Kronika ng Diablo Kabanata 5 · Ang Haring Dumating sa Tristram

Ito ay isang bagong sulat na salaysay ng tagahanga batay sa mga kaganapan sa orihinal na laro. Ang mga emosyon, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang mahahalagang katapusan.

Isang Bagong Bandila sa Khanduras

Ang bandila mula sa Kehjistan, ang dakilang imperyo sa silangan, ay sumasayaw sa malamig na simoy ng hangin ng Khanduras. Ang prusisyong pinamumunuan ni Leoric, na nagpahayag sa sarili bilang hari, at ng Dakilang Arsobispo ng Zakarum na si Lazarus, ay dumating na sa Tristram. Ang alkalde at mga mamamayan ng mapayapa at tahimik na nayon ay namangha habang pinagmamasdan ang maringal na parada ng mga kabalyerong nakasuot ng nagniningning na baluti.

Ang luma ngunit maringal na sinaunang monasteryo ng Horadrim ang kanilang destinasyon. Bumaba si Haring Leoric mula sa kanyang kabayo at tumingala nang may kasiyahan sa malaking batong pasukan ng katedral na nababalutan ng mga baging. Mayroon siyang dakilang ambisyon sa kanyang puso na gawing bagong teritoryo ang liblib na lupaing ito at pamunuan ito nang may katarungan at pananampalataya sa Liwanag.

Sa tabi ng hari, hinila ni Arsobispo Lazarus ang kanyang pulang kapa habang maingat na pinagmamasdan ang madidilim na sulok ng katedral. Isang banayad na ngiti ng isang madasubing pari ang nakaguhit sa kanyang maputlang mukha, ngunit sa kaibuturan ng kanyang mga mata ay may nag-aalab na hindi maipaliwanag na pagnanasa. Yumuko ang mga taganayon sa paniniwalang pagpapalain sila ng mataas na pari ng Zakarum.

Ang mga mamamayan ng Tristram, kabilang si Deckard Cain, ay nagulat sa biglaang pagdating ng isang pinuno, ngunit lihim din silang nakaramdam ng kapanatagan. Naisip nila na napakabuting bagay kung ang katedral na matagal nang inabandona ay muling mabubuhay, at kung ang mga kabalyero ang mangangalaga sa seguridad ng nayon. Ang panday na si Griswold ay humuhuni habang pinapainit ang kanyang hurno, nasasabik sa pag-iisip na kumpunihin ang mga sandata ng mga kabalyero.

Ang may-ari ng taberna na si Ogden at ang kanyang asawa ay naging abala sa pagtutuos ng mga pagkain at suplay na kakailanganin ng hukbo ng hari. Ang batang si Gillian naman ay masayang sumunod sa parada ng mga makukulay na bandila at mga kabalyero, at ang nayon ay napuno ng tila-pista na kapaligiran pagkatapos ng mahabang panahon. Wala pang nakakaalam na ang mapayapang nayong ito ay magiging entablado ng isang madugong trahedya.

Nag-utos si Leoric na muling itayo ang katedral kamao ang kanyang marangyang palasyo, at ang mga manggagawa ay walang tigil sa paghahatid ng mga materyales. Bagama't nanginginig si Reyna Asylla sa malamig na hangin ng banyagang lupain, pinilit niyang sugpuin ang kanyang pagkabalisa habang pinagmamasdan ang matatag na likod ng kanyang asawa. Ang batang prinsipe na si Albrecht naman ay nagtatakbo sa malawak looban ng hindi pamilyar na katedral nang may kuryosidad sa kanyang mga mata.

Si Lachdanan, ang kapitan ng mga bantay na nagbabantay sa tabi ng hari, ay tahimik na nag-inspeksyon sa paligid ng katedral upang magtatag ng linya ng depensa. Siya ay isang tapat at matuwid na kabalyero, handang ialay ang kanyang buhay upang matiyak na makapamumuno nang tama si Haring Leoric. Ang tunog ng nagkikiskisang baluti ng mga kabalyero ay umalingawngaw sa tahimik na gabi ng Tristram, na nagbigay ng pakiramdam ng seguridad.

Gayunpaman, sa kaibuturan ng katedral, sa dilim ng mga katakumba na walang sinumang nangahas na tingnan, ang isang masamang puwersa na natutulog nang daan-daang taon ay dahan-dahang nagigising. Doon, kung saan hindi umaabot ang masisiglang ingay ng ibabaw ng lupa, ang isang nakalimutang kilabot ay tahimik na naghihintay sa mga yabag ng isang bagong biktima. Ang trahedya ng Khanduras ay tahimik na nagsisimula nang ganito.

