Kronika ng Diablo Kabanata 17 · Ang Langit na Hindi Mabigkas ang Pangalan ni Leah

Ito ay isang bagong kuwentong gawa ng tagahanga batay sa mga kaganapan sa orihinal na laro. Ang mga emosyon, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang pangunahing katapusan.

Ang Gumuho na Diamond Gates

Sa harap ng Diamond Gates, kung saan umaagos ang liwanag ng kalangitan, nakatayo nang mag-isa ang Archangel of Valor na si Imperius, hawak ang kanyang dambuhalang sibat na Solarion. Isang kakaibang pulang anino ang bumalot sa kanyang gintong baluti. Kasabay ng amoy ng asupre mula sa impiyerno, napunit ang portal, at ang Prime Evil na si Diablo, na sumipsip sa kapangyarihan ng pitong demonyo, ay humakbang nang kakila-kilabot sa lupain ng High Heavens.

Ang bagong anyo ni Diablo ay hindi ang magaspang na halimaw ng nakaraan. Ito ay isang pambabaeng demonyo na may kakatwang pilipit na hubog ng nawawalang dalaga na si Leah. Ang mga tusok na tumubo at ang nagbabagang apoy ng takot, na nagpapakita pa rin ng mga bakas ng kalupitan, ay isang kakila-kilabot na kalapastangan na nagpatigil sa paghinga maging ng tagapagtanggol ng kalangitan.

Umungal sa galit si Imperius at ibinuka nang malawak ang kanyang nagniningning na mga pakpak. Bilang sagisag ng katapangan na namumuno sa hukbo ng kalangitan, itinaas niya ang kanyang sibat nang may determinasyong tuhugin ang lapastangang mananakop na ito sa isang iglap. Sa dulo ng Solarion, umikot ang nakasisilaw na apoy ng kalangitan, handang bumuhos nang matindi patungo sa dumarating na kadiliman ng Prime Evil.

Sa sandaling magsalpukan ang dalawang dambuhalang puwersa, ang espasyo sa paligid ng Diamond Gates ay napaungol at nayanig. Sumugod ang sibat ni Imperius patungo sa baluti sa dibdib ni Diablo, ngunit ang pinagsamang lakas ng esensya ng pitong demonyo ay napakalakas. Sinangga ni Diablo ang dumarating na talim ng Solarion gamit ang kanyang hubad na kamay, at tinupok ang apoy ng kalangitan sa pamamagitan ng pulang kidlat.

Mula sa bibig ni Diablo, lumabas ang isang kakatwang ugong na pinaghalong boses ng pitong demonyo. Ang mapang-asar na bulong ay nagwasak sa dangal ni Imperius, na nagtatangkang magtanim ng umiiral na takot sa matatag na tagapagtanggol. Ang demonyong enerhiya ay pumasok sa mga siwang ng kanyang gintong baluti, kumalat na parang lason, at nagsimulang yumanig sa katapangan sa loob niya.

Ang dambuhalang kuko ni Diablo ay bumasag sa depensa ni Imperius at humampas sa kanyang dibdib. Kasabay ng tunog ng pagkabasag, ang Archangel of Valor ay tumalsik pabalik, at ang kanyang sandata na Solarion ay nawalan ng liwanag, naputol sa dalawa, at gumulong sa sahig. Sa sandaling mabali ang ganap na katapangan na nagtatanggol sa kalangitan, maging ang banal na liwanag na bumabalot sa Silver City ay kapansin-pansing lumabo.

Nang hampasin ng buntot ng Prime Evil ang walang depensang Diamond Gates, ang tila walang hanggang tarangkahan ng kalangitan ay nadurog at gumuho. Sa pagitan ng mga basag na labi, ang mga hukbo ng impiyerno ay pumasok na parang tsunami, na nagparumi sa purong puting marmol na sahig ng dugo at dumi. Ito ang ganap na pagbagsak ng kalangitan na hindi kailanman pinayagan simula noong paglikha.

Bumagsak na may malalim na sugat sa dibdib, itinaas ni Imperius ang kanyang ulo sa gitna ng sakit. Sa dulo ng his paningin ay ang dambuhalang anino ni Diablo na lumilipad lampas sa gumuhong tarangkahan patungo sa Crystal Arch, ang puso ng kalangitan. Nagngitngit sa galit ang Archangel of Valor dahil sa kanyang kawalan ng kapangyarihan at nagyukom ng kamao, ngunit ang kalangitan ay unti-unti nang lumulubog sa hindi mapigil na takot.

