Kronika ng Diablo Kabanata 13 · Ang Sugat Matapos Mawala ang Worldstone

Ito ay isang bagong kuwentong gawa ng tagahanga batay sa mga kaganapan sa orihinal na laro. Ang mga emosyon ng mga tauhan, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang mahahalagang pagtatapos.

Ang mga Nagkalat na Piraso at Pagkabagabag Matapos ang Pagkasira ng Worldstone

Ang alingawngaw na iniwan ng pagsabog ng Mount Arreat ay tila tuluyang naggupit sa kalangitan ng Sanctuary. Mula noong araw na winasak ng espada ni Tyrael ang nabulok na Worldstone, kinatakutan na ng mga tao ang kalangitan sa gabi. Sa lugar kung saan naroon ang liwanag ng mga bituin, ang mga nagbabagang piraso na kulay-dugo ay bumagsak na may hila-hilang buntot ng apoy. Hindi ito kaligtasan, kundi ang simula ng isang bagong sakuna.

Ang mga piraso ng Worldstone na tumalsik mula sa lugar kung saan gumuho ang dambuhalang bundok ay nagkalat sa iba't ibang dako ng kontinente. Ang mga kagubatan at kaparangan kung saan bumagsak ang mga labi ay nawalan ng sigla at nabulok sa loob lamang ng isang gabi. Ang lupa ay nangitim, at ang malilinaw na ilog ay naging mabahong putikan. Ang batas ng kalikasan ay nayayanig mula sa ugat nito.

Sa labas ng isang maliit at walang pangalang nayon, bumagsak din ang isang tipak ng bato na naglalabas ng pulang liwanag. Ang mga mamamayan na nagtatakbong lumabas dahil sa gulat sa pagyanig ng lupa sa buong magdamag ay nakasaksi sa isang pumipintig na piraso sa gitna ng krater. Ang enerhiyang umaagos mula sa bato ay sumakal sa hininga ng mga tao, at maging ang pinakamalakas na binata ay bumagsak dahil sa hindi maipaliwanag na mataas na lagnat.

Tinipon ng pinuno ng nayon ang mga mamamayan at nagtayo ng bakod upang pigilan silang lumapit sa piraso. Gayunpaman, habang lumalalim ang gabi, ang pulang liwanag ay lalong naging malinaw, na tumatagos sa pinakamadilim na sulok ng puso ng mga tao. May ilang nakakakita ng mga guni-guni at sumisigaw sa hangin, habang ang iba naman ay binalot ng walang dahilan na galit at nanakit sa kanilang mga kapitbahay.

Ang mapayapang pang-araw-araw na buhay ay gumuho na parang kastilyong buhangin sa harap ng mga labi ng Worldstone. Ang mga bata ay umiiyak gabi-gabi dahil sa mga bangungot, at ang mga hayop sa bukid ay sinira ang kanilang mga kulungan at tumakas patungo sa kagubatan. Nagbunyi ang mga tao sa balita na umatras na ang hukbo ni Baal, ngunit ang katotohanang kanilang hinarap ay isang mundong pinamamahalaan ng hindi nakikitang takot.

Ang enerhiyang ibinubuga ng piraso ay hindi lamang sumisira sa isipan ng mga tao. Ang mga hayop na tumakas patungo sa kagubatan ay nagsimulang gumala sa paligid ng nayon pagkaraan ng ilang araw, na may kakila-kilabot na anyong nagbago. Sa tuwing ang alulong ng mga lobo na may nagniningning na pulang mata ay pumupunit sa hangin sa gabi, ang mga mamamayan ay nagkandado ng kanilang mga pinto at nanginginig sa takot nang tahimik.

Ang Sanctuary na ipinagtanggol ng mga bayani gamit ang kanilang buhay ay tila buo sa labas, ngunit sa loob ay malalim na itong nagnanaknak. Sa pagkasira ng Worldstone na nagtataglay ng kapangyarihan ng paglikha, ang mga labi ng kaguluhan na nananahan sa loob nito ay pinakawalan sa mundo nang walang hadlang. Ang mga tao ngayon ay kailangang lumaban hindi laban sa hukbo ng mga demonyo, kundi laban sa pagbagsak ng mismong mundo.

Habang nakatingin sa ulan ng bulalakaw na bumabagtas sa kalangitan, nagpakawala ng malalim na buntong-hininga ang pinuno ng nayon. Maging ang lumang anting-anting ni Akarat na hawak niya ay hindi nagbigay ng aliw sa harap ng bagong kawalan ng pag-asa na ito. Ang lahat ng nilalang sa Sanctuary ay nakatadhana na ngayong magpatuloy sa isang mapanganib na kaligtasan sa ibabaw ng dambuhalang sugat na iniwan matapos mawala ang Worldstone.