Ang Tawag ng Dilim at ang Tiwaling Pari

Pagkaraan ng ilang araw, iniwasan ni Lazarus ang paningin ng hari at nagtungo sa malalim at madilim na katakumba ng katedral. Ang malamlam na liwanag ng sulo ay tumanglaw sa mamasa-masang lumot at lumang pader na bato, at habang pababa siya nang pababa, ang hangin ay naging mabigat at mapanghi tulad ng hininga ng isang mabangis na hayop. Tila hinihila ng isang hindi nakikitang tali, naglakad siya patungo sa pinakamalalim na bahagi ng labirinto na selyado ng mga Horadrim.

Isang malaking Soulstone na nagliliyab sa kulay ng dugo ang nakalagay sa ibabaw ng dambana. Nang tumayo si Lazarus sa harap nito, isang kakaibang bulong na tila libu-libong insekto na gumagapang ang nagsimulang umalingawngaw sa kanyang mga tainga. Hindi ito wika ng tao, ngunit ito ay isang kakila-kilabot at matamis na tinig na bumaon sa pinakamahihinang pagnanasa at takot sa puso ng pari.

Hinatukan ng arsobispo ang kanyang ulo gamit ang dalawang kamay at dumaing sa sakit, ngunit hindi siya umatras. Mula sa kabilang panig ng Soulstone, dinurog ni Diablo, ang Panginoon ng Takot, ang isip ni Lazarus at nangako ng ganap na kapangyarihan at kaluwalhatian. Ang mga batas ng Zakarum at ang mga turo ng Liwanag ay naglahong parang isang dakot ng buhangin sa harap ng nagpapasukong kalooban ng kasamaan.

Ang mga mata ni Lazarus ay napuno ng pulang kabaliwan, at iniunat niya ang kanyang nanginginig na kamay upang isa-isang kalagin ang mga sinaunang selyo na gumagapos sa Soulstone. Walang kumplikadong mahika o bagong ritwal ang kinailangan. Ang bulag na pagsunod lamang ng tiwaling pari at ang walang-humpay na pagnanais ng demonyo na sirain ang selyo ang naging susi sa kakila-kilabot na pagpapalayang iyon.

Kasabay ng isang tunog ng pagkabitak, may lumitaw na maliliit na lamat sa ibabaw ng Soulstone, at pinuno ng pulang liwanag ang mga katakumba. Ang nakakulong na esensya ni Diablo ay ganap na sumakop sa kaluluwa ni Lazarus, at ang pari ay muling isinilang hindi na bilang arsobispo ng Liwanag, kundi bilang isang tapat na alipin ng Takot. Nangako siya na iaalay ang pinaka-perpekto at pinakamalakas na katawan para sa muling pagkabuhay ng kanyang panginoon.

Pinili ni Lazarus si Haring Leoric, ang pinuno ng Khanduras, ilang perpektong katawan na gagamitin. Ang malakas na katawan at kapangyarihan ng hari ang pinaka-angkop na kasangkapan para sa Panginoon ng Takot upang bumaba sa mundong ito at yurakan ang sangkatauhan. Taglay ang isang nakakapanghilakbot na ngiti sa kanyang mga labi, bumalik ang pari sa ibabaw ng lupa, habang ang kanyang anino ay sumasayaw at nababaluktot sa liwanag ng sulo.

Pagkaakyat sa ibabaw ng lupa, nagkunwari si Lazarus na may kalmadong mukha ng isang pari na tila walang nangyari. Palagi siyang umaaligid kay Haring Leoric, at gamit ang kanyang mapanlinlang na pananalita, nagsimula siyang magtanim ng binhi ng kawalan ng tiwala at pagkabalisa sa mga tainga ng hari. Walang kamalay-malay ang hari na ang kalooban ng kanyang pinakapinagkakatiwalaang tagapayo ay nilamon na ng demonyo ng impiyerno.

Ang hindi nakikitang lason na nagmula sa ilalim ng katedral ay dahan-dahang nagsimulang kumalat sa buong Tristram. Gabi-gabi, tumatahol ang mga aso nang walang dahilan, ang tubig sa balon ay nagkaroon ng bahagyang kulay ng dugo, at ang mga tao ay nagigising na may malamig na pawis dahil sa mga bangungot na hindi malaman ang dahilan. Wala pa ring nakakapansin sa nagbabantang anino na lumalaganap sa mapayapang nayon.