Ang Kalangitan na Nilamon ng Takot

Ang Silver City ay nababalot na ngayon sa kakila-kilabot na apoy ng impiyerno at umaalingawngaw sa mga tili. Ang mga anghel na nabuhay sa walang hanggang liwanag at perpektong armonya ay nanginig ang mga pakpak at napaluhod sa harap ng ganap na takot na ngayon lamang nila naranasan. Ang enerhiyang ibinubuga ng Prime Evil ay nanginginain sa kanilang banal na esensya, na nagpabagsak sa matatag na depensa ng kalangitan na parang kastilyong buhangin.

Ang mga estruktura ng kalangitan na may perpektong simetriya ay pangit na nayanig at nabaluktot sa tuwing bumubukas ang mga portal ng impiyerno. Pinuno ng mga demonyo ng takot at pagkawasak ang mga liwasan, at ang kristal na sahig ay naglabas ng tunog ng pagkabasag habang kinakamot ng mga kuko ng mga halimaw. Sinubukan ng mga sundalo ng kalangitan na bumuo ng depensa, ngunit sa bawat lugar na madapuan ng anino ni Diablo, ang kanilang mga sandata ay mabigat na bumabagsak sa lupa.

Ang Crystal Arch na matatagpuan sa pinakatuktok ng Silver Spire ay ang puwersa ng buhay ng mga anghel at ang mismong puso ng kalangitan. Gayunpaman, nang umakyat ang tiwaling enerhiya ng Prime Evil na si Diablo sa tore, ang malinaw at dalisay na tunog ng arko ay naging isang nakasusuklam na ingay. Ang kulay-dugong hamog ay nanginginain sa ibabaw ng kristal, nagtatangkang hilahin maging ang pinagmulan ng paglikha patungo sa kailaliman.

Kung gumuho ang Crystal Arch, hindi lamang ang kalangitan kundi ang kaayusan ng buong sansinukob ang mawawasak. Kahit alam ng mga anghel ang kakila-kilabot na katotohanang iyon, hindi sila makahakbang nang kahit isang beses sa harap ng desperadong alon na ibinubuga ng pinagsamang pitong demonyo. Ang takot na pumasok sa lugar kung saan nabali ang katapangan ay nagpalabo sa kanilang malilinaw na isip, at nagtanim pa ng kawalan ng tiwala sa isa't isa.

Ang mga lawa ng kalangitan kung saan umaagos ang banal na tubig ng pagpapagaling ay naging kumukulong dugo at kulay-abong putik. Ang mga nakalutang na pasilyo na dati ay puno ng magagandang himig ay napuno ng kakatwang halakhak ng mga demonyo at ng mga tili ng mga anghel. Sa kawalan ng pamumuno ng mga Archangel, ang mga ordinaryong sundalo ay walang magawa kundi ipikit ang kanilang mga mata sa harap ng dumarating na anino ng kamatayan.

Ilang matatapang na anghel ang humawak ng kanilang mga sibat at sumugod sa mga anino ni Diablo, ngunit ang kanilang mga pakpak ay nabali dahil hindi nakayanan ang bigat ng takot. Tinapakan ng mga demonyo ang nagniningning na baluti ng mga bumagsak na anghel habang sumusugod sila sa sentro ng Silver City. Naparalisa ang sistema ng depensa, at ang Hukbo ng Liwanag ay naging biktima ng pinakakakila-kilabot at isahang panig na pagpatay mula noong paglikha.

Ninanamnam ni Diablo ang pagbagsak ng kalangitan habang hindi humihinto sa kanyang paglakad patungo sa Crystal Arch. Sa kanyang mga dinaanan, taming malagkit na likido ng impiyerno at nagbabagang labi ng mga buto ang naiwan, at ang purong enerhiya ng kalangitan ay naging pagkain na nagpalakas sa kapangyarihan ng Prime Evil. Ang mapanganib na panginginig bago tuluyang huminto ang puso ng kalangitan ay yumayanig sa buong Silver City.

Sa tagpong pinalitan ng kawalan ng pag-asa ang katapangan at nilamon ng kadiliman ang liwanag, ang pagkawasak ng kalangitan ay tila isang hindi maiiwasang tadhana. Sa sandali ng kawalan ng pag-asa kung saan tila walang sinuman ang makapipigil sa pagsulong ng Prime Evil, umalingawngaw ang mga yabag ng paa lampas sa mga nadurog na labi ng Diamond Gates. Sila ang mga dumating sa pamamagitan ng apoy ng impiyerno upang muling isulat ang tadhana ng kalangitan.

Ang mga Sugat at Determinasyon ng Mortal

Ang sumalubong sa Nephalem at kay Tyrael nang humakbang sila sa kalangitan pagkatapos dumaan sa portal ay ang nagbabagang ozone at ang masangsang na amoy ng asupre. Ang mortal na kamay ni Tyrael ay hindi humihinto sa bahagyang pangangatog. Hindi ito dahil sa takot sa demonyo, kundi isang malalim na sugat sa kaluluwa na nagmula sa matinding pakiramdam ng kasalanan at kawalan ng kapangyarihan para kay Leah, na hindi niya naprotektahan hanggang sa huli.