Ang Banta ng mga Demonyo na Naghahangad sa Kapangyarihan ng mga Piraso

Ang malakas na kapangyarihan ng mga piraso ng Worldstone ay mabilis na dinala ang mga nagtatago sa madidilim na anino ng Sanctuary. Ang mga natitirang demonyo na nagkawatak-watak matapos ang pagkatalo ni Baal ay likas na nagtipon sa mga lugar kung saan pumipintig ang pulang liwanag. Para sa kanila, ang piraso ay ang perpektong kasangkapan upang mabawi ang nawalang kapangyarihan at muling wasakin ang mundo.

Sa kaibuturan ng Dark Wood, ang mga tiwaling kultista ay nakaupo nang pabilog sa paligid ng isang dambuhalang piraso, na bumubulong ng mga kakaibang engkantasyon. Tinawag nila ang kanilang sarili na kulto ng takot na sumasamba kay Skarn, at malugod nilang tinanggap ang mahiwagang kapangyarihan ng kaguluhan na umaagos mula sa piraso. Ang mga mata ng mga kultista ay nabahiran ng malabong kulay-dugo na hindi sa tao.

Nang umabot sa rurok ang engkantasyon, ang pulang hamog na ibinuga mula sa piraso ay bumalot sa katawan ng mga kultista. Ang kakila-kilabot na tunog ng pagkapunit ng kanilang balat at pagkabali ng kanilang mga buto ay napuno ang kagubatan. Ang mga masasaklap na tili ay agad na naging ungol ng mga hayop, at ang mga ordinaryong tao ay mabilis na nagbago tungo sa pagiging mga demonyong nilalang na may nakakatakot na mga sungay at matatalas na kuko.

Ang mga halimaw na nakatapos sa kanilang pagbabago ay ibinaling ang kanilang nagugutom na tingin at nagtungo sa pinakamalapit na pamayanan ng tao. Ang bantay sa nayon, na nagpupuyat gamit lamang ang isang sulo, ay hindi mapigilang magulat nang makita ang kakaibang kawan na umaagos palabas ng kagubatan. Bago pa man niya mabilis na mapatunog ang kampana ng babala, walang awa nang winasak ng matatalas na kuko ang kanyang leeg.

Ang mapayapang nayon ay mabilis na naging isang magulong impiyerno. Ang mga mamamayang nagising mula sa pagtulog ay nagdala ng mga karit at tinidor upang lumaban nang buong lakas, ngunit ang balat ng mga halimaw na pinalakas ng kapangyarihan ng piraso ay hindi matatablan ng mga ordinaryong sandata. Ang mga bahay ay nilamon ng apoy, at ang mga desperadong tili ng mga tao ay naglaho sa nagbabagang usok.

Ang mga halimaw ay hindi lamang nanakit ng mga tao, kundi sinubukan din nilang ibaon ang isang maliit na piraso sa gitna ng nayon. Kumilos sila nang may kakila-kilabot na layunin na gawing bahagi ng impiyerno ang buong Sanctuary. Sa sandaling dumampi ang piraso sa lupa, ang nakapaligid na lupa ay nangitim sa pagkasunog, at ang lason ng impiyerno ay dumumi sa mga balon at pagkain ng nayon.

Ang iilang nakaligtas na mamamayan ay walang nagawa kundi tumakas at iwanan ang kanilang nasusunog na tahanan. Nang hindi man lang maayos na nakapag-impake ng kanilang mga gamit, inakay nila ang mga kamay ng kanilang mga anak at tinahak ang mapanganib na landas sa bundok. Nang lumingon sila, ang nayon ay nababalot na ng pulang hamog at naging pugad na ng mga demonyo. Kahit sa mundong wala na ang mga Prime Evil, ang banta ng impiyerno ay nananatili pa rin.

Ang kakila-kilabot na balitang ito ay kumalat sa iba't ibang dako ng Sanctuary sa pamamagitan ng hangin. Ang mga alingawngaw na ang mga kultista ay dumarami at ang mga demonyo ay muling nabubuhay saanman bumagsak ang mga piraso ay nagtanim ng malalim na takot sa puso ng mga tao. Ang kapayapaang idinulot ng pagkasira ng Worldstone ay napakaikli, at ang mga mamamayan ng Sanctuary ay muling itinulak sa isang madugong pakikibaka para sa kaligtasan.

