Kronika ng Diablo Kabanata 3 · Ang Pangalang Ipinagtanggol ng Magsasakang si Uldyssian

Ito ay isang kuwentong gawa ng tagahanga na muling isinulat batay sa mga kaganapan sa orihinal na akda. Ang mga emosyon, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang pangunahing wakas.

Ang Karaniwang si Uldyssian sa Gitna ng Labanan ng Triune at ng Katedral ng Liwanag

Si Uldyssian ul-Diomed, isang karaniwang magsasaka sa nayon ng Seram, ay nagpunas ng pawis sa kanyang noo habang iwinawagayway ang kanyang karit sa ilalim ng nakapapasong araw. May makapal na dumi sa ilalim ng kanyang mga kuko, at ang kanyang magagaspang na palad ay nagpapatunay sa mahirap na buhay na kanyang pinagdaanan kasama ang lupa sa buong buhay niya. Ang dakilang tadhana ng mundo o ang mahika ay mga kuwento lamang mula sa malayong lupain para sa kanya, at ang pinakamahalaga sa kanya ay ang mapayapang hapunan kasama ang kanyang kapatid na si Mendeln.

Nang ang isang kakila-kilabot na salot ay nanalasa sa nayon noong nakaraan, walang magawa si Uldyssian kundi panoorin ang kanyang minamahal na pamilya na mamatay sa matinding sakit. Noong panahong iyon, nag-alay siya ng mga panalangin sa langit at humingi ng awa sa mga banal na nilalang, ngunit ang tanging bumalik ay isang malupit na katahimikan. Mula noong araw na iyon, sa halip na maniwala sa isang hindi nakikitang diyos o tagapagligtas, nabuhay siya na naniniwala lamang na ang tanging katotohanan ay ang kanyang sariling pawis at ang mga pananim na kanyang pinaghirapan gamit ang sariling mga kamay.

Kamakailan lamang, isang kakaibang sigla ang nagsimulang lumitaw sa dating mapayapang nayon ng Seram. Ang mga pari ng Triune, na nangaral ng pag-ibig, kapayapaan, at kaayusan upang pasukin ang puso ng mga tao, ay nagtatag ng kanilang kinaroroonan sa plasa ng nayon. Pinagaling nila ang mga may sakit, namahagi ng tinapay sa mga mahihirap, at humingi ng bulag na debosyon, ngunit likas na nag-ingat si Uldyssian at lumayo sa kanila, dahil nakita niya ang mapanlinlang na anino sa likod ng kanilang labis na maningning na mga ngiti.

Habang lumalaki ang impluwensya ng Triune, nagsimula ring lumitaw sa nayon ang mga misyonerong ipinadala mula sa Katedral ng Liwanag upang hindi magpatalo. Nagbabala sila sa isang seryosong tinig na ang tunay na kaligtasan ay makakamit lamang sa pamamagitan ng pagsunod sa mga turo ng Propeta at pagpapanatili ng kadalisayan ng kaluluwa. Ang dalawang relihiyon ay tila mapayapang nagpapalaganap ng kanilang mga doktrina sa ibabaw, ngunit sila ay naglalaban sa isang hindi nakikitang matinding kumpetisyon upang maangkin ang kahit isa pang kaluluwa ng mga taganayon.

Ang kapatid ni Uldyssian na si Mendeln ay madalas na nanonood sa mga ritwal ng dalawang relihiyon nang may kuryosidad. Para kay Mendeln, na may malaking pagkauhaw sa kaalaman, ang kanilang mga pilosopikong sermon ay tila kaakit-akit. Mahigpit na hinawakan ni Uldyssian ang balikat ng kanyang kapatid at mariing nagbabala sa kanya na huwag magpadala sa kanilang matatamis na salita. Ito ay dahil likas niyang alam kung paano sinisira ng panatisismo sa relihiyon ang pang-araw-araw na buhay ng mga karaniwang tao.

Sa paglipas ng panahon, ang mga taganayon ay unti-unting napilitang pumili sa pagitan ng dalawang sekta. Kahit sa pagitan ng mga kapitbahay, madalas na nagkakaroon ng maliliit na pagtatalo, na nahahati sa mga sumusuporta sa Triune at sa mga bulag na naniniwala sa Katedral ng Liwanag. Sa halip na ang mapayapang amoy ng lupa, ang masangsang na usok na nagmumula sa mga dambana ang bumalot sa nayon, at naramdaman ni Uldyssian na ang hindi kilala at banyagang hanging ito ay lubhang nakakasuffocate at nakakairita.

Isang hapon, isang mataas na inkisidor ng Triune na nakasuot ng marangyang kapa ang lumapit kay Uldyssian habang nag-aararo ng bukid at nag-alok na bibigyan siya ng pagpapala. Inayos ni Uldyssian ang hawak sa kanyang maruming karit at tinitigan ang inkisidor nang may malamig na tingin. Malamig niya itong tinanggihan, na sinasabing ang kailangan niya ay hindi pagpapala ng diyos kundi ang mga buto na itatanim bukas. Isang bakas ng pagkairita ang dumaan sa mukha ng inkisidor, ngunit umatras siya na may pilit na ngiti.