Ang Paglaban ng Hari at ang Lumalagong Kabaliwan

Ipinasok ni Diablo ang kanyang madidilim galamay sa isip ni Haring Leoric sa pamamagitan ni Lazarus. Pagsapit ng gabi, ang silid ng hari ay napupuno ng hindi nakikitang enerhiya ng takot, at ang mga kakila-kilabot na pangitain ay gumugulo sa kanyang mga panaginip. Sinubukan ng demonyo na pasukuin ang kaluluwa ng hari at agawin ang kanyang katawan, ngunit ang kalooban ni Leoric ay mas matatag at mas malakas kaysa sa inaasahan.

Ang isip ni Leoric, na armado ng pananampalataya sa Liwanag, ay matinding lumaban sa pananakop ni Diablo. Nagigising siyang basang-basa sa malamig na pawis, iwinawasiwas ang kanyang espada sa hangin, at nakikipaglaban sa isang hindi nakikitang kaaway sa buong magdamag. Bagama't hindi niya ibinigay ang kanyang katawan sa demonyo, ang walang-humpay na pagpapahirap sa isip ay dahan-dahang umubos sa katinuan ng hari, na nagtulak sa kanya sa kumunoy ng kapahamakan.

Napakalaki ng naging kabayaran ng kanyang paglaban. Ang mga mata ni Leoric ay lumubog, at ang kanyang mukha ay nagpakita ng matinding pagod at sakit. Unti-unti niyang sinimulang paghinalaan ang lahat, at binihag siya ng delusyon na ang kanyang mga tapat na tauhan ay nagbabalak na patayin siya. Ang antiga at matalinong pinuno ay tuluyang naglaho, at ang natira na lamang ay isang paranoid na malupit.

Si Reyna Asylla ang nakasaksi sa kakila-kilabot na pagbabago ng kanyang asawa mula sa pinakamalapit na distansya, at tahimik siyang umiyak. Hinaplos niya ang pisngi ni Leoric upang pakalmahin ito, ngunit marahas siyang itinulak ng hari, itinuturing maging ang haplos ng kanyang asawa bilang isang banta ng paglason. Lumamig ang puso ni Asylla, at nanginginig siyang sumandal sa malamig na pader ng katedral, nararamdaman ang paparating na trahedya.

Si Kapitan Lachdanan at ang kanyang mga kabalyero ay nakapansin din sa kabaliwan ng hari at labis na nabahala. Nagagalit si Leoric na parang apoy sa kahit maliit na pagkakamali at nagpapataw ng malulupit na parusa, at ang sinumang sumalungat sa kanya ay walang-awang itinuturing na traydor at ikinukulong sa piitan. Ang mga kabalyero ay nagtatalo sa pagitang ng katapatan at moral na pag-aalinlangan habang mabigat ang mga hakbang na naglalakad sa madidilim na koridor ng katedral.

Matalinong sinamantala ni Lazarus ang kabaliwan ng hari upang lalo pang patatagin ang sarili niyang kapangyarihan. Ibinulong niya kay Leoric na siya lamang ang tapat na tagapaglingkod, at kumapit ang hari sa huwad na kaaliwang iyon, lalo pang umaasa sa pari. Ang pulang kapa ng arsobispo ay naging pinakakinatatakutang simbolo ng kapangyarihan sa palasyo ng Khanduras.

Kinailangang sumuko ni Diablo sa pag-agaw sa katawan ni Leoric. Bagama't ang isip ng hari ay tuluyang nadurog, sa loob ng pira-pirasong kabaliwang iyon ay may nananatiling bulag na katigasan ng ulo na tumangging ibigay ang kontrol sa demonyo. Nagalit ang Panginoon ng Takot at binago ang kanyang plano, nag-utos kay Lazarus na maghanap ng mas mahinang katawan na gagamitin.

Nakaupo sa bakanteng trono, si Leoric ay naging isang inutil na lamang na bumubulong ng mga hindi maintindihang utos sa hangin. Sa ilalim ng sumasayaw na liwanag ng kandila, ang kanyang nakakukong likod ay gumuhit ng isang kakatwang anino sa pader na tila isang dambuhalang halimaw. Ang mga mamamayan ng Tristram ay hindi makatulog sa gabi, nanginginig sa takot dahil sa kakatwang tawa ng hari na umaalingawngaw mula sa katedral.

Ang Walang-Kabuluhang Digmaan at ang Madugong Hangganan

Gumawa si Lazarus ng isang tusong plano upang ilipat ang atensyon ng hari sa labas at ubusin ang puwersang militar ng Khanduras. Nagbulong siya ng maling impormasyon sa tainga ni Leoric na ang Westmarch ay nagbabalak na sumalakay sa Khanduras upang agawin ang teritoryo ng hari. Ang hari, na binihag na ng kabaliwan, ay naniwala rito nang walang pag-aalinlangan at tumayo nang may matinding galit.

