalai, na hanggang kamakailan lamang ay nagkakaisa sa liwanag ng Khala, ngayon ay nanginginig sa matinding pakiramdam ng pagkakabukod habang putol na ang kanilang mga nerve cord.

Sa pagitan nila, ang mga Dark Templar, ang mga Nerazim, ay nagpapatrolya nang may mapagbantay na mga mata. Para sa kaibuturan nila na matagal nang tumanggi sa Khala, ang sitwasyong ito ay hindi bago, ngunit ang kanilang mga tingin sa nagdurusang kapwa ay may halong habag at tensyon. Ang dalawang tribo, kahit na nasa iisang espasyo, ay hindi magkahalo na tila may hindi nakikitang pader sa pagitan nila.

Tahimik na tiningnan ni Artanis ang magulong eksenang iyon mula sa mataas na plataporma ng tulay. Ang mabigat na pakiramdam ng sandaling isakripisyo ni Zeratul ang kanyang buhay sa pamamagitan ng pagputol sa sarili nitong nerve cord ay tila nananatili pa rin sa dulo ng kanyang mga daliri. Sa mga balikat ng batang Hierarch, hindi lamang ang dusa ng pagkawala ng Aiur ang nakapatong ngayon, kundi pati na rin ang mabigat na responsibilidad na pamunuan ang buong nawasak na lahing ito.

Isang Khalai Zealot ang humagulgol kaagad habang nakadapa sa sahig, hawak ang dulo ng kanyang pinutol na nerve cord. Isang Nerazim Stalker na dumaan sa kanyang tabi ang maingat na nag-abot ng kamay, ngunit tinabig ng Zealot ang kamay na iyon nang may takot sa kanyang mga mata. Ang bakanteng espasyong iniwan ng pagkawala ng Khala ay hindi lamang simpleng kawalan, kundi nagdulot ng takot na tila ba isang bahagi ng kanyang sarili ang pinunit.

Dahan-dahang bumaba ng hagdan si Artanis at naglakad sa pagitan nila. Ang kanyang pinaikling nerve cord ang pinakamalinaw na simbolo na nagpapatunay sa bagong katotohanan sa lahat ng nagtipon sa barkong ito. Nang lumapit ang Hierarch, ang humahagulgol na Zealot at ang mapagbantay na Nerazim ay sabay-sabay na nagpigil ng hininga at itinuon ang kanilang mga mata sa kanya.

“Mga kapatid, marami tayong nawala ngayon,” ang tinig ni Artanis ay umalingawngaw sa malawak na bulwagan. “Ang liwanag ng Khala ay nadungisan ng kadiliman ni Amon, at kailangan nating putulin ang koneksyong iyon sa ating sarili upang mabuhay. Ang kalungkutang ito ay kakila-kilabot, ngunit sa parehong pagkakataon, ito ang pinakadakilang patunay na hindi tayo naging mga alipin ni Amon.”

Sa kanyang mga salita, ilang Khalai ang nagtaas ng kanilang mga ulo, at ang mga Nerazim ay tahimik na nagbaba ng kanilang mga sandata upang magpakita ng paggalang. Bagama't ang dambuhalang pisikal na kuta na Spear of Adun ay nagpoprotekta sa kanilang mga katawan, ang tunay na dapat sumuporta sa kanila ay ang bagong pagkakaisa na magbubuklod sa kanilang mga durog na puso.

Ipinatong ni Artanis ang kanyang kamay sa balikat ng sugatang Zealot habang nagpapadala ng matatag na tingin. Ang pagpanday sa mga may magkakaibang pilosopiya at sugat sa loob ng dambuhalang barkong ito upang maging isang tunay na nagkakaisang Templar. Lubos niyang napagtanto na ito ang kanyang unang pagsubok bilang Hierarch upang hindi masayang ang sakripisyo ni Zeratul.