Nang bumalik si Uldyssian sa plasa ng nayon, naramdaman niya na ang tingin ng mga tao ay iba na kaysa dati. Ang mga kapitbahay na nabulag ng pananampalataya ay hindi na ang mga simpleng magsasaka na kilala niya. Naramdaman niya ang paparating na bagyo at itinago si Mendeln sa kanyang likuran. Sa sandaling ito, hindi pa alam ni Uldyssian na sila ay nakalagay sa isang chessboard kung saan ang mga dambuhalang nilalang ng High Heavens at Burning Hells ay naglalaban para sa pamumuno sa Sanctuary.

Ang Pagbubunyag ng Kapangyarihan ni Uldyssian at ng Kanyang mga Kasamahan sa Pamamagitan ng Paghimasok ni Lilith

Isang misteryosong maharlikang babae na nagngangalang Lylia ang lumitaw sa magulong nayon ng Seram. Ang kanyang mapang-akit na mga mata at eleganteng tindig ay agad na umakit sa pansin ng mga taganayon, at lalo na, nagdulot ito ng hindi maipaliwanag na ripples sa puso ni Uldyssian. Lumapit si Lylia at nakiusap sa kanya nang may pagmamahal na tila ba matagal na niya itong kilala, at bagaman naakit si Uldyssian sa kanyang kakaibang alindog, hindi niya maalis ang pagkabalisa na umuusbong sa isang sulok ng kanyang puso.

Pagkatapos, isang gabi, isang insidente ang naganap kung saan ang isa sa mga misyonero ng Triune ay malupit na pinatay. Nagulat ang mga taganayon sa harap ng duguang bangkay, at ang mga inkisidor ng Triune, sa pamamagitan ng tusong pagpapakilos, ay ibinaling ang palaso ng galit kay Uldyssian. Ang kanyang kilos ng hayagang pagtanggi sa mga turo ng sekta ay ginawang perpektong motibo para sa pagpatay. Ang mga kapitbahay, na nabulag ng galit, ay nagdala ng mga sulo at sumugod sa bahay ni Uldyssian.

Nakaladkad si Uldyssian sa gitna ng nayon nang hindi alam ang dahilan. Nang maharap siya sa panganib na mawalan ng buhay dahil sa isang kasalanang hindi naman niya ginawa, ang kawalan ng katarungan at galit ay marahas na kumulo sa kanyang kalooban. Inakusahan siya ng inkisidor bilang isang heretiko at mamamatay-tao, at idineklara ang agarang pagbitay sa kanya. Nang si Uldyssian, na nakatali at nakaluhod, ay nakita ang takot na mukha ni Mendeln sa gitna ng karamihan, ang kanyang puso ay nagsimulang tumibok nang napakabilis na tila sasabog na.

Sa sandali ng kawalan ng pag-asa, ang tinig ni Lylia, na nakatayo sa anino ng karamihan, ay malinaw na umalingawngaw sa tainga ni Uldyssian. Ibinulong niya na huwag matakot at gisingin ang tunay na kapangyarihang natutulog sa kanyang dugo. Sa sandaling iyon, isang sinaunang enerhiya na hindi pa niya kailanman naranasan ang mainit na dumaloy sa mga ugat ni Uldyssian. Hindi ito mahika na ibinigay mula sa labas, kundi ang primordial na lakas ng buhay ng mga Nephalem na pinigilan ng Worldstone sa loob ng libu-libong taon.

Nang itaas ng inkisidor ang talim ng pagbitay, iniunat ni Uldyssian ang kanyang mga nakataling kamay pasulong kasabay ng likas na pakikipaglaban para mabuhay. Isang shockwave ng dalisay at mapanirang enerhiya ang sumabog mula sa dulo ng kanyang mga daliri. Kasabay ng isang nakasisilaw na liwanag, isang malakas na dagundong ang yumanig sa plasa ng nayon, at ang inkisidor na nagtatangkang magsagawa ng pagbitay pati na rin ang mga panatiko sa paligid niya ay tumalsik sa hangin na parang mga dayami sa panahon ng pag-aani.

Matapos humupa ang alikabok, ang plasa ng nayon ay naging isang kahabag-habag na guho. Ang karamihan ay sumigaw sa takot at nagkawatak-watak, at napatingin si Uldyssian sa kanyang nanginginig na mga kamay nang may hindi paniniwala. Hindi man lang niya matantiya kung ano ang kanyang ginawa o kung anong kakila-kilabot na kapangyarihan ang kanyang pinakawalan. Ito ang sandali kung kailan ang buhay ng isang karaniwang magsasaka ay tuluyan nang nawasak magpakailanman.

Sa gitna ng kaguluhan, si Mendeln, ang matagal nang kaibigan ni Uldyssian na si Serenthia, at ang mangangasong si Achilios ay tumakbo patungo sa kanya. Kahanga-hanga, ang malakas na enerhiya na inilabas ni Uldyssian ay malalim na umalingawngaw sa kanila, na naging dahilan upang magising maging ang kapangyarihang natutulog sa loob nila. Isang mahinang kislap ng mahika ang lumitaw sa dulo ng mga daliri ni Serenthia, at ang mga mata ni Achilios ay nagpakita ng mas matalas na liwanag kaysa dati. Sila rin ay lumalampas na sa mga limitasyon ng isang karaniwang tao.

Isang malamig at nasisiyahang ngiti ang sumilay sa mga labi ni Lylia habang pinapanood ang lahat ng ito mula sa malayo. Si Lilith, ang demonyong nagbabalat-kayong tao at ang Ina ng Sanctuary, ay nakadama na ang kanyang plano ay perpektong nagtagumpay. Ang matagal nang natutulog na pamana ng mga Nephalem ay sa wakas ay nagliyab ng unang kislap nito. Inilalarawan niya sa kanyang isipan ang isang malupit na hinaharap kung saan gagamitin niya ang makapangyarihang mga sandatang ito upang tapakan ang High Heavens at Burning Hells.