Ang Pagkaunawa ng Horadrim at ang Pagtutulungan ng Bayani

Sa isang lumang taguan sa labas ng Wortham, si Deckard Cain ay naghahanap sa makakapal na sinaunang aklat gamit ang liwanag ng kandila. Sa gitna ng kanyang mesa ay nakalagay ang isang maliit na piraso ng Worldstone na dinala ng mga pakikipagsapalaran ilang araw na ang nakalipas. Ang pulang enerhiya na bahagyang ibinubuga mula sa bato ay nagdulot ng mahaba at mapanganib na anino sa kulubot na mukha ni Cain.

Maingat na iniabot ni Cain ang kanyang kamay sa piraso. Sa sandaling dumampi ang dulo ng kanyang daliri, isang pangitain ng kaguluhan kasama ang masasaklap na tili ng libu-libong tao ang pumasok sa kanyang isip. Humihingal siya nang malalim at mabilis na inilayo ang kanyang kamay. Isang malalim na takot ang dumaan sa mga mata ng matandang iskolar. Ang mapanirang kapangyarihan na nakapaloob sa nag-iisang maliit na pirasong ito ay lampas sa imahinasyon.

"Hindi ito isang ordinaryong bato lamang," sabi ni Cain sa isang mabigat na tinig sa bayani na kabubukas pa lamang ng pinto at pumasok. "Ito ay isang kristal na nilikha mula sa pagkasira ng kapangyarihan ng paglikha. Kung ang mga pirasong ito ay mapunta sa kamay ng mga masasama, isang sakuna na mas kakila-kilabot kaysa sa binalak ni Baal ang sasalot sa Sanctuary." Tumango ang bayani nang may seryosong mukha.

Binuklat ni Cain ang mapa at itinuro ang mga lugar na minarkahan ng pulang tinta. "Ang mga piraso ay nagkalat na sa buong kontinente. Kinokolekta ito ng mga kultista upang muling buhayin ang mga Prime Evil. Lalo na, may mga alingawngaw na ang nakalimutang sugo ng takot ay nagtitipon ng kanyang puwersa sa kadiliman." Ang daliri ni Cain ay umikot malapit sa Westmarch.

Bilang huling nakaligtas sa Horadrim, naramdaman ni Cain ang bigat ng pasanin na kanyang dinadala hanggang sa kanyang kaibuturan. Nais niyang maniwala na tama ang naging desisyon ni Tyrael, ngunit ang piraso sa harap niya ay patuloy na sumusubok sa paniniwalang iyon. "Dapat muna nating mahanap ang mga piraso upang selyuhan o sirain ang kapangyarihan nito. Walang ibang pagpipilian."

Hinawakan nang mahigpit ng bayani ang hawakan ng kanyang espada at nagpakita ng determinasyon. Inakala niya na tapos na ang lahat ng laban nang talunin niya si Baal sa Mount Arreat, ngunit hindi sila pinayagan ng tadhana na magpahinga. Tinanong ng bayani si Cain kung paano susubaybayan ang mga piraso. Inilabas ni Cain ang isang kupas na relikya ng Horadrim at maingat na inilagay ito sa kamay ng bayani.

"Ang kompas na ito ay tutugon sa mahikang kapangyarihan ng mga piraso at gagabayan ka sa daan," may pagnanais sa tinig ni Cain. "Wala na tayong oras. Kailangan nating mabawi ang mga piraso bago matapos ang ritwal ng mga kultista. Ang kapalaran ng Sanctuary ay muling nakasalalay sa iyong mga balikat." Tahimik na kinuha ng bayani ang relikya at lumabas patungo sa kadiliman.

Nang masara ang pinto at naiwang mag-isa, muling tinitigan ni Cain ang piraso. Ang pulang liwanag ay magulong tumama sa kanyang pagod na mga mata. Nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga huwag lamunin ng isinumpang pamana na ito ang hinaharap ng batang iyon, ang matandang iskolar ay nagsimulang mag-aral ng paraan upang sirain ang piraso sa buong magdamag.

Ang Labanan upang Ipagtanggol ang Sugatang Westmarch

Ang harap ng dambuhalang tarangkahan ng Westmarch ay napuno ng pila ng mga lumikas na walang mapaglagyan ng paa. Ang mga taong umalis sa kanilang bayan upang takasan ang mga halimaw na nabaliw sa kapangyarihan ng piraso ay halatang pagod na pagod sa gutom at takot. Ang matinding pagod at tensyon ay makikita rin sa mga mukha ng mga bantay na nagbabantay sa ibabaw ng pader ng lungsod. Ang lungsod ay tila isang dambuhalang kaldero ng pagkabalisa.