Ang Nagigising na Barko at ang Nagbabanggaang Pananaw ng mga Pinuno

Sa Solar Core, ang puso ng barko, ang Phase-Smith na si Karax ay walang humpay na nagpapakilos sa kanyang mga mekanikal na braso. Ang sinaunang teknolohiya na natutulog nang libu-libong taon ay dahan-dahang nagsimulang tumibok sa pamamagitan ng kanyang haplos. Ang nakasisilaw na gintong enerhiya na ibinubuga ng dambuhalang artipisyal na araw ay nagpainit sa buong Solar Core.

“Hierarch, sa wakas ay ganap nang nagising ang Spear of Adun,” ulat ni Karax sa isang nasasabik na tinig habang pumasok sa tulay. “Ang pinagmumulan ng lakas ng barkong ito ay hindi lamang isang simpleng makina. Ito ang rurok ng teknolohiyang nakamit ng ating mga ninuno sa nakaraan, at gumagawa ito ng sapat na mapagkukunan upang mapagkasya ang lahat ng nabubuhay na Protoss sa kasalukuyan.”

Bago pa man matapos ang kanyang masiglang paliwanag, lumabas si Matriarch Vorazun mula sa makapal na anino. Ang kanyang ekspresyon ay malamig at matalim, at ang natatanging madilim na enerhiya na sumisimbolo sa mga Nerazim ay umaaligid sa kanyang paligid. Tiningnan ni Vorazun ang sinaunang relikya na labis na pinupuri ni Karax nang may hindi nasisiyahang tingin.

“Kinikilala ko na kahanga-hanga ang pamana ng mga Khalai,” sabi ni Vorazun habang nakahalukipkip ang mga kamay. “Ngunit ang aking mga mamamayan ay natutong mabuhay nang mag-isa nang walang kontrol ng Khala sa loob ng daan-daang taon. Hindi ko nais na ang mga Nerazim ay maisama lamang bilang mga piyesa sa dambuhalang sistema ng barkong ito, Hierarch.”

Napaurong ang mga mekanikal na braso ni Karax sa pagkabigla. “Matriarch, nagkakamali po kayo. Ang sistema ng barkong ito ay para sa kaligtasan nating lahat. Sa pamamagitan lamang ng pagsasama-sama ng mga sistema ng armas at power grid natin maitatayo ang isang mahusay na linya ng depensa laban sa hukbo ni Amon. Ito ay kooperasyon para sa kaligtasan, hindi kontrol.”

“Kung nais mong burahin ang aming mga tradisyon at pamamaraan sa ngalan ng kahusayan, ano ang pagkakaiba nito sa pamamaraan ni Amon?” May malamig na talim sa tinig ni Vorazun. “Ang mga Nerazim ay naglalakad sa mga anino. Kailangan namin ng sarili naming espasyo at mga alituntunin. Kung hindi iyon masisiguro, ang barkong ito ay isa lamang panibagong kulungan.”

Naramdaman ni Artanis ang matinding tensyon sa pagitan ng dalawa at tahimik na itinaas ang kanyang kamay. “Tama ang Matriarch. Hindi na tayo maaaring bumalik sa nakaraan kung saan tayo ay nakatali sa iisang kaisipan ng Khala. Karax, muling ayusin ang panloob na istruktura ng barko upang matiyak ang mga independiyenteng sektor at taktikal na awtonomiya ng mga Nerazim.”

Nag-atubili si Karax nang sandali ngunit agad na yumuko upang tanggapin ang utos. Tumango rin nang bahagya si Vorazun at inalis ang kanyang poot. Mayroon pa ring hindi nakikitang pader ng kawalan ng tiwala sa tulay, ngunit sa ilalim ng ganap na layunin ng kaligtasan, sinisimulan na nila ang marupok ngunit mahalagang alyansa.