Ang Pagbabago ni Uldyssian Habang Pinamumunuan ang Edyrem at Naghahangad ng Kalayaan

Matapos mapalayas sa kanyang sariling bayan sa Seram, si Uldyssian at ang kanyang mga kasamahan ay naging mga takas na gumagala sa mapanglaw na ilang. Ang Triune at ang Katedral ng Liwanag ay parehong nagpakawala ng mga malulupit na taga-usig upang lipulin ang mapanganib at hindi makontrol na mga heretikong ito. Sa buhay ng pagtakas na nagpatuloy araw at gabi, si Uldyssian ay nagdusa ng mas malaining takot dahil sa hindi kilalang kapangyarihan na patuloy na lumalawak sa kanyang kalooban, higit pa sa gutom at lamig.

Sa mahirap na paglalakbay na ito, napagtanto ni Uldyssian na mayroon siyang tila makahimalang kakayahan na gisingin ang potensyal ng iba. Nang ang mga refugee na pagod na sa pang-aapi ng mga sekta ay lumapit sa kanila at kusang-loob na nagtiwala, ipinatong ni Uldyssian ang kanyang kamay sa kanilang mga noo, at sila rin ay nakakuha ng higit-sa-taong kapangyarihan. Ang mga karaniwang panday, mangangalakal, at magsasaka ay muling isinilang sa isang gabi bilang mga mandirigma na gumagamit ng mahika at nagpapadurog ng mga bato.

Ang mga bagong pinalakas na taong ito ay nagsimulang tawagin ang kanilang sarili na Edyrem, na nangangahulugang 'Ang mga Nakakita ng Katotohanan.' Hindi na sila mga mahihinang mortal na nanginginig habang umaasa sa awa ng mga diyos. Ipinagmalaki ng mga Edyrem ang dakilang pamana na dumadaloy sa kanilang dugo, at itinuring si Uldyssian bilang kanilang tanging gabay. Ang grupo na nagsimula sa dose-dose-nang tao ay mabilis na lumaki at naging isang malakas na hukbo ng daan-daang katao.

Gayunpaman, naramdaman ni Uldyssian na ang posisyon ng pinuno ng napakalaking grupong ito ay napakabigat. Wala siyang pagnanais na maging isang bayani na magliligtas sa mundo, at nais lamang niyang mamuhay nang tahimik habang pinoprotektahan si Mendeln at ang kanyang mga kaibigan. Sa tuwing natatanggap niya ang bulag na tiwala at paghanga ng mga Edyrem na nakatutok sa kanya, nag-aalala siya kung siya ba ay nagiging isang huwad na idolo, na walang kaibahan sa mga pari ng Triune o sa Propeta ng Katedral.

Si Lylia ang sumamantala sa kalituhang ito ni Uldyssian. Patuloy siyang umaali-aligid sa kanya, na hinihimok siyang gamitin ang kapangyarihang iyon upang maging tunay na pinuno ng Sanctuary. Ang kanyang mga payo ay unti-unting naging mas marahas at mapang-api, at nakaramdam si Uldyssian ng kakaibang kilabot sa kanyang matatamis na bulong. Nais ni Lylia na siya ay maging isang malupit na mananakop sa halip na isang maawaing tagapagligtas.

Samantala, ang mga kasamahan ni Uldyssian ay lumago sa isang kamangha-manghang bilis. Malayang mamanipula ni Serenthia ang mga elemento sa hangin upang gumamit ng mapanirang mahika, at si Achilios ay nagpakawala ng mga mahiwagang palaso na tumpak na tumatagos kahit sa mga hindi nakikitang malalayong target. Si Mendeln naman ay nagkamit ng malalim na pag-unawa sa hangganan ng buhay at kamatayan, na nagpagising sa kanya sa madilim na mahika. Sila ay nagsanay araw at gabi para sa hindi maiiwasang digmaan na darating.

Isang gabi, tinipon ni Uldyssian ang mga Edyrem sa harap ng apoy at nagsalita nang may seryosong tono. Idineklara niya na hindi nila nakuha ang kapangyarihang ito upang lumuhod sa mga demonyo ng Triune o sa mga anghel ng Katedral ng Liwanag. Sumigaw siya na hindi sila alipin ng sinuman, at may karapatan silang mamuhay sa Sanctuary sa pamamagitan lamang ng kanilang sariling kalooban. Ang kanyang taos-pusong talumpati ay nagliyab ng mainit na apoy ng kalayaan sa mga puso ng mga Edyrem.

Wala nang natitirang takot ng isang tumatakas na magsasaka sa tinig ni Uldyssian. Siya ay isang pinuno ng mga Nephalem na nagpasyang lumaban nang buong puso upang bawiin ang kanilang mga nawalang karapatan. Sabay-sabay na itinaas ng mga Edyrem ang kanilang mga sandata at nagdiwang, at ang kanilang mga sigaw ay naghati sa kalangitan sa gabi. Ang simula ng isang dakilang pag-aalsa upang putulin ang mga huwad na tanikala ng kaligtasan na nilikha ng High Heavens at Burning Hells, at upang hubugin ng tao ang sarili nilang tadhana, ay nagsisimula na.