Nang pumasok ang bayani sa loob ng lungsod sa pamamagitan ng pagdaan sa karamihan, ang kabilang panig ng marangyang Westmarch ay malinaw na naipakita. Sa bawat eskinita, ang mga sugatang sundalo ay dumadaing, at sa plasa, ang mga paladin ay abalang-abala sa paghahanap ng mga espiya ng mga kultista. Sa hangin, ang amoy ng pawis, dugo, at matinding kawalan ng pag-asa ay nagkahalo at lumutang.

Sa sandaling iyon, isang malakas na pagsabog kasama ang mga tili ay sumabog mula sa direksyon ng mga iskwater sa labas ng lungsod. Ang mga kultista na pumasok sa pamamagitan ng imburnal ay nagpakawala ng kapangyarihan ng nakatagong piraso. Nang bumuka ang lupa at lumabas ang mga dambuhalang halimaw na may pulang organo, ang kalye ay mabilis na naging isang magulong lugar na puno ng dugo at mga tili. Binunot ng bayani ang kanyang espada.

Walang pag-aalinlangan na sumugod ang bayani patungo sa kawan ng mga halimaw. Ang matalim na enerhiya ng espada ay humati sa hangin at pinutol ang leeg ng nangungunang halimaw. Ang maitim na pulang dugo ay nagbasa sa lupa, ngunit ang mga halimaw ay hindi natakot sa kamatayan at sumugod nang parang baliw. Ang mga sundalo ng Westmarch ay humawak din nang mahigpit sa kanilang mga sibat at kalasag at nagtayo ng isang desperadong linya ng depensa sa tabi ng bayani.

Ang labanan ay matindi at malupit. Ang mahikang kapangyarihan ng piraso ay mabilis na nagpagaling sa mga sugat ng mga halimaw, at ang mga sundalo ay unti-unting umabot sa limitasyon ng kanilang lakas at isa-isang bumagsak. Sinangga ng bayani ang mga kuko ng halimaw gamit ang kanyang kalasag at sinamantala ang pagkakataon upang saksakin ang puso nito. Ang mabigat na paghinga at ang tunog ng nagbabanggaang metal lamang ang pumuno sa magulong eskinita ng mga iskwater.

Isang pari ng kulto ang lumitaw mula sa kadiliman, itinaas ang pulang piraso, at nagsimulang bumigkas ng isang isinumpang engkantasyon. Nang ang kidlat na kulay-dugo na nagmula sa piraso ay tumama sa linya ng depensa, ang mga sundalo ay tumalsik habang sumisigaw. Pinigilan ng bayani ang sakit at tumalon patungo sa pari. Nang ang kumikinang na talim ay tumagos sa dibdib ng pari, ang pulang kidlat ay tila milagrong naglaho.

Nang bumagsak ang pari at nabitawan ang piraso, nawalan ng kontrol ang mga halimaw at nagkagulo, bago tuluyang natalo sa ganting-salakay ng mga sundalo. Isang kakila-kilabot na katahimikan lamang ang naiwan sa kalye matapos ang labanan. Ang mga sundalong nababalot ng dugo ay nag-alalay sa isa't isa habang humihingal nang malalim. Dahan-dahang pinulot ng bayani ang piraso na gumugulong sa lupa at nanginig sa malamig na pakiramdam nito.

Ang mga tao sa Westmarch ay lumaban nang buong lakas upang ipagtanggol ang kanilang sugatang lungsod, ngunit ang isang hindi mabuburang takot ay nakaukit sa kanilang mga mata. Alam ng lahat na nalampasan lamang nila ang araw na ito, at maaaring dumating ang isang mas malaking banta bukas. Tahimik na itinabi ng bayani ang piraso at ibinaling ang kanyang tingin sa pinagmulan ng walang katapusang labanang ito.

Si Skarn na Naghahangad sa Muling Pagkabuhay ni Diablo

Sa kaibuturan ng Realm of the Damned, sa ibabaw ng isang tronong gawa sa kumukulong lava at mga buto, naghari ang sugo ng takot na si Skarn. Ang kanyang dambuhalang mga sungay at nagbabagang mga mata ay katulas ng pinakamalalim na kailaliman ng impiyerno. Tiningnan nang pababa ni Skarn ang mga kultista na nakadapa sa kanyang paanan, at nagpakawala ng isang nasisiyahang tawa sa isang mababa at parang hayop na tinig.

"Kinokolekta raw ng mga hangal na tao ang mga piraso ng Worldstone." Umalingawngaw nang may pahiwatig ng panganib ang boses ni Skarn sa mga dingding ng kuweba. "Maaaring naniniwala silang inililigtas nila ang Sanctuary, ngunit sa huli ay nagtatayo lamang sila ng isang dambana para sa aking panginoon." Inabot niya ang kanyang kamay at hinaplos ang ilusyon ng isang higanteng piraso ng Worldstone na lumulutang sa hangin na tila ba pinapasadahan ito.