Ang Preserber na Nakakulong sa Anino ng Khala

Sa kaibuturan ng stasis block, sa loob ng isang silid na nababalot ng malamig na asul na liwanag, nagmulat ng mata ang Preserber na si Rohana. Sa likod ng kanyang likod, ang mahaba at buong nerve cord ay magandang nakalaylay. Sa paggising mula sa libu-libong taong pagkakahimbing, likas niyang pinalawak ang kanyang kamalayan upang kumonekta sa Khala at hanapin ang maiinit na kaisipan ng kanyang mga kauri.

Gayunpaman, ang sumalubong sa kanya ay hindi ang magkakatugmang awit ng bilyun-bilyong Protoss. Isang kakila-kilabot at malagkit na kadiliman ang sumalakay sa kanyang isip sa pamamagitan ng network ng Khala. Ito ang kalooban ni Amon, ang tiwaling Xel'naga na puno ng galit at poot. Sumigaw si Rohana at napaupo sa sahig habang hawak ang kanyang ulo.

“Tapos na ang inyong panahon... Ang lahat ay maglalaho ayon sa aking plano.” Ang bulong ni Amon ay umalingawngaw na tila kumakamot sa kanyang utak. Nilabanan ni Rohana ang pagkaagnas na iyon gamit ang kanyang malakas na kaisipan na sinanay bilang isang Preserber, ngunit ang nag-uumapaw na kapangyarihan ni Amon na dumadaloy sa kanyang buong nerve cord ay mahigpit na pumiga sa kanyang isip nang walang puwang.

Nagmamadaling pumasok si Artanis sa stasis block. Nang makita si Rohana na namimilipit sa sakit, agad niyang pinagana ang kanyang mga psi-blade at lumapit. “Preserber! Kailangan mo nang putulin ang iyong nerve cord ngayon din. Ang Khala ay hindi na natin kanlungan. Inalipin ni Amon ang ating mga kapatid sa pamamagitan ng koneksyong iyon!”

“Hindi maaari!” Itinulak ni Rohana ang kamay ni Artanis huwag nang manginig ang buong katawan sa sakit. “Ang Khala ay... ang kasaysayan at kaluluwa ng ating lahi. Libu-libong taon ng mga alaala at karunungan ang nakapaloob dito. Ang pagputol dito ay katumbas ng pagsuko sa pagiging Protoss. Bilang isang Preserber, kailangan kong protektahan ang mga alaalang ito.”

“Sa harap ng kamatayan at pagkaalipin, walang saysay ang anumang dakilang kasaysayan!” Sigaw ni Artanis nang may halong lungkot at galit. “Ang iyong katigasan ng ulo ay maaaring maglagay sa buong barko sa panganib. Kung ganap na makokontrol ni Amon ang iyong isip, baka mapilitan akong paslangin ka gamit ang sarili kong mga kamay.”

Nanginginig ang buong katawan ni Rohana na parang dahon, ngunit tumingin siya sa Hierarch nang may determinadong mga mata. “Kakayanin ko po. Hahanapin ko ang liwanag ng ating mga ninuno kahit sa gitna ng kadiliman ni Amon at iingatan ito. Ang aking determinasyon ay hindi ganoon kahina. Pakiusap... huwag ninyong putulin ang aking nerve cord.”

Ang hindi matatag na psionic na kuryente na dumadaloy sa kanyang buong katawan at ang kanyang nanginginig na tingin ay nagpakita kung gaano kadelikado ang kanyang paninindigan. Pinatay ni Artanis ang liwanag ng kanyang mga blade at lumubog sa isang mabigat na katahimikan. Sa halip na piliting supilin si Rohana, pinili niyang ibalik ito sa stasis, ngunit ang nerve cord na nakalaylay sa likod nito ay tila isang bombang may oras na maaaring sumabog anumang sandali.