Niyakap nang mahigpit ng Nephalem ang kanyang sandata na tila ba madudurog ito. Sa kanyang mga matang may pulang ugat, nakatatak ang pagtataksil ni Adria at ang masakit na tili ni Leah nang isakripisyo ito bilang sisidlan ng Prime Evil. Bagaman dumanak ang maraming dugo upang iligtas ang mundo, ang kaluluwa ng purong dalaga na pinakagusto niyang protektahan ay walang awang tinapakan ng mga panginoon ng impiyerno.

Ang kalunos-lunos na labi ng Diamond Gates sa harap ng kanilang mga mata ay masakit na nagpatunay kung gaano kalaking kapahamakan ang idinulot ng kanilang kabiguan. Sa harap ng tagpo kung saan gumuho ang pader ng kalangitan na ipinagmamalaki ang pagiging hindi magagapi, pinigilan ng Nephalem ang kanyang kumukulong galit sa pamamagitan ng malamig na pagnanais na pumatay. Upang wakasan ang kakila-kilabot na trahedyang ito, maging ang oras para magluksa ay isang karangyaan lamang.

Ipinikit ni Tyrael ang kanyang mga mata sa matinding sakit habang tinitingnan ang mga bangkay ng mga anghel na nakahandusay sa sahig at nawawalan ng liwanag. Ang mga emosyon ng mortal na hindi niya nauunawaan noong siya ay isa pang Archangel ay matalim na sumaksak sa kanyang dibdib. Ang bigat ng kamatayan at ang sakit ng pagkawala ay dumaloy sa kanyang mga ugat, at masakit niyang napagtanto kung gaano kabigat at kalupit ang buhay ng tao na kanyang pinili.

Sa sandaling iyon, humarang sa kanilang daan si Imperius na sugatan at puno ng galit. Hawak ang kanyang naputol na sibat, ang Archangel of Valor ay tumitig sa kanila nang may galit sa kanyang mga mata, at sumigaw nang marahas na ang lahat ng pagkawasak na ito ay dahil sa kanilang kabalbalan at sa kahinaan ng mga mortal. Sa kanyang boses ay mababakas ang kahihiyan ng pagkatalo sa Prime Evil at ang malalim na kawalan ng pag-asa sa pagbagsak ng kanyang perpektong mundo.

Yumuko si Tyrael sa mga paratang ni Imperius, ngunit iba ang Nephalem. Naglabas ang Nephalem ng dambuhalang pagnanais na pumatay habang humaharang sa harap ng Archangel, at malamig na sinabing itigil na ang pagtanggi sa katotohanan habang lasing sa nakaraang kaluwalhatian. Sa kanyang mga mata, nag-alab ang nagpapakitang-gilas na determinasyon ng mortal na pinanday ng lungkot at galit, na hindi kayang pigilan maging ng awtoridad ng kalangitan.

Natigilan si Imperius sa matatag na saloobin ng Nephalem, ngunit hindi nagtagal ay hindi niya ibinaba ang kanyang pride, nagmura, at naglaho. Sa kabila ng desperadong sitwasyon kung saan maging ang tagapagtanggol ng kalangitan ay tumalikod, hindi nayanig ang mga hakbang ng Nephalem. Upang hindi masayang ang kamatayan ni Leah, kailangan niyang tuhugin ang puso ng Prime Evil na lumamon sa kalangitang ito.

Tiningnan ni Tyrael ang matatag na likod ng Nephalem at hinawakan nang mahigpit ang kanyang nanginginig na kamay. Kahit na ang labanan sa kalangitan ay mahirap para sa isang mortal na katawan, nangako siyang lalaban para sa katarungan hanggang sa huli habang humahakbang. Ang dalawa ay nagsimulang maglakad nang tahimik sa mga guho ng Silver City, patungo sa puso ng pananakop kung saan naghahalo ang mga tili ng mga anghel at ang mga ungal ng mga demonyo.

Ang Pagbabalik ng Pag-asa at ang Bakanteng Tadhana

Ang Gardens of Hope ay hindi na nagtataglay ng kagandahang angkop sa pangalan nito. Ang mga kakila-kilabot na tinik na baging at ang mga anino ng kawalan ng pag-asa na bumalot sa lugar ng Gardens of Hope ay sumakal sa mga banal na puno, at sa gitna nito, ang Archangel Auriel na nadakip ng Lord of Despair na si Rakanoth ay unti-unting nawawalan ng liwanag. Nang mawala ang mainit na enerhiya ng hardin, ang hukbo ng kalangitan ay nawalan din ng determinasyong lumaban at gumuho.