Ang Paglaban na Nagpabagsak sa Pamumuno ni Lucion at ng Triune

Sa wakas, si Uldyssian at ang mga Edyrem ay nagmartsa patungo sa dambuhalang templo na kuta ng Triune. Ang templo, na pinalamutian ng marangyang marmol at ginto, ay isang simbolo ng panlilinlang na itinayo sa pamamagitan ng pagpiga sa dugo at pawis ng hindi mabilang na mga mananampalataya. Ang mga panatiko at armadong bantay ng sekta ay sinalubong sila nang may pangungutya, na tinatawag silang mga walang kuwentang magsasaka, ngunit sa harap ng napakalakas na enerhiya ng Nephalem na inilabas ng mga Edyrem, ang kanilang pangungutya ay agad na naging mga kahabag-habag na tili.

Nanguna si Uldyssian at, sa pamamagitan lamang ng pagtutuon ng kanyang kalooban, ay nayupi ang mabigat na bakal na pinto ng templo na parang papel. Nang mawasak ang pinto, ang kakila-kilabot na katotohanan na itinago ng Triune ay naging hayag sa buong mundo. Ang ilusyon ng mga maawaing pari ay nawala, at ang mga pangit na demonyo na may kumikinang na pulang mga mata at ang mga bakas ng kakila-kilabot na mga ritwal ay bumadya sa harap ng mga mata ng mga Edyrem. Ito ang tunay na mukha ng impiyerno na nakatago sa ilalim ng balatkayo ng isang relihiyon ng kapayapaan.

Sa pinakamalalim na bahagi ng templo, nagpakita ang Primus, ang pinuno ng mga pari ng Triune. Ang kanyang balat-tao ay kakaibang napunit, at lumitaw ang tunay na anyo ng demonyong si Lucion, ang anak ng Panginoon ng Poot na si Mephisto. Ang kawalang-pag-asang enerhiya na inilabas ni Lucion, na may maraming kakaibang braso at isang mala-ahas na ibabang bahagi ng katawan na natatakpan ng mga kaliskis, ay nagpalamig maging sa hangin sa paligid. Sumigaw siya ng galit na dagundong, na sinasabing ang mga walang kuwentang tao ay nangahas na sirain ang kanyang plano.

Sa utos ni Lucion, hindi mabilang na mas mabababang demonyo ang lumabas mula sa kailaliman ng templo at sumugod sa mga Edyrem. Isang malupit na labanan ang naganap kung saan ang pulang dugo ng tao at ang itim na dugo ng demonyo ay nagbasa sa sahig na marmol. Ang apoy ni Serenthia ay naging abo sa mga demonyo, at ang mga palaso ni Achilios ay tumagos sa kanilang mga puso, ngunit sa harap ng walang katapusang hukbo ng impiyerno, ang mga Edyrem ay unti-unting umabot sa kanilang limitasyon at nagsimulang bumagsak.

Nang makita ni Uldyssian ang kanyang mga kasamahan na dumurugo at namamatay, nawala ang kanyang katinuan. Inabot niya ang kailaliman ng mapanganib na kapangyarihan na nakaselyo sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Ito ay isang mapanirang enerhiya na maaaring lumamon maging sa kanyang sariling pagkakakilanlan, ngunit hindi siya nag-atubiling hilahin ang kapangyarihang iyon at ilabas ito patungo kay Lucion. Ang haligi ng templo ay gumuho, at isang epekto na tila nagpatili sa mismong espasyo ang naganap.

Ang dalisay na kalooban ng Nephalem at ang masamang mahika ng sinaunang demonyo ay nagbanggaan, na naging dahilan upang mapunit ang tabing ng katotohanan. Sinubukan ni Lucion na sunugin si Uldyssian gamit ang apoy ng impiyerno, ngunit ang matatag na kalooban ni Uldyssian ay nagpawalang-bisa sa apoy ng demonyo. Higit pa sa paggapi kay Lucion, sinimulan ni Uldyssian na tanggihan ang mismong katotohanan na ang demonyo ay umiiral sa Sanctuary. Ang kanyang napakalakas na telekinesis ay nagpira-piraso sa mga elemento na bumubuo sa katawan ni Lucion.

Sa matinding sakit, sumigaw si Lucion nang may hindi paniniwala, ngunit ang kanyang katawan ay naging transparent na at naglalaho. Piniga ni Uldyssian ang kanyang huling lakas upang tuluyang burahin ang pag-iral ni Lucion sa mundo. Nang mawala ang enerhiya ng demonyo nang walang bakas, ang mga natitirang demonyo at panatiko ng Triune ay nawalan ng gana na lumaban at nagsimulang tumakas. Ito ang sandali kung kailan ang pamumuno ng Triune na gumapos sa Sanctuary sa loob ng daan-daang taon ay sa wakas ay tuluyang nawasak.

Ang mga nakaligtas na Edyrem, na natatakpan ng dugo, ay nagyakapan at sumigaw sa tagumpay. Gayunpaman, si Uldyssian, na siyang nagpalaho kay Lucion, ay nanghihinang lumuhod sa lugar na iyon. Nakadama siya ng matinding takot sa katotohanan na ginamit niya ang isang kapangyarihang tila sa diyos upang tuluyang burahin ang isang nilalang na parang hindi ito kailanman umiral. Ang takot na ang hindi makontrol na kapangyarihang ito ay maaaring magdulot ng kapahamakan sa kanya at sa kanyang mga minamahal balang araw ay nagpabigat sa kanya.