Malinaw ang layunin ni Skarn. Nais niyang tipunin ang mga nagkalat na piraso ng Worldstone upang gamitin ang napakalaking mahikang kapangyarihan ng paglikha at kaguluhan na nananahan sa loob nito. Gamit ang kapangyarihang iyon, posible na muling tawagin ang esensya ni Diablo, na naglaho sa Mount Arreat, pabalik sa Sanctuary. Kung ang Lord of Terror ay muling mabubuhay, tiyak na ang High Heavens at ang Sanctuary ay malalamon ng apoy ng walang hanggang pagdurusa.

Ang mga bihag na dinala ng mga pari ng kulto ay itinapon sa ibabaw ng dambana. Sa pamamagitan ng isang walang awang kumpas ng kamay, inihayag ni Skarn ang simula ng ritwal. Nang kumuha ang mga pari ng dugo ng mga bihag gamit ang matatalas na balaraw at isaboy ito sa ibabaw ng piraso, ang bato ay pumintig at naglabas ng mga kakila-kilabot na tili. Ang mga kaluluwa ng mga biktima ay nahigop sa loob ng piraso, at ang pulang liwanag ay lalong nag-alab nang matindi.

Ang bayani, na nagmamanman sa kadiliman, ay tahimik na nanonood sa kakila-kilabot na ritwal na ito. Ang eksena kung saan ang piraso ay sumisipsip ng lakas ng buhay at kaluluwa ng tao upang gawin itong demonyong enerhiya ay napakasakit at nakakasuka. Ang kapangyarihang taglay ni Skarn ay lumampas sa antas ng simpleng lakas ng sandata, ito ay ang mismong masamang kalooban na pumipilipit sa pundasyon ng Sanctuary. Hinawakan nang mahigpit ng bayani ang kanyang mga kamao.

Biglang ibinaling ni Skarn ang kanyang ulo patungo sa kadiliman kung saan nagtatago ang bayani. "Isang daga ang nakalusot," isang malupit na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Nang ipitik ni Skarn ang kanyang mga daliri, ang mga anino sa paligid ng dambana ay sabay-sabay na gumalaw at lumitaw sebagai mga kakaibang anyo ng demonyo. Naramdaman ng bayani na siya ay natuklasan na at agad na binunot ang kanyang sandata upang maghanda sa pagtatanggol.

Ang mga demonyo ng anino ay sumugod mula sa lahat ng dako gamit ang kanilang matatalas na kuko. Mabilis na umiwas ang bayani at iwinasiwas ang kanyang espada upang patayin ang mga demonyo, ngunit ang kanyang hininga ay nabilaukan dahil sa napakalakas na enerhiya ng takot na ibinubuga ni Skarn. Ang pagnanais na pumatay na ibinubuga ng sugo ni Diablo ay nagpalamig maging sa kaibuturan ng mga buto ng bayani. Iba ito sa anumang labanan na kanyang hinarap noon.

Sa halip na lumaban nang pilit, pinili ng bayani ang isang taktikal na pag-atras. Ang pagharap nang direkta kay Skarn ngayon ay katumbas ng pagpapakamatay. Matapos magpasabog ng usok at tumalon sa isang makitid na siwang sa kuweba, tumakbo nang buong lakas ang bayani habang naririnig ang mga ungol ng mga demonyong humahabol sa kanyang likuran. Upang mapigilan ang kakila-kilabot na plano ni Skarn, kailangan muna niyang makuha ang mas maraming piraso.

Mga Pagpili at Sakripisyo sa Paglalakbay upang Kolektahin ang mga Piraso

Ang paglalakbay ng bayani ay nagpatuloy nang walang katapusan, na bumabagtas sa Ashwold Cemetery, sa Dark Wood na puno ng lason, at sa tuyong Shassar Sea. Ang mga lugar kung saan bumagsak ang mga piraso ay walang eksepsiyon na naging mga lupain ng bangungot. Huminto ang bayani nang makatuklas ng isang dambuhalang piraso sa kaibuturan ng isang nabulok na lumang puno. Naramdaman niya ang bigat ng hangin sa paligid na tila sumasakal sa kanya.

Ang mga nagbabanting sa piraso ay dating mga espiritu ng kagubatan, ngunit ngayon ay mga halimaw na silang kakila-kilabot na napilipit. Ang mga baging na may tinik ay lumipad na parang latigo at dumaan sa baluti ng bayani. Sinangga ng bayani ang atake gamit ang kanyang kalasag at isinaksak ang kanyang espada sa makapal na balat ng halimaw. Isang maitim na likido ang lumabas habang sumisigaw sa sakit ang halimaw, ngunit hindi tumigil ang pag-atake.