Ang Nephalem ay nagpakawala ng walang awang atake sa mga nangungunang hukbo ng impiyerno na bumalot sa hardin. Sa bawat paghawi ng kanyang sandata sa hangin, ang dugo ng mga demonyo ay tumatalsik, at ang malamig na galit sa loob niya ay naging isang nakamamatay na talim na pumutol sa hininga ng mga kaaway. Habang pinapatay lamang ang mga kaaway sa kanyang harap, gumawa siya ng madugong daan patungo kay Auriel na nakagapos sa tanikala ng kawalan ng pag-asa.

Ang dambuhalang talim ni Rakanoth ay sumugod sa Nephalem, ngunit ang galaw ng mortal na pinatigas ng lungkot ay higit na lumampas sa inaasahan ng demonyo. Matapos madaling iwasan ng Nephalem ang atake ng kawalan ng pag-asa, dinurog niya ang baluti sa dibdib ng demonyo at nagdulot ng nakamamatay na sugat sa puso nito. Nang bumagsak si Rakanoth kasabay ng kanyang huling hininga, ang mga tanikala ng kadiliman na gumagapos kay Auriel ay natunaw na parang bula.

Nang muling ibuka ng nailigtas na si Auriel ang kanyang mga pakpak, ang liwanag ng pag-asa ay lumikha ng malambot na alon at nagsimulang linisin ang nadumihang hardin. Ang mainit na liwanag ay humaplos sa mga sugat ng mga bumagsak na anghel at muling nagpatayo sa kanilang nabaling determinasyon. Napagtanto ng mga sundalo ng kalangitan na nagbalik na ang Archangel of Hope, kaya muli nilang nakuha ang nawalang katapangan at nagsimula ng ganting-salakay laban sa mga demonyo.

Lumapit si Auriel sa Nephalem upang magpasalamat at nagbigay ng liwanag ng pagpapagaling. Gayunpaman, maging ang banal na liwanag na iyon ay hindi nakapuno sa bakanteng espasyo ni Leah sa isang sulok ng puso ng Nephalem. Tumango lamang nang tahimik ang Nephalem, at ang kanyang paningin ay nakatutok na nang mahigpit sa malayong tuktok ng Silver Spire kung saan naghihintay ang Prime Evil.

Sa sandaling iyon, ang Archangel of Fate na si Itherael ay lumapit nang may seryosong mukha habang hawak ang napunit na Scroll of Fate. Sa mukha ni Itherael, sa halip na takot ng isang taong nakaharap sa pagkawasak ng kalangitan, ay may pagkamangha ng isang nakasaksi sa hindi alam na hinaharap. Ipinakita niya ang nakabukas na scroll at sinabing sa anumang talaan ng kalangitan, ang tadhana ng Nephalem ay hindi nakasulat.

Ang mga salita ni Itherael ay nangangahulugan ng dambuhalang possibilidade na maging ang tadhana ng pagkawasak ay maaaring mabago sa pamamagitan ng determinasyon ng mortal. Ang Nephalem ang tanging variable na lumabas sa kaayusan ng kalangitan, at ang taming pag-asa na makalalaban kay Diablo na pinagsama ang lakas ng pitong demonyo. Nang marinig iyon, sa mga mata ni Tyrael at ng mga anghel, nagsimulang mag-alab ang isang bagong determinasyon na hindi kailanman mababali.

Nang suportahan ng mga Archangel of Hope at Fate ang likod ng Nephalem, ang sitwasyon ng labanan sa Silver City ay unti-unting nagsimulang mabaligtad. Itataya ng mga anghel ang kanilang buhay upang makipaglaban sa hukbo ng mga demonyo upang buksan ang daan para sa Nephalem patungo sa Silver Spire. Iniwan ng Nephalem ang kanilang marangal na sakripisyo sa kanyang likod, at nagmadali patungo sa puso ng tiwaling kalangitan upang harapin ang pinagmulan ng lahat ng kasamaan.

Ang mga Ilusyon at Takot ng Pitong Demonyo

Habang umaakyat sa mas mataas na bahagi ng Silver Spire, ang magagandang estruktura ng kalangitan ay kakatwang napilipit at sumama sa mga bangungot ng impiyerno. Si Diablo ay hindi lamang isang simpleng Lord of Terror. Ang lahat ng kapangyarihan ng pitong demonyo—kabilang ang poot, pagkawasak, kasalanan, kasinungalingan, sakit, at pighati—ay umikot sa paligid, na lumilikha ng isang napakalakas na bagyo ng sakuna na nagpabagsak maging sa mga batas ng realidad.