Agad na ipinatawag ni Leoric si Lachdanan at nagbigay ng isang katawa-tawang utos na unahang salakayin ang Westmarch. Ang pagsisimula ng digmaan laban sa isang mapayapang kapitbahay nang walang anumang dahilan ay isang pagpapakamatay. Lumuhod si Lachdanan at humawak sa laylayan ng kasuotan ng hari, nagmamakaawa tungkol sa kawalan ng katarungan ng digmaan at sa kahinaan ng kanilang hukbo, ngunit hindi ito pinakinggan ng hari.

'Ang sinumang sumuway sa aking utos ay isang traydor!' Sumigaw si Leoric sa isang baliw na tinig habang binubunot ang kanyang espada at itinutok ito sa leeg ni Lachdanan. Naisip ng tapat na kabalyero na wala nang katinuan sa mga nanlilisik na mata ng hari. Yumuko siya sa matinding sakit ng kalooban, at alinsunod sa kanyang sumpa bilang kabalyero, kailangan niyang ihanda ang martsa ng kamatayan.

Ang hukbo ng Khanduras ay umalis sa Tristram sa ilalim ng isang mabigat na katahimikan at nagtungo sa hangganan ng Westmarch. Sa halip na pag-asa sa tagumpay, ang mga mukha ng mga kabalyero ay napuno ng matinding kawalan ng pag-asa ng mga taong naglalakad patungo sa walang-kabuluhang kamatayan. Pinunasan ng mga taganayon ang kanilang mga luha habang pinagmamasdan ang likod ng kanilang mga anak at asawang ipinadala sa digmaan, habang ang madidilim na ulap ay nagtitipon sa langit.

Ang labanan ay naging isang kakila-kilabot na katayan, tulad ng inaasahan ni Lachdanan. Walang-awang niyurakan ng mga piling sundalo ng Westmarch ang mga sundalo ng Khanduras na kulang sa pagsasanay at walang moral sa pakikipaglaban. Sa gitna ng kaguluhan kung saan umuulan ng mga palaso at nagkakatamaan ang mga sibat at espada, kinailangang saksihan ni Lachdanan gamit ang sarili niyang mga mata ang trahedya ng kanyang mga tauhan na bumabagsak habang sumusuka ng dugo.

Bagama't iwinasiwas ni Lachdanan ang kanyang dugong espada sa unahan upang palakasin ang loob ng kanyang mga sundalo, hindi niya mabago ang takbo ng labanan. Hindi ito isang labanan kundi isang panig na pagpatay, isang walang-kabuluhang trahedya na nilikha ng kabaliwan ni Haring Leoric. Sa larangan ng digmaan na puno ng alikabok at amoy ng dugo, nilunok ng kapitan ng mga kabalyero ang kanyang galit laban sa baliw na hari na nagtulak sa kanila sa kamatayan.

Mula sa tore ng katedral, pinagmasdan ni Lazarus ang bakanteng nayon matapos umalis ang hukbo, at ngumiti nang may kasiyahan. Ngayong wala na ang mga tapat na tauhan ng hari at ang nakakugong hukbo, wala nang hahadlang sa kanyang tunay na layunin. Ang tingin ng pari ay nakatutok sa maliit na likod ng batang prinsipe na si Albrecht, na naglalaro ng lupa sa looban ng katedral.

Ang balita ng pagkatalo mula sa hangganan ng Westmarch ay lalo pang naglubog sa Tristram sa matinding kalungkutan at takot. Ang taberna ni Ogden ay napuno ng iyak ng mga nagdadalamhating kababaihan, at si Griswold ay natulala habang pinagmamasdan ang mga sirang sandata na nawalan na ng may-ari. Ang nayon ay tuluyan nang nadurog, hindi dahil sa panlabas na kaaway, kundi dahil sa anino ng kapahamakan na dinala ng sarili nilang hari.

Ang Nawawalang Prinsipe at ang Sisidlan ng Takot

Nang umalis ang hukbo at humina ang depensa ng katedral, sa wakas ay kumilos na si Lazarus. Taglay ang isang magiliw na ngiti ng isang pari, lumapit siya sa batang prinsipe na si Albrecht na naglalarong mag-isa. Naloko sa kasinungalingan na may nakatagong kamangha-manghang kayamanan sa mga katakumba, hinawakan ng prinsipe ang malaking kamay ng pari at naglakad patungo sa madilim na katedral.