Habang humahaba ang labanan, ang pulang hamog na umaagos mula sa piraso ay pumasok sa isipan ng bayani. Sa kanyang mga tainga, patuloy na bumubulong ang mga guni-guni ng kawalan ng pag-asa. 'Walang saysay ang iyong laban. Tapos na ang mundo.' Umiling nang malakas ang bayani upang iwaksi ang mga guni-guni, ngunit ang kanyang katawan na puno ng pagod ay unti-unting umabot sa limitasyon nito. Sa bawat hininga, ang kanyang mga baga ay tila nasusunog.

Matapos mapabagsak ang tagapagtanggol sa pamamagitan ng huling hampas, sumuray-suray ang bayani patungo sa harap ng piraso. Sa sandaling pulutin niya ang bato, isang kakila-kilabot na pangitain kasama ang sakit na tila pumupunit sa kanyang palad ang dumaan sa kanyang mga mata. Ang nasusunog na Westmarch, si Cain na lumuluha ng dugo, at ang mapang-asar na tawa ni Skarn. Nagngitngit ang mga ngipin ng bayani upang tiisin ang sakit at isiniksik ang piraso sa kanyang bulsa.

Ang proseso ng pagtitipon ng mga piraso ay isang walang katapusang serye ng mga pagpili at sakripisyo. Sa ilang nayon, kailangan niyang lumaban nang madugo laban sa mga panatikong mamamayan na nagtatangkang protektahan ang piraso, at sa ilang lugar, kailangan niyang wakasan mismo ang buhay ng kanyang kasamahan na nilalamon na ng kapangyarihan ng piraso. Ang mga kamay ng bayani ay unti-unting nabahiran ng mas maraming dugo, at ang sugat sa kanyang puso ay malapit nang pumutok dahil sa pagnanaknak.

Sa harap ng apoy sa kampo, nakatitig ang bayani sa apoy gamit ang kanyang tulalang mga mata. Naramdaman niya ang mapanganib na pagpintig ng mga pirasong kanyang nakolekta sa loob ng kanyang bag. Kung hindi niya mahanap ang paraan upang sirain ang mga isinumpang batong ito, sa huli, ang paglalakbay na ito ay maaaring maging paraan lamang ng paghahatid ng mga piraso kay Skarn. Binalot ang bayani ng malalim na pagkakasala at takot, kaya hindi siya makatulog sa gabi.

Kinaumagahan, muling inihanda ng bayani ang kanyang mga sandata gamit ang kanyang namumulang mga mata. Hindi siya pwedeng sumuko. Malinaw na kung hihinto siya, ang Sanctuary ay tuluyang lalamunin sa loob ng bibig ng impiyerno. Nagpakita ng matatag na determinasyon ang bayani at humakbang upang sundan ang enerhiya ng mga piraso na hindi pa nababawi. Isang malamig na hangin ang humihip sa kanyang likuran, na nagbabadya ng isang mapanganib na landas sa hinaharap.

Ang likod ng bayani na may pasan na mga piraso ay tila napakalungkot at napakabigat. Ang mga labi ng bato ng paglikha ay unti-unti ring sumisira maging sa bayani na nagligtas sa mundo. Gayunpaman, tahimik niyang tinios ang sakit at nagpatuloy patungo sa puso ng kadiliman kung saan nakalatag ang anino ni Skarn. Ang malupit na paglalakbay na ito na sumusubok sa limitasyon ng tao ang tanging pag-asa upang dalhin ang araw ng bukas sa Sanctuary.

Ang Labanan Laban kay Skarn at ang mga Pirasong Nawalan ng Kontrol

Sa gitna ng Realm of the Damned, ang daan patungo sa kuta ni Skarn ay sementado ng dugo at mga buto. Isa-isang pinatay ng bayani ang mga piling demonyo na humaharang sa kanyang daan at nagtungo sa harap ng dambuhalang dambana. Doon, ang mga dambuhalang piraso ng Worldstone na tinipon ni Skarn ay lumulutang habang naglalabas ng mapanganib na tunog ng ugong. Ang sandali ng huling labanan ay sa wakas ay nasa harap na niya.