Ang mga dingding ng tore ay tumitibok na parang mga bituka ng isang dambuhalang buhay na halimaw at naglalabas ng masamang hininga. Sa bawat hakbang ng Nephalem, ang mga kulay-dugong tinik ay sumusulpot mula sa sahig, at sa hangin ay may nakalalasong enerhiya na masakit kahit ang lumanghap lamang. Ang mismong pag-iral ng Prime Evil ay nagpabago sa pisikal na espasyo ng kalangitan patungo sa pinakamalalim na kailaliman ng impiyerno.

Patuloy na nagpakita si Diablo ng mga ilusyon ng panlilinlang at sakit upang wasakin hindi lamang ang katawan kundi pati na rin ang isip ng Nephalem. Ang mga tili ng mga taong hindi niya nailigtas at ang mapang-asar na tawa ni Adria ay umikot sa kanyang mga tainga. Hindi ito simpleng guni-guni, kundi isang kakila-kilabot na mental na pagpapahirap na may pisikal na anyo na nilikha sa pamamagitan ng pagsasama ng lakas ng pitong demonyo.

Sa sandaling umabot sa rurok ang kakila-kilabot na alon ng Prime Evil, ang espasyo sa Silver Spire ay nayanig at ang Nephalem ay sapilitang hinalos patungo sa Realm of Terror na pinamamahalaan ni Diablo. Ang lugar na iyon ay isang espasyo ng ganap na kadiliman kung saan maging ang liwanag ng Crystal Arch ay hindi umaabot, at taming ang walang katapusang kailaliman at ang ganap na takot na nagpapalamig hanggang sa buto ang pumipiga sa kanyang buong katawan.

Sa gitna ng makapal na kadiliman, ang boses ni Diablo ay umalingawngaw sa lahat ng dako, nagtatangkang nanginginain sa katinuan ng Nephalem. Pinili ng Prime Evil ang pinakamalupit na paraan, ginagaya ang mahinang boses ni Leah habang umiiyak at nagtatanong kung bakit hindi siya iniligtas nito. Ang pang-aasar na iyon ay nagpaikot sa patalim ng pakiramdam ng kasalanan na nakasaksak sa dibdib ng Nephalem, isang masamang pagtatangka na wasakin ang kanyang determinasyon mula sa ugat.

Ang mga aninong clone ni Diablo na lumabas mula sa kadiliman ay sumugod mula sa lahat ng dako. Sa sitwasyong hinarangan ang paningin at sinasakal ng takot, ang isang ordinaryong tao ay maaaring nawalan na ng katinuan at bumagsak. Gayunpaman, ipinikit ng Nephalem ang kanyang mga mata at kumuha ng malalim na hininga, habang desperadong sinusubukang hanapin ang totoong enerhiya ng Prime Evil na umiiral lampas sa mga ilusyon ng takot na pumipiga sa kanya.

Muling narinig ang boses ni Leah na humati sa kadiliman, ngunit hindi na nayanig ang Nephalem. Napagtanto niya na ang kamatayan ni Leah ay hindi isang kahinaan na wawasak sa kanya, kundi ang pinakamalakas na dahilan kung bakit kailangan niyang puksain ang kakila-kilabot na demonyong ito. Binago ang lungkot patungo sa galit, at ang pakiramdam ng kasalanan patungo sa determinasyon, isang nakasisilaw na liwanag ng determinasyon ang sumabog mula sa loob ng Nephalem.

Ang malakas na liwanag na ibinuga mula sa sandata ng Nephalem ay matalim na nagwasak sa Realm of Terror. Nang mabasag ang mga ilusyon at mapawi ang kadiliman, matagumpay na nakabalik ang Nephalem sa pinakatuktok ng Silver Spire. Sa kanyang mga mata ay may ganap na katiyakan na hindi mababali ng anumang panlilinlang at takot, at ang natitira na lamang ay ang putulin ang hininga ng Prime Evil upang tuluyang wakasan ang trahedyang ito.

Ang Huling Atake Patungo sa Crystal Arch

Sa harap ng mga mata ng Nephalem na nakabalik sa pinakatuktok ng Silver Spire matapos wasakin ang Realm of Terror, nandoon si Diablo na nagtatangkang magpakawala ng huling atake patungo sa Crystal Arch na unti-unting nangingitim. Walang pag-aalinlangang itinaas ng Nephalem ang kanyang sandata at sumugod sa dambuhalang likod ng Prime Evil. Nagsimula ang huling salpukan kung saan nakasalalay ang tadhana ng buong mundo, at ang buong langit ng kalangitan ay nanginginig na tila mapupunit.