Nang dumampi ang mamasa-masa at malamig na hangin ng mga katakumba sa pisngi ng prinsipe, sinubukan ni Albrecht na huminto dahil sa takot. Gayunpaman, ang hawak ni Lazarus ay kasinghigpit ng bakal sa pulso ng bata, at ang mga mata ng pari ay nagpapakita na ng ningning ng isang demonyo, hindi na sa tao. Ang maliit na tili ng prinsipe ay nilamon nang walang bakas sa walang-katapusang dilim ng labirinto.

Marahas na inihagis ni Lazarus ang nagpupumiglas na prinsipe sa ibabaw ng dambana kung saan nakalagay ang tumitibok na pulang Soulstone. Ang nakakulong na esensya ni Diablo ay gumalaw na parang gutom na hayop, umaabot sa dalisay at mahinang kaluluwa ng bata. Ang mga balintataw ni Albrecht ay lumaki sa takot, at ang kanyang maliit na katawan ay nangisay sa hindi matatagilang sakit, na bumaluktot na parang pana.

Ang kulay-dugong enerhiya na nagmula sa Soulstone ay bumaon sa noo ng prinsipe, at nagsimula ang isang kakila-kilabot na pagsasanib. Ang dating malinaw na mga mata ni Albrecht ay nag-alab sa pulang kulay ng apoy ng impiyerno, at isang kakatwang tili na tila nadudurog na mga buto ang lumabas sa bibig ng bata. Sa pamamagitan ng pag-agaw sa pinakamahinang sisidlan, sa wakas ay iginapos ng Panginoon ng Takot ang kanyang sarili sa mundong ito.

Sa ibabaw ng lupa, nagkagulo ang lahat sa balita na nawawala si Albrecht. Nawalan ng katinuan si Reyna Asylla at nagtatakbo sa bawat sulok ng katedral, desperadong tinatawag ang pangalan ng kanyang anak. Ang laylayan ng kanyang damit ay narumihan ng alikabok at ang kanyang boses ay napaos, ngunit wala siyang mahanap na kahit anong bakas ng kanyang minamahal na anak. Ang kawalan ng pag-asa ay nagpalamig sa kanyang puso.

Si Deckard Cain at ang mga taganayon ay nagdala rin ng mga sulo at hinalughog ang mga kagubatan at inabandunang balon sa paligid ng Tristram. Nagpuyat sila sa buong magdamag upang hanapin ang bata, ngunit hindi sila nangahas na lumapit sa kakila-kilabot na katotohanang nakatago sa ilalim ng katedral. Ang mga mukha ng mga tao ay nagpakita ng pagod at takot, at nagsimulang kumalat ang mga tsismis na maaaring may kumidnap sa prinsipe.

Nagkunwaring malungkot si Lazarus habang lumalapit kay Reyna Asylla upang mag-alok ng pakikiramay. Sinahi niya na tiyak na may nagtatanim ng galit sa pamilya ng hari ang kumuha sa bata, matalinong nagtatanim ng hinala laban sa mga taganayon. Ang reyna, na nabulag sa kalungkutan, ay nalinlang ng makamandag na pananalita ng pari at nagsimulang mag-isip na baka nga may salarin sa kanyang mga mamamayan.

Sa pinakamalalim na dilim ng labirinto, ang anyo ni Albrecht ay dahan-dahang nagbabago tungo sa isang kakila-kilabot na halimaw. May mga pulang sungay at tinik na sumibol mula sa balat ng bata, at ang kanyang mga dalisay na alaala ay napalitan ng mga takot at pangitain ng impiyerno. Winasak ni Diablo ang kamalayan ng kanyang katawan habang naghahanda para sa ganap na pagbaba, at ang masakit na daing ay umalingawngaw sa mga pader ng labirinto.

Ang Pagbitay ng Kabaliwan at ang Trahedya ng Reyna

Nang mabalitaan ang pagkawala ng kanyang anak, ang kabaliwan ni Haring Leoric ay tuluyan nang nawalan ng kontrol. Sigurado siya na ang mga mamamayan ng Tristram ay nagrebelde at itinago si Albrecht, kaya pinakawalan niya ang mga armadong bantay sa nayon upang hulihin ang sinumang makita. Ang mapayapang plasa ng nayon ay mabilis na naging lugar ng madugong pagpapahirap at pagbitay.

Ang mga inosenteng magsasaka at mangangalakal ay iginapos at dinala sa silid ng hari, kung saan pinilit silang umamin sa mga kasalanang hindi nila ginawa. Tiningnan sila ni Leoric gamit ang kanyang mga matang puno ng kabaliwan, walang-awang hinahatulan ng kamatayan ang mga hindi makasagot at agad na ipinapabitay ang mga ito. Ang plasa sa harap ng katedral ay napuno ng mga trahedyang bakas ng mga binitay, at ang mga taganayon ay umiyak nang tahimik sa loob ng kanilang mga bahay, takot na takot na baka sila na ang susunod na patayin.