Ang Hukbo ni Amon na Bumabalot sa Shakuras

Ang pulang ilaw ng babala sa tulay ay umikot nang parang baliw, na naglalabas ng nakatutuling tunog ng sirena. Sa screen ng tactical display, ipinakita ang eksena ng hindi mabilang na mga biological signal na bumubuhos sa orbit ng Shakuras, ang inang-bayan ng mga Nerazim. Ito ay ang dambuhalang kawan ng Zerg at mga Hybrid sa ilalim ng kontrol ni Amon.

Ang langit ng Shakuras, na nababalot sa walang hanggang dapit-hapon, ay nagsimulang magkulay itim dahil sa mga spore sac ng Zerg. Ang taguan na kumupkop sa mga Dark Templar sa loob ng daan-daang taon ay naging isang kakila-kilabot na lugar ng pangangaso para sa mga mandaragit. Ang mga apurahang signal ng saklolo na ipinapadala mula sa ibaba ay halos magparalisa sa network ng komunikasyon sa tulay.

Napatitig si Vorazun sa display nang hindi gumagalaw. Ang mga pulang tuldok sa screen ay lumampas na sa panlabas na linya ng depensa ng kabiserang lungsod, ang Talematros. Bahagyang nanginig ang kanyang mga mata, at si Artanis na nakatayo sa kanyang tabi ay hindi man lang magawang hulaan ang lalim ng kawalan ng pag-asa na kanyang nararamdaman.

“Pumasok na ang mga Zerg sa lungsod ng Talematros! Inaatake na ang mga tirahan ng mga sibilyan!” Ang apurahang ulat ng tagamasid ay umalingawngaw sa tulay. Ang mga mandirigmang Nerazim sa ibaba ay lumabas mula sa mga anino upang tadtarin ang mga Zerg, ngunit isang desperadong labanan ang nagpapatuloy habang higit sa sampung beses na mas maraming monsters ang walang katapusang bumubuhos sa mga lugar kung saan bumagsak ang mga nauna.

“I-activate agad ang malawakang warp network! I-angkla ang Spear of Adun sa orbit at gabayan ang lahat ng barkong lumilikas patungo sa atin!” Utos ni Artanis sa isang matatag na tinig. Ang mga dambuhalang Warp Gate ng barko ay sabay-sabay na bumukas, na bumuo ng mga asul na daanan ng liwanag upang iangat ang mga nakaligtas mula sa ibaba.

Gayunpaman, ang opensiba ng mga Zerg ay mas mabilis kaysa sa bilis ng paglikas. Ang mga spore cannon ay nagbuga ng asido patungo sa mga barkong lumilikas, at ang mga kawan ng Mutalisk na bumalot sa himpapawid ay nagsagawa ng mga pag-atake ng pagpapakamatay upang gambalain ang koneksyon ng warp network. Ang ibabaw ng Shakuras ay mabilis na naging isang impiyerno sa lupa na nababalot ng dugo at creep.

Napakapit si Vorazun sa kanyang Warp Scythe, ang kanyang simbolo, nang napakahigpit kaya namuti ang kanyang mga kasukasuan sa daliri. Ang mapagpalang inang-bayan na tumanggap sa mga Khalai na tumakas mula sa Aiur ay walang awang nilalapastangan ngayon kasama ang mga lumikas na iyon. Ang marinig ang mga sigaw ng kanyang mga mamamayan as Matriarch ay isang sakit na tila pumupunit sa kanyang mga buto.

Naging malinaw na ang mga tradisyunal na linya ng depensa ay hindi kailanman makapipigil sa dambuhalang alon na ito. Hindi lamang nais ni Amon na sakupin ang planeta, kundi balak niyang lipulin ang bawat binhi ng Protoss sa Shakuras. Ang lungkot na nananahan sa mga mata ni Vorazun ay dahan-dahang naging isang malamig at determinadong galit.