Lumingon si Diablo at ikinaway ang kanyang dambuhalang kuko, at ang sandata ng Nephalem ay direktang sumalpok dito. Ang dambuhalang bagyo na nilikha ng pagtatagpo ng pulang apoy ng impiyerno at ng transendental na enerhiya ng Nephalem ay nagwasak sa mga haligi. Ang atake ng Prime Evil na nagtataglay ng kapangyarihan ng pitong demonyo ay sapat na mabigat upang hatiin ang bundok, ngunit hindi umatras ang Nephalem kahit isang pulgada at matatag na nanindigan.

Ibinuka ni Diablo ang kanyang bibig at nagbuga ng pulang kidlat na hinaluan ng poot at pagkawasak. Gumulong ang Nephalem sa sahig, iniwasan ang nakamamatay na kidlat sa huling sandali, at pagkatapos ay nagpakawala ng matinding ganting-salakay patungo sa dambuhalang binti nito. Ang itim na dugo ay bumuhos mula sa katawan ni Diablo na umaungal na parang halimaw, at sa tuwing tatama ang dugo sa sahig, ang apoy ng impiyerno ay sumusulpot, na humaharang sa daan ng pag-atras ng Nephalem.

Malakas na hinampas ng Prime Evil ang sahig upang magpalabas ng isang dambuhalang kulungan na gawa sa mga buto. Ang mga rehas na buto na sumasakal mula sa lahat ng dako ay nagtangkang pumutol sa hininga ng Nephalem, ngunit sumigaw siya at ikinaway ang kanyang sandata upang durugin ang kulungan at sumugod pasulong. Walang anumang kakila-kilabot na mahika o napakalakas na kapangyarihan ang makapipigil sa determinasyon ng Nephalem na iligtas ang mundo.

Habang humahaba ang labanan, ang enerhiya ng pitong demonyo na bumabalot sa katawan ni Diablo ay unti-unting nagsimulang gumalaw nang hindi matatag. Ang walang katapusang mga atake na ibinibigay ng Nephalem ay nagdulot ng lamat hindi lamang sa katawan ng Prime Evil kundi pati na rin sa mismong esensya ng mga demonyo na sapilitang pinagsama. Naramdaman ni Diablo ang pagkabalisa at nagpumilit na sapilitang sipsipin ang enerhiya ng Crystal Arch upang gamutin ang kanyang mga sugat.

Gayunpaman, hindi pinayagan ng Nephalem ang Prime Evil na magkaroon ng kahit isang sandali ng pagkakataon. Tinatarget ang mismong sandali kung kailan susubukan ni Diablo na lumapit sa Crystal Arch, itinuon niya ang lahat ng enerhiya ng kanyang katawan sa kanyang sandata at tumalon sa hangin. Ang atakeng iyon, kung saan ang liwanag ng kalangitan at ang galit ng mortal ay pinagsama sebagai isa, ay bumuhos nang walang pag-aalinlangan patungo sa baluti sa dibdib ng Prime Evil na parang isang bulalakaw.

Kasabay ng isang kakila-kilabot na tunog ng pagkabasag, ang sandata ng Nephalem ay perpektong tumuhog sa dibdib ni Diablo. Isang nakamamatay na lamat ang idinulot sa puso ng Prime Evil na sumusuporta sa lakas ng pitong demonyo, at ang pinipigilang enerhiya ng impiyerno ay nawalan ng kontrol at nagsimulang magwala. Tiningnan ni Diablo ang nakabaong sandata nang may hindi paniniwala, at nagpakawala ng isang kalunos-lunos na tili na pinaghalong sakit at galit.

Marahas na binunot ng Nephalem ang kanyang sandata at malakas na sinipa ang katawan ng Prime Evil. Sa ibabaw ng dambuhalang katawan ni Diablo na nawalan ng balanse at bumagsak, ang kapangyarihan ng pitong demonyo na lumabas sa kontrol ay sumabog mula sa loob, na lumikha ng isang kakila-kilabot na kadena ng reaksyon. Ito ang sandali kung kailan ang panahon ng Prime Evil, na nagdala sa kalangitan sa bingit ng pagkawasak, ay sa wakas ay nadurog sa pamamagitan ng kamay ng isang mortal.

Ang Tagumpay na Walang Milagro at ang Black Soulstone

Si Diablo, na natuhog ang dibdib, ay nagpakawala ng kakila-kilabot na tili habang nagpupumiglas. Ang dambuhalang lakas ng pitong demonyo ay nagsimulang gumuho mula sa loob, at ang katawan ng Prime Evil ay natupok kasabay ng pulang apoy at naging abo na naglaho sa hangin. Huminga nang malalim ang Nephalem habang nakatitig sa lugar kung saan bumabagsak ang mga abo, ngunit ang milagro na labis nilang inaasam ay hindi kailanman lumitaw sa sahig ng kalangitan.