Sinubukan ni Reyna Asylla na harangan ang kanyang asawa upang pigilan ang malupit na pagpatay. Humawak siya sa dugong baluti ng hari habang umiiyak at nagmamakaawa na bumalik ang katinuan nito, ngunit ang asawang nakita sa mga mata ni Leoric ay hindi na ang kanyang minamahal na kabiyak. Ang haring nilamon ng kabaliwan ay nagpasya na maging si Asylla ay isang traydor na nakipagsabwatan sa mga rebelde upang itago ang kanyang anak.

'Ipinagbili ng bruhang ito ang aking anak!' Ang galit na sigaw ni Leoric ay humampas sa malamig na pader ng katedral. Nag-atubili ang mga bantay, ngunit sa takot sa malupit na utos ng hari, sa huli ay marahas nilang iginapos ang mga kamay ng reyna. Tumingin si Asylla sa mukha ng kanyang asawa nang may hindi makapaniwalang tingin, ngunit ang taming naroon ay ang anino ng demonyong binihag ng paranoya.

Dinala si Asylla sa malamig na piitan sa ilalim ng lupa at dumaan sa malupit na pagtatanong upang sabihin kung nasaan ang kanyang anak. Ang antiga at marangal na reyna ay kailangang mag-isang magtiis sa lamig at takot sa madilim na selda, at higit pa sa pisikal na sakit, ang kanyang kaluluwa ay nadurog dahil sa pagtataksil ng kanyang asawa at pag-aalala sa kanyang nawawalang anak. Ang tanging mailuluha niya ay ang mga luha ng pagmamahal ng isang ina para kay Albrecht, ngunit itinuring ng hari maging ang mga luhang iyon bilang panlilinlang, na lalo pang nagpaalab sa kanyang kabaliwan.

Sa huli, nagpataw si Leoric ng isang trahedyang hatol na pampublikong pagbitay kay Asylla, ang kanyang asawa at reyna ng bansa. Nang dalhin siya sa bitayan, sa halip na magalit sa kanyang asawa hanggang sa huling sandali, umiyak si Asylla habang tinatawag ang pangalan ng kanyang anak na maaaring buhay pa sa kung saan. Sa sandaling isagawa ang walang-awang pagbitay, kumulog sa langit ng Tristram, na nagpapahayag ng moral na pagbagsak ng mortal na hari at ang pagbagsak ng dinastiya ng Khanduras.

Matapos ang pagbitay sa reyna, isang katahimikan na walang sinumang makabasag ang bumalot sa plasa. May nagbaba ng kanilang mga kamay na nagdarasal, at may humawak sa katabi nila. Sa halip na kalungkutan ng isang asawang nawalan ng kabiyak, kumapit si Leoric sa paniniwala na ang utos ng hari ay naisakatuparan. Iniwasan ng mga opisyal ang kanyang tingin. Walang sinuman sa kanila ang makapagsalita nang malakas tungkol sa kung ano ang nawala sa kanila nang araw na iyon dahil sa pagsunod na pinaniniwalaan nilang nagligtas sa hari.

Matapos ang pagpugot ng ulo kay Asylla, ang Khanduras ay literal na naging isang buhay na impiyerno. Araw-araw, ang mga ulo ng mga inosenteng tao ay isinasabit, at ang piitan sa ilalim ng katedral ay napuno ng mga tili ng mga namamatay nang walang kasalanan at ng amoy ng nabubulok na mga bangkay. Tahimik na pinanood ni Lazarus ang kakila-kilabot na masaker na ito, habang lihim na tumatawa sa dilim, sinasabing ito ang perpektong simula ng bagong mundo na pamumunuan ng Panginoon ng Takot.

Ang Pagbabalik ng Kabalyero at ang Sumpa ng Skeleton King

Si Lachdanan at ang ilang mga kabalyero na nakaligtas sa desperadong labanan laban sa Westmarch ay bumalik sa Tristram na may sugatang katawan. Ang sumalubong sa kanila ay hindi ang hiyaw ng tagumpay, kundi ang mga bakas ng mga inosenteng mamamayan na bumagsak sa plasa at ang trahedyang katapusan ni Reyna Asylla na binitay. Nang makita ang trahedya sa harap ng kanilang mga mata, ang mga mata ng mga kabalyero ay nag-alab sa matinding gulat, kalungkutan, at hindi mapigil na galit.