Ang Desisyon ng Matriarch na Sunugin ang Inang-Bayan

Ang hangin sa silid ng estratehiya ay napakabigat na tila nakasasakal. Sa ibabaw ng holographic table, nakalutang ang mapa ng Shakuras na unti-unting nagiging pula dahil sa creep ng Zerg. Si Vorazun ang bumasag sa katahimikan. “Hierarch, kailangan nating isuko ang Shakuras. At hindi natin maaaring iwanang buo ang ating inang-bayan sa mga halimaw na iyon.”

Tiningnan siya ni Artanis nang may gulat sa kanyang mga mata. “Matriarch, ano ang sinasabi mo? Hindi lang pagsuko sa ating inang-bayan, kundi nais mo ring sirain ang planeta? Nawala na sa atin ang Aiur. Hindi natin maaaring sirain gamit ang sarili nating mga kamay ang natitirang tanging kanlungan ng mga Protoss!”

“Gagamitin ni Amon ang Shakuras jako isang dambuhalang pugad upang palaguin ang kanyang hukbo.” Ang tinig ni Vorazun ay matatag at walang panginginig. “Kung i-overload natin ang enerhiya ng Xel'naga Temple upang tamaan ang core ng planeta, maaari nating gawing alikabok sa kalawakan ang bilyun-bilyong kakila-kilabot na hukbong iyon kasama ang Shakuras.”

“Ngunit iyon ay parang pagpunit sa puso ng mga Nerazim! Ito ang lupang kumupkop sa inyo sa loob ng daan-daang taon.” Sa kabila ng pagpigil ni Artanis, hindi natinag si Vorazun. Ikinuwento niya ang pamamaraan ng mga Nerazim—isang pilosopiya kung saan hindi nila iniiwasan ang masakit na desisyon na ibigay ang sariling laman habang nagtatago sa mga anino para lamang mabuhay.

Nalubog si Artanis sa malalim na pag-iisip. Naalala niya ang mga mukha ng hindi mabilang na mga kapatid na Templar na bumagsak habang nangangakong ipagtatanggol ang kanilang inang-bayan hanggang sa huli noong araw na bumagsak ang Aiur. Para sa kanya na naniniwalang ang pagkawala ng teritoryo ay katumbas ng pagkawala ng pagkakakilanlan ng lahi, ang pagwasak sa sariling planeta ay isang bawal na hindi niya kailanman naisip.

Ngunit nakita niya ang hindi matitinag na katatagan sa mga mata ni Vorazun. Handa ang Matriarch na pasanin ang habambuhay na pakiramdam ng kasalanan sa pagsunog sa sarili niyang inang-bayan gamit ang sarili niyang mga kamay. Ito ay isang masakit na sakripisyo upang iligtas ang mga mamamayan at magplano para sa hinaharap sa halip na hayaang malipol ang lahi habang ipinagtatanggol ang lupain.

Matapos ang mahabang katahimikan, mabigat na tumango si Artanis. “Kung iyan talaga ang nais ng Matriarch... susunod ako. Gagamitin natin ang Xel'naga Temple hindi bilang kasangkapan ng kaligtasan, kundi bilang sandata ng pagkawasak. Anuman ang maging hatol sa atin ng kakila-kilabot na desisyong ito sa hinaharap, dadalhin ko ang pasaning ito kasama mo.”

Nang magawa ang desisyon, agad na nagsimula si Karax at ang mga inhinyero sa tumpak na kalkulasyon upang i-overload ang enerhiya ng templo. Upang gumuho ang crust ng planeta at magdulot ng sunod-sunod na pagsabog sa core, kailangan nilang direktang paganahin ang overload device mula sa loob ng templo at panatilihin ang linya ng depensa hanggang sa huling sandali.

Ang Huling Paglikas at ang Na-overload na Templo

Ang pasukan ng sinaunang Xel'naga Temple na nakatayo sa ibabaw ng Shakuras ay naging huling linya ng depensa. Personal na humawak ng sandata sina Artanis at Vorazun at tumayo sa pinakaharap ng labanan. Sa ilalim ng kulay-abo na langit, ang tila walang katapusang tsunami ng mga Zerg ay sumugod patungo sa templo, at ang mga psi-blade ng dalawang pinuno ay nag-krus, na lumikha ng spray ng dugo.