Kahit na ganap nang naglaho ang katawan ni Diablo, ang anyo ni Leah ay wala kahit saan. Sa sandaling naging sisidlan siya ng Prime Evil, ang kanyang katawan ay kakila-kilabot na nagbago at naubos, at maging ang kanyang purong kaluluwa ay ganap na nilamon ng mga panginoon ng impiyerno. Tiningnan ng Nephalem ang kulay-abong pulbos na naglalaho nang walang saysay, at iniyuko ang kanyang ulo sa matinding pakiramdam ng pagkawala na pumasok hanggang sa kanyang mga buto.

Nailigtas ang mundo, ngunit ang sakripisyo ng walang-salang dalaga na ibinigay bilang kapalit ay naiwan bilang isang sugat na hindi na mababawi. Inisip ng Nephalem ang takot at sakit na naranasan ni Leah hanggang sa huling sandali, at nagluksa sa kanyang kamatayan sa gitna ng mabigat na katahimikan sa halip na magsaya sa tagumpay. Ang magandang liwanag ng kalangitan ay bumabalik na, ngunit ang makapal na anino ng lungkot na bumalot sa puso ng Nephalem ay hindi napawi.

Sa sandaling iyon, sa gitna ng mga abo na iniwan ni Diablo, isang masama at madilim na tunog ang umalingawngaw. Ang Black Soulstone, na nagkukulong sa lahat ng esensya ng pitong demonyo, ay nahulog mula sa hangin at mabigat na humampas sa kristal na sahig ng kalangitan. Ang Soulstone ay hindi nawasak kahit na naglaho ang Prime Evil, at kumislap ito sa kulay ng dugo, na nagpapakita ng kanyang pananatili.

Mula sa ibabaw ng Soulstone, tila lumalabas pa rin ang mga kakila-kilabot na bulong ng pitong demonyo. Ito ay isang nakatatakot na patunay na kahit nawalan sila ng katawan, ang mismong pinagmulan ng kasamaan ay hindi kailanman naglaho. Tinitigan ng Nephalem ang Black Soulstone na tumitibok nang masama, at likas na naramdaman na ang digmaang ito ay hindi pa tuluyang nagtatapos.

Lumapit si Tyrael sa tabi ng Nephalem matapos huling umakyat sa pinakatuktok ng Silver Spire. Sa kanyang mga mortal na mata, sumalamin ang pulang nagbabagang liwanag ng Black Soulstone. Napagtanto rin ni Tyrael ang malupit na katotohanan na hindi na nakabalik si Leah at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Ang dalawa ay hindi makapagsalita, at tumingin lamang nang may mabigat na paningin sa binhi ng sakuna na nakalagay sa gitna ng kalangitan.

Nawala ang mga ungal ng mga demonyo na pumuno sa Silver City, at muling dumating ang isang banal na katahimikan sa kalangitan. Gayunpaman, ang katahimikang iyon ay hindi simbolo ng kapayapaan, kundi mas malapit sa isang bakanteng katahimikan ng mga taong nawalan ng napakaraming bagay. Itinabi ng Nephalem ang kanyang madugong sandata, habang masakit na inaalala kung gaano kapanganib at kasakit ang sakripisyo kung saan itinayo ang tagumpay na ito.

Umihip ang hangin ng kalangitan at pinasabog ang natitirang abo ni Diablo sa hangin, ngunit ang Black Soulstone ay nanatiling walang galaw at naglabas ng masamang liwanag. Ito ay isang lapida na nagpapaalala sa trahedyang kamatayan ni Leah, at isang ticking time bomb na nagbabadya ng panahon ng kasamaan na muling magigising balang araw. Tiningnan ng Nephalem at ni Tyrael ang isinumpang bato habang tahimik na nararamdaman ang dumarating na hindi kilalang banta.

Ang Mortal na Naging Archangel of Wisdom

Nang maglaho ang Prime Evil, ang nadumihang langit ng kalangitan ay unti-unting nagsimulang muling makuha ang orihinal nitong purong gintong liwanag. Ang mga natitirang Archangel ng Angiris Council ay nagtipon sa Silver City, at nagbigay-pugay nang may seryosong katahimikan sa harap ng kahanga-hangang lakas ng Nephalem na nagligtas sa kanila at sa sakripisyo ng mga mortal. Sa gitna nito, nakatayo nang matatag si Tyrael, na nagtapon ng kanyang mga pakpak ng anghel at ngayon ay nagbago sa anyo ng isang mortal na tao na may malilinaw na katangian ng mukha at natatanging may-kulay na balat.