Hinawakan nang mahigpit ni Lachdanan ang kanyang dugong espada, napagtanto sa kaibuturan ng kanyang puso na hindi na niya mapaglilingkuran si Leoric as kanyang hari. Nagpasya siya na ang pagpatay sa baliw na nagtulak sa kanyang bansa sa kapahamakan ang tanging natitirang paraan upang maglingkod sa Khanduras bilang isang kabalyero. Ang mga natitirang kabalyero ay tahimik na nagbunot ng kanilang mga espada at nagmartsa patungo sa silid ng hari nang may matatag na mga hakbang.

Nang sipain ni Lachdanan ang pinto ng silid ng hari at pumasok, itinutok niya ang kanyang espada kay Leoric na nakaupo sa trono at bumubulong sa hangin, sumisigaw nang may galit. 'Ang iyong kabaliwan ang naging dahilan upang maging impiyerno ang lupaing ito! Ngayon ay tatapusin ko na ang iyong kakila-kilabot na pamumuno!' Pinalibutan ng mga kabalyero ang hari, at nanlilisik ang mga mata ni Leoric habang isinusumpa ang kanyang mga tapat na tauhan bilang mga traydor at binunot ang kanyang espada.

Ang kakila-kilabot na labanan sa pagitan ng hari at ng kapitan ng mga kabalyero, na dating nagtiwala sa buhay ng isa't isa, ay nagpadugo sa silid ng hari. Nagpakita si Leoric ng higit-sa-taong lakas dahil sa kanyang kabaliwan, ngunit hindi niya nagawang harangan ang saksak ni Lachdanan na armado ng galit at kalungkutan. Ang matalim na espada ni Lachdanan ay bumaon sa baluti ni Leoric at pumasok nang malalim sa kanyang nadilimang puso.

Dahil sa nakamamatay na sugat, lumuhod si Leoric sa ilalim ng trono at dahan-dahang bumagsak. Kahit na nasa bingit na ng kamatayan, ang kanyang mga mata ay hindi pa rinnakabawi ng katinuan, kundi nagliliyab sa matinding galit laban sa mga kabalyerong sumaksak sa kanya. Ginamit niya ang kanyang huling lakas upang ituro ang kanyang dugong kamay kay Lachdanan at sa mga kabalyero, at isinumpa sila sa isang nakakapanghilakbot at kakatwang tinig na tila nagmumula sa kaibuturan ng impiyerno.

'Mga traydor... hinding-hindi kayo makararanas ng mapayapang kamatayan! Lalamunin ng dilim ang inyong mga kaluluwa, at magiging alipin ko kayo magpakailanman habang gumagala sa isinumpang lupaing ito!' Ang kakila-kilabot na sumpa na lumabas sa bibig ng hari ay nagpalamig sa hangin sa silid, at nag-iwan ng hindi mabuburang marka ng takot sa kaibuturan ng puso ng mga kabalyero.

Nang tuluyang maputol ang hininga ni Leoric at bumagsak ang kanyang malaking katawan sa sahig, isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa silid. Inilagay ni Lachdanan ang kanyang dugong espada sa sahig at tinakpan ang kanyang mukha gamit ang dalawang kamay habang umiiyak nang malakas. Ang kakila-kilabot na pakiramdam ng kasalanan dahil sa pagpatay sa kanyang panginoon upang iligtas ang bansa, at ang sumpa ng hari na umaalingawngaw sa kanyang mga tainga, ay tuluyang nagwasak sa kanyang natitirang katinuan.

Inayos ng mga kabalyero ang katawan ng hari nang may mabigat na puso at inilagay ito sa libingan sa ilalim ng katedral. Naramdaman nila ang bigat ng sumpa na ipinataw sa kanila at tahimik na nagkawatak-watak sa dilim. Ang panganay na prinsipe na si Aidan ay hindi pa nakababalik sa kanyang bayan, at nang walang nakakaalam sa kakila-kilabot na hinaharap ni Leoric na muling mabubuhay bilang Skeleton King, ang trahedya ng Khanduras ay mabilis na nagtungo sa isang hindi na mababawing kapahamakan.

Ang Bitag ng Butcher at ang Saradong Pinto

Nang mamatay ang hari at magkawatak-watak ang mga kabalyero, isinagawa ni Lazarus ang kanyang huling plano upang udyukan ang mga taganayon. Lumitaw siya sa plasa na mukhang isang sugatang pari at sumigaw na ang nawawalang Prinsipe Albrecht ay nakakulong sa kung saan sa ilalim ng katedral. Ang mga mamamayan na nasa matinding kawalan ng pag-asa ay nagkaroon ng walang-kabuluhang pag-asa na kung maililigtas nila ang prinsipe, maaaring matapos na ang kakila-kilabot na trahedyang ito.