Ang Pagtanggi sa Nakatagong Kapangyarihan ni Inarius at sa Paggamit ni Lilith

Ang kagalakan ng tagumpay sa pagbagsak ng Triune ay panandalian lamang nang si Lylia, na umaali-aligid kay Uldyssian, ay sa wakas ay nagpakita ng kanyang tunay na anyo. Ang balat ng mapang-akit na babae ay natanggal, at si Lilith, ang Ina ng Sanctuary na may mga may-gaspang na pakpak at matatalas na mata, ay bumaba. Hinaplos niya ang baba ni Uldyssian, pinuri ang kanyang anak na lumaking kahanga-hanga, at inutusan siyang pamunuan ang isang dakilang hukbo na lilipol sa High Heavens at Burning Hells gamit ang kapangyarihang iyon.

Ang plano na lumabas sa bibig ni Lilith ay kakila-kilabot ang kalupitan. Nais niya gamitin ang mga Nephalem kung saan gagamitin niya ang mga ito bilang kasangkapan para sa kanyang paghihiganti at pananakop upang maging nagwagi sa Eternal Conflict. Walang halaga sa kanya ang buhay ng tao o kapayapaan, at ang tanging kailangan niya ay mga makapangyarihang sandata na susunod sa kanya. Inasahan niya na si Uldyssian, bilang kanyang pinakaperpektong nilikha, ay mangunguna sa duguang krusadang ito.

Tumingala si Uldyssian sa kanyang lumikha, na naglalabas ng isang dambuhalang demonyong kagandahan, at nakadama ng malalim na pagkasuklam. Napagtanto niya na ang lahat ng kabaitan at payo na ipinakita nito bilang si Lylia ay mga panlilinlang lamang upang hubugin siya bilang isang perpektong sandata ng pagpatay. Nakita niya ang walang katapusang kasakiman at pagkamasarili ni Lilith na nakatago sa likod ng pangalang ina, at natiyak niya na hindi kailanman minahal nito ang mga tao nang tapat.

Marahas niyang itinaboy ang kamay ni Lilith at mariing idineklara na ang mga tao ay hindi kailanman magiging mga piyesa sa chess na gagamitin sa iyong walang hanggang digmaan. Ang galit na si Lilith ay sumalakay gamit ang kanyang matatalas na kuko, ngunit ang kapangyarihan ni Uldyssian, na lumampas na sa mga limitasyon, ay mahirap makayanan maging para sa kanya. Matapos ang isang marahas na sagupaan, ipinatapon ni Uldyssian si Lilith sa isang hindi maipaliwanag na espasyo ng kawalan, na nagtapos sa kanyang baluktot na ambisyon.

Ang arkanghel na si Inarius, na nanonood sa lahat ng sitwasyong ito mula sa likod ng maskara ng Propeta sa Kristal na Trono ng Katedral, ay nanginig sa galit. Ang kanyang tunay na anyo na nakatago sa likod ng magandang anyong tao na ipinapakita sa mga mortal ay isang nilalang lamang ng walang mukhang liwanag at tunog. Nagpasya siyang gamitin ang kapangyarihan ng Worldstone upang tuluyang burahin ang mga mayayabang na nilikha na lumampas sa kanyang kontrol mula sa Sanctuary.

Para kay Inarius, ang mga tao ay mga hindi perpekto at mapanganib na mutasyon lamang na nagpaparumi sa kanyang kanlungan. Tinipon niya ang mga bulag na paladin ng Katedral at ang hukbong armado ng makalangit na mahika upang magdeklara ng malawakang digmaan laban sa mga Edyrem. Ang langit ay naging kulay dugo upang kumatawan sa galit ni Inarius, at ang lupa ay nakakatakot na yuminig sa tunog ng mga kuko ng kabayo ng mga paparating na paladin. Ang walang awang paghatol ng anghel ay nagsimula na.

Pinamunuan ni Uldyssian ang mga pagod na Edyrem at gumawa ng mabibigat na hakbang patungo sa Katedral ng Liwanag. Alam niyang ito ang huling hadlang na dapat lampasan upang makamit ang kalayaan ng tao. Ang takot at pagod ay malinaw sa mga mukha ng kanyang mga kasamahan, ngunit walang sinuman ang nagtangkang tumakas. Handa silang itaya ang kanilang mga buhay upang patunayan ang halaga ng kanilang sariling pag-iral laban sa pang-aapi ng kanilang lumikha.

Sa wakas, habang nakatayo sa harap ng dambuhalang pinto ng nagniningning na Katedral, naramdaman ni Uldyssian ang bigat ng hindi mabilang na buhay na pumapasan sa kanyang mga balikat. Noong una, siya ay isang karaniwang kuya lamang na nais protektahan ang kanyang kapatid, ngunit ngayon siya na ang tanging pag-asa na nagdadala ng tadhana ng sangkatauhan. Huminga siya nang malalim at matatag na nangako na tiyak na puputulin niya ngayon ang mayayabang na tanikala ng anghel na lumikha at gumapos sa kanila.

Ang Pagbabanggaan ng High Heavens at Burning Hells para sa Tadhana ng Sanctuary

Ang labanan laban kay Inarius na naganap sa bakuran ng Katedral ay isang walang katulad na sakuna sa kasaysayan ng Sanctuary. Ginamit ng arkanghel na si Inarius ang napakalaking kapangyarihan ng Worldstone upang baluktutin ang mga batas ng katotohanan, punitin ang espasyo, at durugin ang mga Edyrem. Sa tuwing ang mga dambuhalang galamay ng liwanag na nagmumula sa kanyang likuran ay humahampas sa lupa, hindi mabilang na mga Edyrem ang nagiging abo, og ang larangan ng digmaan ay agad na napuno ng mga desperadong tili.