“Mga kapatid, huwag kayong aatras! Huwag ninyong hahayaang makapasok ang kahit isang halimaw sa loob ng templo hanggang sa makalipad ang lahat ng barkong lumilikas!” Ang sigaw ni Artanis ay bumasag sa larangan ng digmaan. Ang mga Nerazim Dark Templar at mga Khalai Zealot ay lumaban nang buong giting laban sa alon ng kamatayan, magkatabi nang walang pagkakaiba sa tribo.

Sa landing pad sa likod ng templo, ang mga huling barkong lumilikas ay umaakyat sa langit habang naglalabas ng magaspang na tunog ng makina. Tahimik na luha ang pumatak mula sa mga mata ng mga Nerazim na nakatingin sa nasusunog nilang inang-bayan sa kabila ng bintana. Nadurog ang kanilang mga puso habang pinapanood ang mga mandirigmang lumalaban sa bingit ng kamatayan upang iligtas ang kanilang mga buhay.

Sa oras na iyon, sa gitna ng templo, ang enerhiya ay nagsimulang dumaloy pabalik ayon sa malayong direksyon ni Karax. Ang mga kristal ng Xel'naga na natutulog nang libu-libong taon ay nanginig habang naglalabas ng nakatatakot na pulang liwanag. Ang enerhiyang dumadaloy sa sahig ay nawalan ng kontrol at bumaon na parang kalang patungo sa core ng planeta.

Nang ang isang dambuhalang Ultralisk ay sumugod sa linya ng depensa, agad na tumalon si Vorazun sa likod ng halimaw gamit ang Shadow Stride. Sa sandaling bumaon ang kanyang scythe sa makapal na baluti ng halimaw at pinutol ang nerve cluster nito, ang buong templo ay nanginginig nang may malakas na ugong. Ang overload ay umabot na sa kritikal na punto.

“Hierarch! Lumampas na sa limitasyon ang enerhiya! Kung hindi kayo babalik ngayon din, madadamay kayo sa pagsabog!” Ang desperadong tinig ni Karax ay umalingawngaw sa communicator. Agad na iniutos ni Artanis sa mga natitirang mandirigma sa paligid na umatras. Ang mga katawan ng mga mandirigma ay nabalot ng asul na liwanag ng warp network at isa-isang naglaho mula sa larangan ng digmaan.

Bago tuluyang sumakay sa recall beam sa huling pagkakataon, tiningnan muli ni Vorazun ang lupain ng Shakuras na nababalot ng creep. Sa kabila ng nakatutuling hiyaw ng mga Zerg, ang tunog ng hangin sa gabi na kumupkop sa mga Nerazim sa loob ng daan-daang taon ay narinig niya na parang isang ilusyon. Naglaho siya sa liwanag matapos ang isang maikling panalangin.

Agad pagkabalik sa Spear of Adun, ang Xel'naga Temple na tiningnan mula sa orbit ay nagbubuga na ng dambuhalang haligi ng liwanag sa kalawakan. Ang liwanag na iyon ay kumalat na parang sapot ng gagamba sa buong planeta sa pamamagitan ng mga bitak sa crust, at isang hindi na mababaligtad na sunod-sunod na pagguho ang nagsimula sa kaibuturan ng puso ng Shakuras.

Ang Nadurog na Kanlungan ng Dapit-hapon

Sa kabila ng dambuhalang pangunahing viewing window sa tulay ng Spear of Adun, isang tahimik na pagkawasak ang nagaganap. Ang liwanag na ibinuga mula sa Xel'naga Temple ay bumuo ng isang bilog na sinturon sa kahabaan ng ekwador ng planeta, at pagkatapos ay isang nakasisilaw na kislap na hindi kayang tingnan ng mata ang lumamon sa kalawakan. Ang crust ng Shakuras ay nagsimulang maghiwalay sa dambuhalang mga tipak.