"Sa wakas ay gumapang ka rin hanggang dito, mortal," tumayo si Skarn mula sa kanyang trono at itinaas ang isang dambuhalang karit. "Napakabuti mo naman na dinala mo pa sa akin maging ang mga pirasong iyong nakolekta." Ang apoy ng impiyerno na ibinuga mula sa karit ni Skarn ay sumugod patungo sa bayani. Mabilis na gumulong ang bayani upang iwasan ang apoy, at pagkatapos ay marahas na sumugod patungo sa tagiliran ni Skarn.

Sa tuwing nagbabanggaan ang espada at karit, ang mga spark ay tumatalsik sa lahat ng dako kasama ang isang malakas na tunog. Bagama't naitulak pabalik ang bayani dahil sa napakalakas na kapangyarihan ni Skarn, hindi siya kailanman lumuhod. Inalam ng bayani ang pattern ng pag-atake ni Skarn at patuloy na naghanap ng pagkakataon. Sa maikling sandali na ang karit ay humati sa hangin, ang espada ng bayani ay tumagos sa makapal na baluti ni Skarn at nagpalabas ng maitim na dugo.

Ang galit na si Skarn ay kumuha ng mahikang kapangyarihan mula sa mga piraso sa dambana upang balutin ang kanyang katawan. Ang kanyang mga sugat ay mabilis na gumaling, at ang kanyang mga mata ay nag-alab sa mas matinding kulay-dugo. "Ang takot ay hindi kailanman mamamatay!" Nang umungal si Skarn at hinampas ang lupa, isang dambuhalang shockwave ang tumama sa bayani. Itinaas ng bayani ang kanyang kalasag upang bahagyang masangga ang atake, ngunit sumuka siya ng dugo dahil sa epekto na yumanig hanggang sa kanyang mga buto.

Tinitigan ng bayani si Skarn nang may hindi matitinag na determinasyon sa kabila ng sakit. Walang pagkakataon na manalo sa isang mahabang labanan laban sa isang demonyo na gumagamit ng walang limitasyong kapangyarihan ng mga piraso. Ginamit ng bayani ang enerhiya ng mga piraso sa loob ng kanyang bag sa kabaligtaran na paraan upang ituon ito sa kanyang espada. Ang mahikang kapangyarihan ng paglikha at kaguluhan ay nagbanggaan, at ang espada ng bayani ay nagsimulang manginig nang mapanganib kasama ang isang nakasisilaw na liwanag.

Sa sandaling tumalon si Skarn upang isagawa ang kanyang huling hampas, isinaksak ng bayani ang kanyang kumikinang na espada pataas gamit ang lahat ng kanyang lakas. Ang dalivate na kapangyarihan ay nagbanggaan sa hangin at nagdulot ng isang dambuhalang pagsabog. Ang enerhiya ng mga piraso ay nagwala at winasak ang mahika ng impiyerno ni Skarn. Sumigaw sa sakit si Skarn habang bumabagsak nang mabilis sa ilalim ng dambana.

Humihingal nang malalim ang bayani huwag isaksak nang malalim ang kanyang espada sa dibdib ng nakahandusay na si Skarn. Ang sugo ng takot ay nagpakawala ng mga salita ng sumpa at nadurog na naging itim na abo. Gayunpaman, ang kagalakan ng tagumpay ay panandalian lamang, dahil ang mga piraso na lumulutang sa ibabaw ng dambana ay nawalan ng kontrol at nagsimulang manginig nang marahas. Ang mahikang kapangyarihan na pinigilan dahil sa pagkamatay ni Skarn ay nagbabadya na sumabog nang sabay-sabay.

Mabilis na inilabas ng bayani ang relikya ng Horadrim na ibinigay ni Cain upang pigilan ang mahikang kapangyarihan ng mga piraso. Bagama't nagtagumpay siyang selyuhan ang mga piraso habang tinitiis ang sakit na tila pumupunit sa kanyang mga buto, ang katawan ng bayani ay puno na ng sugat. Bagama't natalo ang dambuhalang banta na si Skarn, ang mga pulang tipak ng bato na hawak niya ay nananatili pa ring isang umaatikabong bomba na sumasakal sa leeg ng Sanctuary.

Ang Hindi Natatapos na Pagkabagabag at ang Sugat na Iniwan sa Sanctuary

Kahit matapos ang banta ni Skarn, ang kalangitan ng Sanctuary ay nanatiling may malabong kulay-abo. Bumalik ang bayani sa taguan sa Wortham habang hila-hila ang kanyang sugatang katawan. Bagama't nakahinga nang maluwag si Deckard Cain sa ligtas na pagbabalik ng bayani, hindi niya maitago ang kanyang mabigat na mukha habang tinitingnan ang maraming piraso na inilapag nito. Ang labanan ay hindi pa tapos, kundi pansamantala lamang na naantala.