Gayunpaman, hindi umatras si Uldyssian at sinunog ang lahat ng kanyang lakas ng buhay upang harapin ang liwanag ni Inarius. Ang pagkamatay ng kanyang mga kasamahan ay nagpabago sa kanyang kalungkutan tungo sa isang sumasabog na kapangyarihan, at ang enerhiya na lumalabas sa kanyang mga kamao ay unti-unting nagsimulang dumaig maging sa mahika ng Worldstone. Sa wakas, nang puwersahang putulin ni Uldyssian ang koneksyon sa pagitan ni Inarius at ng Worldstone, ang mayabang na arkanghel na nagmamalaki ng pagiging walang talo ay lumuhod na may sirang mga pakpak.

Gayunpaman, kasabay ng pagkatalo ni Inarius, isang hindi maisip na kakila-kilabot na resulta ang naganap. Nang maputol ang koneksyon ng Worldstone at magwala ang napakalaking enerhiya na inilabas ni Uldyssian, ang mahiwagang tabing na nagtago sa Sanctuary mula sa uniberso sa loob ng libu-libong taon ay tuluyang nadurog. Isang malaking tunog ng pagkasira na tila nababasag na salamin ang umalingawngaw sa buong mundo, at ang nakatagong pag-iral ng Sanctuary ay sa wakas ay hayagang nabunyag sa harap ng mga mata ng High Heavens at Burning Hells.

Sa sandaling de-mawala ang tabing, isang nakasisilaw na liwanag ang bumuhos mula sa mga bitak ng nahating langit. Ang hukbo ng langit na pinamumunuan ng mga arkanghel ng Angiris Council ay bumaba sa Sanctuary sa ngalan ng katarungan at paghatol. Ang deras na gintong baluti at nagbabagang mga espada ay hindi upang iligtas ang mga tao, kundi may dalang malupit na pagnanais na pumatay upang ganap na lipulin ang mga lapastangang inapo ng mga Nephalem na nagbabanta sa balanse ng mundo.

Kasabay nito, ang lupa ay nahati at ang nagbabagang hukbo ng impiyerno ay bumuhos kasama ang kumukulong lava. Ang sampu-sampung libong demonyo sa ilalim ng utos ng mga Great Evil ay sumugod nang may kabaliwan upang gawing alipin ang bago at masaganang mundong ito at ang mga taong may malakas na potensyal. Ang mga awit ng mga anghel sa langit at ang mga dagundong ng mga demonyo sa lupa ay naghalo, at ang Sanctuary ay agad na naging isang pugon ng katapusan ng mundo.

Ang Sanctuary ay naging pinakakakila-kilabot na larangan ng digmaan ng Eternal Conflict sa pagitan ng High Heavens at Burning Hells. Sa tuwing nagbabanggaan ang mga sibat ng anghel at mga kuko ng demonyo, ang mga dambuhalang bundok ay gumuho, at ang mga ilog ay natuyo at naging duguang singaw. Sa harap ng patayan sa antas ng uniberso na isinasagawa ng mga lumikha, ang sibilisasyon at kalikasan na itinayo ng tao ay walang kabuluhang nadudurog na parang kastilyong buhangin.

Ang mga Edyrem ay naipit sa gitna ng napakalacing sakunang ito. Sila na nakipaglaban hanggang kamatayan kay Inarius kani-kanina lamang ay kailangan nang harapin ang mga atake mula sa parehong panig ng mga anghel at demonyo, habang nakikipaglaban nang desperado para mabuhay. Si Serenthia at Achilios ay lumaban habang lumuluha ng dugo, ngunit sa harap ng walang katapusang hukbo ng dalawang panig, ang kanilang paglaban ay tila nanganganib na parang kandila sa harap ng isang malakas na bagyo.

Tumingala si Uldyssian sa duguang lupa at sa napupunit na langit, at nahulog sa matinding kawalan ng pag-asa. Napagtanto niya na ang kanyang kapangyarihan, na ginamit niya upang palayain ang tao mula sa pang-aapi, ay kabaligtarang naging pinakamalaking dahilan ng pagdadala ng mundong ito sa kapahamakan. Ang nais lamang niya ay isang maliit na mundo kung saan ang kanyang kapatid at mga kapitbahay ay mapayapang nag-aararo ng bukid, ngunit ang kanyang dinala ay isang apokalipsis na nagbabadya ng pagkawasak ng buong uniberso.

Binawi ni Uldyssian ang Kanyang Kapangyarihan at Isinakripisyo ang Kanyang Sarili upang Protektahan ang Sanctuary

Upang patigilin ang kakila-kilabot na pagkawasak na ito, nagpasya si Uldyssian. Sinimulan niyang tipunin ang lahat ng kapangyarihang ibinahagi niya sa mga Edyrem at ang enerhiya ng Nephalem na nakakalat sa buong Sanctuary sa kanyang sariling katawan. Nang ang potensyal ng libu-libong kaluluwa ay dumaloy pabalik sa katawan ng isang tao, isang espirituwal at pisikal na labas na karga na lampas sa imahinasyon, na tila magpapaguho sa kanyang mismong pag-iral, ang bumalot sa kanyang buong katawan. Buong-puso niyang tiniis ang mapanirang enerhiyang ito para sa hinaharap ng sangkatauhan.