Kasama ang bilyun-bilyong kawan ng Zerg, ang lupain na naglalaman ng maluwalhating kasaysayan at mga alaala ng mga Nerazim ay nadurog nang pira-piraso. Ang dambuhalang shockwave na nilikha ng pagsabog ng core ng planeta ay marahas na tumama sa mga shield ng Spear of Adun. Ang buong barko ay nayanig, at naramdaman ito na parang huling hininga ng naghihingalong inang-bayan.

Ang mga nakaligtas na Nerazim na nagtipon sa observation deck ay lumuhod na tila napagkasunduan. Ang ilan ay nagtakip ng kanilang mga mukha gamit ang dalawang kamay at humagulgol, habang ang iba naman ay tumitig nang tulala sa mga pulang labi na lumulutang sa kalawakan. Ang planetang parang ina na nagtago sa kanila sa walang hanggang dapit-hapon ay naging isang kumpol na lamang ng mga nasusunog na bulalakaw.

Nakatayo nang tuwid si Vorazun sa harap mismo ng pangunahing viewing window. Ang kanyang ekspresyon ay matigas na parang bato kaya walang emosyong mababasa rito, ngunit ang kanyang dalawang kamay na nakalaylay sa kanyang tabi ay nanginginig nang bahagya na hindi niya makontrol. Sa harap ng kakila-kilabot na resulta na dulot ng utos na nanggaling sa sarili niyang bibig, tahimik niyang tinitiis ang parusa.

Lumapit si Artanis nang walang sinasabi at tumayo sa kanyang tabi. Alam niyang ang mababaw na aliw o simpatiya ay magiging isang insulto lamang sa harap ng dambuhalang pagkawala na ito. Ito ay isang tahimik na pakikiisa, nakatayo sa iisang espasyo at nakatingin sa iisang lugar, upang kahit paano ay makibahagi sa bigat ng kakila-kilabot na kasalanan at lungkot na kanyang pinapasan.

Ang tingin ng mga nakaligtas na Khalai na nanonood sa eksenang iyon ay nagbago na rin. Naaalala ang kamay na iniabot ng mga Nerazim nang maagaw ang Aiur, labis silang nakikiramay ngayon sa dusa ng mga Nerazim na nawalan ng lahat. Kahit walang koneksyon ng Khala, ang kanilang mga puso ay nagkakaisa sa malalim na pagdadalamhati.

Ang dalawang tribo na dating nagtataboy at walang tiwala sa isa't isa ay nakatayo na ngayon sa harap ng iisang tadhana bilang mga ulila sa kalawakan na walang mabalikan. Para sa mga Protoss na nawalan ng Shakuras kasunod ng Aiur, ang tanging natitira na lamang ay ang lumang sinaunang barkong ito. Ngunit sa kabaligtaran, ang dambuhalang pagkawala na ito ay nagbubuklod sa kanila upang maging isang tunay na nagkakaisang Templar.

“Paalam, ang aming madilim na kanlungan,” bulong ni Vorazun sa isang napakahinang basag na tinig. Ipinikit niya ang kanyang mga mata sa huling pagkakataon upang iukit ang mga labi ng kanyang inang-bayan sa kanyang puso, pagkatapos ay matatag na tumalikod at naglakad patungo sa gitna ng tulay. Ngayon, ang kailangan niyang tingnan ay hindi ang nawasak na nakaraan, kundi ang hinaharap ng mga nakaligtas.

Si Rohana na Pinutol ang Nakaraan at Pinili ang Hinaharap

Ang dambuhalang psionic shockwave na naganap sa sandaling mawasak ang Shakuras ay naglakbay sa kawalan ng kalawakan at umabot hanggang kay Rohana na natutulog sa stasis block. Nang ang kakila-kilabot na kawalan ng pag-asa at pighati ng kanyang mga kauri ay dumaloy sa pamamagitan ng mga labi ng Khala, ang kanyang mental na depensa ay labis na nayanig.