Lumapit sina Auriel at Itherael kay Tyrael, at hinikayat siyang bumalik sa posisyon ng Archangel at ibuka muli ang kanyang mga pakpak ng liwanag dahil ligtas na ang kalangitan. Dahil nakita nila kung gaano kahina at kadaling masira ang katawan ng mortal, tapat nilang ninais na ang kanilang dating kapatid ay muling maging isang walang hanggang imortal na nilalang. Gayunpaman, tahimik ngunit matatag na umiling si Tyrael sa kanilang mungkahi.

Tiningnan ni Tyrael ang kanyang mortal na kamay at nagsimulang magsalita. Inamin niya na ang katawan ng tao ay mahina, nakararamdam ng takot, at nakatadhanang harapin ang kamatayan balang araw. Ngunit kasabay nito, ipinahayag niya na napagtanto niya na ang marangal na katapangan at hindi mababaling pag-asa na ipinapakita ng mga tao sa kanilang limitadong buhay ay mas matindi at mas dakila kaysa sa anumang imortal na liwanag ng kalangitan.

"Hindi na ako babalik sa pagiging anghel." Ang boses ni Tyrael ay sa isang mortal, ngunit umalingawngaw ito sa mga pasilyo ng kalangitan nang mas mabigat at mas tapat kaysa sa anumang deklarasyon ng isang Archangel. Inaalala si Leah na nagsakripisyo ng kanyang sarili upang iligtas ang mundo, at ang determinasyon ng Nephalem na hindi sumuko sa gitna ng kakila-kilabot na kawalan ng pag-asa, nangako siyang lalakad din sa parehong landas kasama nila bilang isang tao.

Itinaas ni Tyrael ang kanyang ulo patungo sa Angiris Council at nagpahayag. Sinabi niya na sa pagbagsak ni Diablo, ang katarungan ay sa wakas ay naisakatuparan, ngunit ang tunay na kailangan ng sugatang mundong ito upang magpatuloy pasulong ay ang karunungan na higit pa sa katarungan. Tinitigan ang posisyon ng Archangel of Wisdom na matagal nang bakante, seryoso niyang ipinahayag na pupunan niya ang bakanteng espasyong iyon sa pamamagitan ng pananaw ng isang mortal.

Sa sandaling umakyat si Tyrael sa trono ng karunungan, suot ang kapa ng mortal sa halip na mga pakpak ng liwanag, napagtanto ng mga Archangel ng kalangitan na dumating na ang isang bagong panahon. Ito ay isang dambuhalang panunumpa na ang kalangitan at ang mundo ng mga tao ay hindi na magkahiwalay na umiiral, kundi kailangang magpatuloy pasulong habang ibinabahagi ang tadhana ng isa't isa. Nangako si Tyrael na magiging isang walang hanggang tulay sa pagitan ng tao at anghel upang gabayan ang mundo.

Tahimik na pinanood ng Nephalem ang desisyon ng Angiris Council, at pagkatapos ay tumalikod habang iniwan ang marangyang liwanag ng kalangitan sa kanyang likod. Ang misyon ay hindi natapos sa pagliligtas lamang sa kalangitan. Hangga't ang isinumpang Black Soulstone ay nananatili pa rin sa mundo, ang tanikala ng kasamaan ay maaaring muling maulit anumang oras. Ang mga hakbang ng Nephalem ay mabigat nang kumikilos upang maghanda para sa dumarating na bagong kadiliman.

Nailigtas ang kalangitan at naitatag ang bagong sagisag ng karunungan, ngunit ang Black Soulstone na naiwan sa gitna ng Silver Spire ay patuloy pa ring tumitibok sa masamang kulay ng dugo. Ito ay isang malupit na tanikala na hindi man lamang nagpapahintulot ng oras upang magluksa sa trahedyang kamatayan ni Leah. Ang bayani na nagbukas ng panahon ng mga mortal at ang taong si Tyrael ay napagtanto na hindi nila maaaring iwanan ang isinumpang Soulstone na ito sa kalangitan, at habang nakalubog sa malalim na pag-aalala, tahimik nilang hinarap ang bigat ng dumarating na tadhana.

Mga Sinuring Sanggunian

Opisyal na Kronika ng Blizzard: Pagkatapos ng Pagkawasak ng Worldstone

Opisyal na Lore ng Blizzard: Book of Tyrael at ang Angkan ni Leoric

Opisyal na Lore ng Blizzard: Ang Pagtataksil ni Adria

Opisyal na Materyal ng Blizzard: Ang Black Soulstone at ang Pagbabagong-tatag ng Horadrim

Opisyal na Materyal ng Blizzard: Si Malthael at ang Westmarch

Opisyal na Tindahan ng Diablo III: Battle.net