Ang katawan ni Uldyssian na sumipsip sa kapangyarihan ay hindi na sa anyong tao. Siya ay nagbago bilang isang kristal ng dalisay at transendental na enerhiya, na mas nakasisilaw kaysa sa pinakamaliwanag na liwanag ng anghel at mas makapal kaysa sa pinakamalalim na kadiliman ng demonyo. Dahil sa kanyang napakalakas na presensya, maging ang mga hukbo ng High Heavens at Burning Hells na marahas na nagpapatayan ay nagbaba ng kanilang mga sandata, tumingin sa kanya nang may gulat, at nagpigil ng hininga. Isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa larangan ng digmaan.

Sa halip na lumabas sa kanyang bibig, ang tinig ni Uldyssian ay direktang umalingawngaw sa isipan ng lahat ng anghel, demonyo, at tao na umiiral sa Sanctuary. Inutusan niya ang mga hukbo ng magkabilang panig na agad na itigil ang labanan at umundur. Hindi ito isang pakiusap o banta, kundi parang isang hindi matatanggihang hatol ng isang makapangyarihang nilalang. Dahil sa kanyang kalooban, maging ang mga arkanghel ng Angiris Council o ang mga Panginoon ng Impiyerno ay hindi nangahas na kumilos nang basta-basta.

Alam niyang maaari niyang pasabugin ang walang hanggang kapangyarihang ito palabas upang lipulin ang mga mananakop nang sabay-sabay. Gayunpaman, kung gagawin niya iyon, tiyak na ang mismong mundo ng Sanctuary ay guguho na parang alikabok dahil sa epekto nito at maglalaho bilang isang nawawalang bahagi ng uniberso. Ang marupok na lupa at langit ng mundong ito ay hindi makakayanan ang banal na enerhiya na kanyang taglay sa kasalukuyan. Siya ay tumayo sa sangandaan ng pagpili.

Inilingon ni Uldyssian ang kanyang ulo upang tingnan ang mga mukha nina Mendeln, Serenthia, at ng mga natatakot na Edyrem na nakatingin sa kanya habang natatakpan ng dugo. Sa sandaling iyon, ang gintong bukid ng trigo sa nayon ng Seram at ang simpleng tunog ng tawa na ibinahagi niya sa kanyang kapatid sa ilalim ng paglubog ng araw ay dumaan sa kanyang isip. Napagtanto niyang muli na ang tunay na nais niyang protektahan ay hindi ang dambuhalang kapangyarihang ito o ang tagumpay, kundi ang karaniwan at mainit na pang-araw-araw na buhay, at ngumiti siya nang may kalungkutan at pagmamahal.

Sa halip na panatilihin ang kanyang sariling pag-iral, pinili niya ang kaligtasan ng sangkatauhan. Sa halip na ilabas ang enerhiya patungo sa mundo, sinimulan ni Uldyssian na pigilin at gumuho ang walang hanggang mapanirang kapangyarihang iyon sa kaibuturan ng kanyang sariling kaluluwa. Ito ay isang kakila-kilabot na proseso ng sariling pagkawasak na tuluyang dudurog at bubura sa kanyang sarili at katawan sa kailaliman ng uniberso. Ang liwanag na lumalabas sa kanyang katawan ay dahan-dahang yumakap sa napunit na lupa sa paligid at nagsimulang magpagaling sa mga sugat nito.

Kahit sa gitna ng ganap na sakit kung saan ang kanyang kaluluwa ay pinagpira-piraso, hindi siya sumigaw kahit isang beses. Ang matatag lamang na kalooban na ibalik ang Sanctuary sa orihinal nitong anyo at itaboy ang mga mananakop mula sa High Heavens at Burning Hells ang sumuporta sa kanyang lumalabong kamalayan. Sa harap ng kanyang dakilang sakripisyo, maging ang mga anghel na may dalang poot ay nagpanatili ng isang magalang na katahimikan, at ang mga demonyo ay natakot sa pagpili ng tao na hindi nila maunawaan.

Sa wakas, kasabay ng isang dambuhalang kislap na tila lalamon sa mundo, ang nilalang na nagngangalang Uldyssian ul-Diomed ay tuluyang naglaho sa Sanctuary. Ang kanyang katawan at kaluluwa ay naging pinong alikabok ng liwanag at humalo sa hangin, na tahimik na pumasok sa lupa, sa mga ilog, at sa mga puso ng mga nakaligtas na sangkatauhan. Siya, na isang karaniwang magsasaka, ay nagligtas sa kanyang mga minamahal at sa mundo sa pamamagitan ng pagsasakripisyo sa kanyang sarili, at nanatili bilang isang bahagi ng walang hanggang alamat.

Ang Resulta ng Sin War Kung Saan Pinanatili ng Langit ang Tao, Nabura ang mga Alaala, at si Inarius ay Ibinigay kay Mephisto

Agad pagkatapos ng paglalaho ni Uldyssian, isang mabigat na katahimikan na tila nakakabingi ang bumalot sa larangan ng digmaan. Nang ang sukdulang kapangyarihan na yumayanig sa uniberso kani-kanina lamang ay naglaho na parang isang ilusyon, ang mga anghel at demonyo ay hindi naitago ang kanilang pagkalito at nagtinginan lamang sa isa't isa. Ang nawasak na lupa ay makahimalang nakabawi ng katatagan dahil sa huling init ni Uldyssian, ngunit ang pangunahing problema kung paano haharapin ang mapanganib na mundong ito ay nanatili pa rin.