"Dakila ang mga nagawa mo, ngunit nananatiling wasak ang mundo." Sabi ni Cain habang maingat niyang sinelyuhan ang mga piraso sa loob ng isang espesyal na ginawang kahon. "Kahit na nawala na si Skarn, patuloy na lilitaw ang mga nilalang ng kadiliman na nag-aasam sa mga pirasong ito." Tahimik na tumango ang bayani habang nakatingin sa tiwangwang na tanawin sa labas ng bintana. Malayo pa ang kapayapaan.

Ang mga tao sa Westmarch ay nagsumikap na muling itayo ang mga gumuho nilang bahay at linisin ang mga kalye upang mabawi ang kanilang pang-araw-araw na buhay. Gayunpaman, kapag sumapit ang gabi, nagkandado pa rin sila nang mahigpit ng kanilang mga pinto at nagdasal na huwag nang bumagsak ang pulang ulan ng bulalakaw. Ang Sanctuary na wala nang Worldstone ay hindi na isang ligtas na kanlungan kung saan maaari silang magtago mula sa mga mata ng High Heavens at Burning Hells. Ang tao ay kailangang mabuhay sa sarili nilang lakas.

Hinaplos ng bayani ang scar na naiwan sa kanyang palad. Ang sugat na iyon na naitatak nang hawakan niya ang piraso ay tila isang marka na hindi kailanman mabubura. Nabatid niya nang malalim kung gaano karupok at mapanganib ang pundasyon kung saan nakatayo ang mundong kanyang ipinagtanggol. Ngunit sa parehong pagkakataon, nasaksihan din niya ang malakas na potensyal ng tao na tumulong sa isa't isa at lumaban sa kabila ng kawalan ng pag-asa.

Tiningnan ni Cain nang may pagmamahal ang mga alaala ng batang si Leah, na ligtas niyang iniwan sa Tristram, sa pagitan ng mga bookmark sa kanyang mesa. Taimtim niyang inasam na kapag lumaki na ang batang ito, ang Sanctuary ay maging isang mas ligtas na lugar kahit kaunti. Upang mangyari iyon, kailangan pa nilang mahanap ang lahat ng mga piraso na nakatago sa iba't ibang dako ng mundo at alamin ang paraan upang tuluyan itong sirain. Ang mga balikat ng matandang iskolar ay lalong bumigat.

Iniaban ng bayani ang panandaliang pahinga at muling inihanda ang kanyang mga sandata. Ang mga piraso na hindi pa nababawi ay tiyak na naglalabas ng mapanganib na enerhiya sa isang dako ng Sanctuary. Nag-iwan siya ng maikling pamamaalam kay Cain at tinahak ang daan na nababalot ng makapal na hamog ng madaling-araw. Ang kanyang mga hakbang ay nagtataglay ng mas malaking tungkulin kaysa sa takot. Ito ang simula ng isang walang katapusang paglalakbay.

Ang dambuhalang sugat na iniwan matapos ang pagkasira ng Worldstone ay nagdulot ng hindi mabuburang sakit sa lahat ng nilalang sa Sanctuary. Gayunpaman, sa pamamagitan ng mga lamat ng sugat na iyon, sa halip na mawalan ng proteksyon na kanilang inaasahan, ang mga tao ay nagpakita ng kalooban na gumawa ng sarili nilang tadhana. Sa kabila ng panunukso ng mga demonyo at pagwawalang-bahala ng mga anghel, ang mga tao ng Sanctuary ay naglalakon nang may dugong umaagos patungo sa bukas na darating.

Sa malayo sa kalangitan, isang piraso na hindi pa bumabagsak ang kumikislap sa isang malabong pulang liwanag. Hanggang sa dumating ang araw na ang isang tunay na bituin ay bumagsak mula sa kalangitan na iyon, ang bayani at ang huling inapo ng Horadrim ay lalaban laban sa hindi nakikitang kadiliman. Ang Sanctuary ay nananatili pa ring hindi matatag, at ang anino ni Diablo ay hindi pa tuluyang naglalaho habang tahimik na naghihintay sa susunod na panahon.

Mga Sinuring Sanggunian

Opisyal na Kronika ng Blizzard: Matapos ang Pagkasira ng Worldstone

Opisyal na Lore ng Blizzard: Book of Tyrael at ang Angkan ng Leoric

Opisyal na Lore ng Blizzard: Ang Pagtataksil ni Adria

Opisyal na Materyal ng Blizzard: Ang Black Soulstone at ang Pagbabagong-tatag ng Horadrim

Opisyal na Materyal ng Blizzard: Si Malthael at ang Westmarch

Opisyal na Bilihan ng Diablo III: Battle.net