Ang mga malalakas na kabataan at magsasaka ay nagdala ng mga tinidor at sulo at sumunod kay Lazarus patungo sa madilim na pasukan ng katedral. Sumama rin sa grupo sina Ogden at Griswold dala ang kanilang mga sandata, at bagama't sinubukan silang pigilan ni Deckard Cain dahil sa isang masamang kutob, hindi niya mapipigilan ang mga taong puno ng galit at pag-asa. Walang-takot silang bumaba sa kaibuturan ng labirinto ayon sa gabay ng pari.

Subalit ang naghihintay sa kanila ay hindi ang prinsipe na dapat iligtas, kundi ang Butcher, isang dambuhala at kakila-kilabot na demonyo na may hawak na madugong palakol. Nang biglang maglaho si Lazarus sa dilim, sumara ang mga pinto sa paligid at ang ungol ng isang hayop ay umalingawngaw sa labirinto. Kasabay ng isang nakakapanghilakbot na sigaw na 'Sariwang karne!', sumugod ang Butcher sa mga walang-labang mamamayan.

Sa makikitid na daan ng labirinto, mahirap makahanap ng matatakasan. Ang mga kamay na humahawak sa mga kagamitang pang-agrikultura ay nanginig nang walang lakas, at ang sulo na ibinagsak ng isang tao ay gumulong sa sahig, binaligtad ang liwanag. Nang biglang maputol ang boses ng kapitbahay na naunang naglakad, ang mga nasa likod ay nagtawagan sa isa't isa at umatras. Ang pag-asa na iligtas ang prinsipe ay naging takot. Nang mapagtanto nila na naglaho na ang pari sa likod ng saradong pinto, huli na ang lahat.

Ginamit ni Griswold ang kanyang pambihirang lakas upang salagin ang atake ng demonyo gamit ang kanyang martilyo at desperadong gumawa ng daan palabas. Sumunod sa kanya si Ogden at ang ilang nakaligtas na duguan habang tumatakbo nang mabilis patungo sa ibabaw ng lupa. Habang naririnig ang huling hininga ng kanilang mga kapitbahay mula sa likuran, nanginginig sila sa takot sa hagdan ng katedral at sa wakas ay nakalabas.

Nang bumalik ang mga nakaligtas sa nayon, ang Tristram ay tuluyang nabulag sa matinding takot. Agad na hinarangan nina Deckard Cain at Ogden ang pasukan ng nayon at inilikas ang mga natitirang tao sa ligtas na lugar. Ni-lock ni Gillian ang pinto habang nanginginig sa takot, at si Griswold naman ay tahimik na nagpainit ng kanyang hurno, naghahanda para sa isang desperadong pagtatanggol laban sa mga paparating na demonyo.

Ang dating masiglang nayon ay naging isang nakabukod na libingan na nababalutan ng anino ng kamatayan. Gabi-gabi, ang mga ungol ng mga hindi kilalang halimaw ay naririnig mula sa ilalim ng katedral, at ang kulay-dugong hamog ay gumagala sa mga kalye ng Tristram sa gabi na parang multo. Ang maliit na nayong ito, na dating sentro ng Khanduras, ay tuluyang naputol mula sa labas ng mundo at dahan-dahang namamatay.

Nang panahong iyon, may isang kabalyero na nakarinig ng masamang balita mula sa malayong larangan ng digmaan at nagpasyang bumalik sa kanyang bayan. Ang panganay na anak ni Leoric, si Prinsipe Aidan, ay sa wakas nakarating sa hangganan ng Tristram pagkatapos ng isang mahirap na paglalakbay. Naghihintay sa kanya ang kamatayan ng kanyang baliw na ama at ang kanyang bayan na naging pugad ng mga demonyo, ngunit wala pa siyang kamalay-malay sa kakila-kilabot na katotohanang nakatago sa kabila ng pintuan.

Mga Pinagkukunang Datos

Opisyal na Manwal ng Diablo 1

Opisyal na Kronika ng Blizzard: Ang Trahedya ng Tristram

Opisyal na Datos ng Quest: Diablo 2 Act 1

Opisyal na Datos ng Quest: Diablo 2 Act 2

Opisyal na Datos ng Quest: Diablo 2 Act 3

Opisyal na Datos ng Quest: Diablo 2 Act 4

Opisyal na Datos ng Quest: Diablo 2 Act 5

Opisyal na Tindahan ng Diablo 1: GOG

Opisyal na Tindahan ng Diablo 2: Resurrected: Battle.net