Hindi pinalampas ni Amon ang maliit na puwang na iyon. Ang masamang kalooban ng tiwaling Xel'naga ay bumuhos na parang talon sa nerve cord ni Rohana. Ito ay isang mabangis na atake upang pilipitin ang dusa ng pagkawala ng inang-bayan tungo sa galit, at ganap na lamunin ang kanyang sarili. Sumigaw si Rohana at namilipit sa loob ng stasis.

Ang kanyang dalawang mata ay nawalan ng asul na liwanag ng Protoss at nagsimulang mag-alab sa nakatatakot na pulang liwanag na sumisimbolo kay Amon. “Lahat ay mamamatay... Ang inyong walang saysay na pagpupumiglas ay tapos na.” Ang psionic na kaisipan na direktang umalingawngaw mula sa isip ni Rohana ay hindi na sa kanya. Ito ay ang pangungutya ni Amon na tila may halong libu-libong tunog ng bakal.

Nang marinig ang babala, nagmamadaling lumapit si Artanis, binunot ang kanyang psi-blade, at pinatay ang stasis device. “Rohana! Magpakatatag ka! Huwag kang susuko kay Amon!” Itinaas niya ang kanyang blade, ngunit nag-atubili siyang paslangin ang Preserber na nagtataglay ng sinaunang karunungan. Bahagyang nanginginig ang dulo ng kanyang mga daliri.

Gayunpaman, isang matinding labanan ang nagaganap sa loob ni Rohana. Sa gitna ng kadiliman ni Amon, nakataas niya ang desisyon ng kanyang mga kauri na piniling mabuhay kahit na isakripisyo ang Shakuras. Ang imahe ng bagong Templar na nagbabahagi ng dusa at nagkakaisa kahit walang Khala ay lumikha ng lamat sa kanyang matagal at matatag na paniniwala.

Sa wakas ay napagtanto niya. Ang maluwalhating nakaraan ng Khala na pinahahalagahan niya nang higit pa sa kanyang buhay ay isa na lamang patay na shell, at ang nerve cord na gumagapos sa kanya ngayon ay hindi ang kasaysayan ng kanyang lahi, kundi ang kadena ng pagkaalipin na inilagay ni Amon. Hangga't nakakapit sila sa nakaraan, walang hinaharap para sa mga Protoss.

“Hindi ako... ang iyong... papet!” Piniga ni Rohana ang kanyang buong isip at itinaas ang kanyang kamay habang nagniningning ang kanyang mga pulang mata. Ang matalim na psionic na enerhiya ay nagtipon sa dulo ng kanyang mga daliri. Nang walang pag-aalinlangan, ibinaba niya ang kanyang kamay patungo sa kanyang ipinagmamalaking nerve cord na nakalaylay sa kanyang likod.

Kasabay ng isang kislap, ang makapal na nerve cord ay bumagsak sa sahig. Sa sandaling iyon, ang pulang liwanag na bumabalot sa mga mata ni Rohana ay naglaho na parang hinugasan, at bumagsak siya sa mga bisig ni Artanis sa matinding pagod. Higit pa sa pakiramdam ng pagkawala ng libu-libong taon ng mga alaala, ang kaluwagan na sa wakas ay nakalaya na siya sa kontrol ni Amon at pinili ang isang malayang hinaharap ay banayad na sumalamin sa kanyang mga mata.

Mga Na-verify na Sanggunian

Opisyal na Kronika ng StarCraft ng Blizzard

Opisyal na Pagpapakilala sa Campaign ng StarCraft II

Q&A sa Lore ng mga Developer: Ang Koneksyon sa pagitan ng mga Karakter at Digmaan

Opisyal na Listahan ng Download at Pagbili ng Campaign at Nova ng StarCraft II