Agad na nagpatawag ng pulong ang Angiris Council upang magsagawa ng botohan para sa pagpapasya sa tadhana ng mga tao na inapo ng mga Nephalem. Ang Arkanghel ng Katapangan na si Imperius ay nagalit nang husto, na sinasabing ang mga tao ay maaaring magbago muli sebagai mga halimaw na mas kakila-kilabot kaysa sa mga demonyo anumang oras, kaya dapat agad na sunugin ang Sanctuary at lipulin sila. Hindi niya kailanman matatanggap ang kalikasan ng demonyo na dumadaloy sa dugo ng tao.

Sa kabilang banda, binanggit ng Arkanghel ng Pag-asa na si Auriel ang dakilang sakripisyo sa sarili na ipinakita ni Uldyssian at ipinagtanggol na may positibong potensyal din ang mga tao. Ang Arkanghel ng Tadhana na si Itherael ay nagpahayag din na ang mga tao ay mga malalayang nilalang na hindi nakatali sa Scroll of Fate, kaya iminungkahi niyang bantayan ang kanilang potensyal. Habang ang pagsang-ayon at pagtanggi ay mahigpit na nagbabanggaan, ang huling boto na magpapasya sa pananatili o pagkasira ng Sanctuary ay napunta sa Arkanghel ng Katarungan na si Tyrael.

Si Tyrael ay nasa estado ng matinding gulat at pagkabagbag ng damdamin sa katotohanan na ang mga pangit na nilalang na may halong dugo ng demonyo ay may kakayahang gumawa ng walang pag-iimbot na sakripisyo. Kinilala niya na ang pagpili ni Uldyssian ay ang pagpapakita ng tunay na katarungan na hindi man lang naipakita ng langit, at idineklara na huwag sirain ang Sanctuary kundi bigyan ang mga tao ng pagkakataon na pumili sa pagitan ng mabuti at masama sa kanilang sarili. Sa pamamagitan ng mapagpasyang boto ni Tyrael, ang sangkatauhan ay dramatikong nakaligtas mula sa bingit ng pagkawasak.

Matapos ang mahabang talakayan, ang High Heavens at Burning Hells ay lumikha ng isang pansamantalang kasunduan sa pagtigil ng labanan para sa Sanctuary. Nagkasundo ang magkabilang panig na huwag direktang manghimasok sa mundong ito at panoorin na lamang kung saang panig natural na hihilig ang mga tao. Ang mapanganib na kasunduang ito sa kapayapaan ay naging posible dahil ang High Heavens at Burning Hells ay parehong may malalim na takot sa kanilang kalooban tungkol sa hindi kilalang kapangyarihan na ipinakita ni Uldyssian.

Bilang kapalit ng kasunduan, hiningi ng Panginoon ng Poot na si Mephisto ang pag-iingat kay Inarius kapalit ng hindi paghimasok sa Sanctuary. Ang Angiris Council ay sumang-ayon na ibigay sa impiyerno si Inarius, na lumabag sa mga batas ng langit at lumikha ng Sanctuary. Ang mayabang na anghel na dating naghari bilang lumikha at diyos ng Sanctuary ay inalisan ng kanyang nagniningning na liwanag at mga pakpak na taglay niya bilang isang walang mukhang nilalang ng liwanag, at ikinulong sa kailaliman ng Realm of Hatred, kung saan pinarusahan siya ng mental na pagdurusa at pagkakagapos habang inaalala magpakailanman ang pagkawasak na dinala ng kanyang sariling kayabangan.

Ayon sa huling kondisyon ng kasunduan, ganap na binura ng High Heavens at Burning Hells ang mga kakila-kilabot na kaganapan ng Sin War, ang mga nagawa ng mga Edyrem, at ang pangalan ni Uldyssian mula sa alaala ng sangkatauhan. Ang mga tao ay bumalik sa kanilang karaniwang pang-araw-araw na buhay matapos makalimutan kung bakit sila nakakuha ng kapangyarihan o kung para saan sila lumaban, at ang nagising na kapangyarihan ng mga Nephalem ay muling nahulog sa malalim na pagtulog sa ilalim ng pagsasaayos ng Worldstone. Ang mundo ay muling naging tahimik na tila walang anumang nangyari.

Tanging si Mendeln lamang, na pinili ng misteryosong tagapangalagang dragon na si Trag'Oul, ang nanatili bilang tanging mortal na nakakaalala sa lahat ng katotohanang ito. Iniwan niya ang dakilang kamatayan ng kanyang kapatid at ang dakilang pakikipaglaban ng tao sebagai isang lihim na tala, at naging isang tahimik na tagapagbantay na naghahanda para sa hinaharap na darating. Bagaman nakalimutan ng mundo ang pangalan ng bayani na nagligtas sa kanila, ang hangin at lupa ng Sanctuary na ipinagtanggol ni Uldyssian ay humihinga habang naaalala ang kanyang sakripisyo magpakailanman.

Mga Sinuring Sanggunian

Opisyal na Video ng Blizzard: Book of Lorath — Creation

Opisyal na Kronika ng Blizzard: Sanctuary at ang Sin War

Opisyal na Manwal ng Diablo 1: Kasaysayan ng Horadrim at Sanctuary

Opisyal na Lore ng Blizzard: Pinagmulan ng Sanctuary at ng Realm of Souls