Kronika ng Diablo Kabanata 16 · Ang Sandali ng Pagpadilim sa Kuta

Ito ay isang bagong sulat na salaysay ng tagahanga batay sa mga kaganapan sa orihinal na gawa. Ang mga emosyon ng mga tauhan, diyalogo, at kapaligiran ng mga eksena ay muling binuo at kabilang dito ang pangunahing wakas.

Kinubkob ng Hukbo ni Azmodan ang Bastion's Keep

Bumagsak na parang niyebe ang kulay-dugong abo sa ibabaw ng Bastion's Keep. Ito ang mga labi ng apoy ng impiyerno na pinakawalan ng hukbo ni Azmodan. Sa ilalim ng mapulang langit, ang tila walang katapusang hukbo ng mga demonyo ay dambuhalang umalon patungo sa mga pader ng kuta. Sa gitna ng umaalingasaw na amoy ng asupre at lansa ng dugo, ang taming bumasag sa mabigat na katahimikan ay ang mararahas na paghinga ng mga sundalong mahigpit na hawak ang kanilang mga sandata.

Sa malayo, ang nakatutulig na dagundong ng mga kanyon na naghahagis ng mga dambuhalang bato ay tila nagpunit sa mga eardrum. Ang Panginoon ng Kasalanan na si Azmodan ay nagpalutang ng isang dambuhalang ilusyon sa himpapawid upang tuyain ang mga tagapagtanggol. Ang kanyang mayabang na tinig ay umaalingawngaw sa mga pader na bato ng kuta, kaya ang mga batang sundalo ay nanginig sa takot at nagtago sa likod ng kanilang mga kalasag. Ang kawalan ng pag-asa ay lumaganap sa ibabaw ng pader na parang isang salot.

Nakatayo ang Nephalem sa unahan na may seryosong mukha, habang nakatingin sa hukbo ng impiyerno. Kahit sa mga mata ng isang bayaning dumaan sa hindi mabilang na labanan, ang laki ng puwersa ni Azmodan ay lubhang napakalaki. Ngunit walang urungan. Malinaw na kung babagsak ang kutang ito, ang buong Sanctuary ay mayayurakan, kaya muling hinawakan ng bayani ang kanyang sandata at tahimik na naghanda para sa darating na madugong labanan.

Ang mga kakila-kilabot na halimaw na umaakyat gamit ang mga lubid at kawit ay nagsimulang lumitaw sa dulo ng pader. Ang tunog ng matatalas na kuko na kumakamot sa pader na bato ay umalingawngaw sa paligid. Sumigaw ang kumander nang buong lakas upang magpaulan ng mga palaso, at bagaman ang bumubuhos na mga dulo ng palaso ay bumaon sa balat ng mga demonyo, hindi ito sapat upang pigilan ang kanilang baliw na pag-abante. Ang unang linya ng depensa ay marahas na nayanig.

Isang dambuhalang may-pakpak na demonyo ang bumaba, dinakip ang isang sumisigaw na sundalo, at inihagis ito sa kailaliman. Ang kakila-kilabot na tili na naglaho sa hangin ay sapat na upang sirain ang moral ng mga natitira. Sa gitna ng kaguluhan kung saan tumatalsik ang dugo at napupunit ang laman, walang pag-aalinlangang tumalon ang Nephalem sa gitna ng labanan. Kumislap ang kanyang sandata at pinugutan ng ulo ang demonyo.

Ang makapangyarihang lakas na pinakawalan ng bayani ay parang kidlat na dumaan sa hanay ng mga kaaway, na pansamantalang nagpabagal sa pag-atake ng mga demonyo. Ang mga sundalong nakakuha ng lakas ng loob sa likod ng Nephalem ay muling nagtaas ng kanilang mga sibat, sumigaw, at lumaban. Sa ibabaw ng pader kung saan nagyelo ang dugo at pawis, isang desperadong labanan sa pagitan ng tao at demonyo ang naganap. Ito ang simula ng isang kakila-kilabot na digmaan ng pag-ubos kung saan walang sinuman ang makakasiguro sa kaligtasan.

Sa bawat pagbawas sa walang katapusang dumarating na mga kaaway, ang mabigat na pagod ay naipon sa mga bisig ng Nephalem. Gayunpaman, ang ilusyon ni Azmodan ay patuloy pa ring tinutuya ang kanilang pagpupumiglas mula sa langit. Nilunok ng bayani ang kanyang hininga na umabot na sa kanyang lalamunan, at hinila ang isang sugatang sundalo sa kanyang likuran. Alam na alam niya na kung siya ay babagsak, ang linya ng depensa ay guguho sa isang kurap ng mata.

Sa ibabaw ng pader kung saan ang dugo ay umabot na sa bukung-bukong, muling iwinasiwas ng Nephalem ang kanyang sandata nang malakas upang maghawan ng daan. Bagaman ang mga gutay-gutay na bangkay ng mga demonyo ay nagbunton na parang bundok, ang itim na hukbo ay patuloy pa ring dumaragsa mula sa kabila ng guhit-tagpuan. Ang Bastion's Keep ay unti-unting nagpapakita ng limitasyon nito, at naramdaman ng bayani na kailangan niya ng isang pangunahing solusyon upang mabasag ang pagkubkob na ito.

Hinarang ng Bayani at ng mga Sundalo ang Walang Katapusang Pag-atake sa Pader at sa Ilalim ng Lupa

Ang takbo ng labanan ay hindi huminto sa matataas na pader kundi kumalat hanggang sa malalim na ilalim ng lupa ng kuta. Ang mga demonyong nakalusot sa mga bitak ng pader ng depensa ay winawasak ang mga imbakan sa ilalim ng lupa. Iniwan ng Nephalem ang pagtatanggol sa pader sa mga sundalo at naglakad patungo sa madilim at mamasa-masang ilalim ng lupa. Sa mga pasilyo kung saan maging ang mga sulo ay namatay, isang nakasusuklam na mabahong amoy lamang ang makapal na nakalutang.

Sa kaibuturan ng imbakan ng pagkain, ang nakalalasong gas na ibinubuga ng mga kampon ni Ghom, ang Panginoon ng Katakawan, ay umaalingasaw. Ang madilaw na nakalalasong hamog ay nagdudulot ng tila pumupunit sa bagang sakit sa bawat paghinga. Ang mga sundalong itinulak doon nang walang kagamitang pananggalang sa gas ay sumuka ng dugo at bumagsak sa sahig. Kailangang dumaan ng Nephalem sa lason upang matiyak ang daan palabas.

Habang pinapaliit ang kanyang paghinga, sumugod ang bayani sa gitna ng nakalalasong hamog at ibinaba ang kanyang sandata sa mga namamagang demonyo. Sumabog ang mga piraso ng laman at naglabas ng mas matinding baho, ngunit hindi huminto ang pag-atake. Sa saradong pasilyo sa ilalim ng lupa, ang mahiwagang kapangyarihan na pinakawalan ng bayani ay naging taming gabay ng pag-asa, na umakay sa mga nakaligtas na naliligaw sa dilim.

Ang isang batang bantay na humihingal habang nakasandal sa pader at hawak ang isang bali na sibat ay tumingin nang may pagkamangha sa lakas ng Nephalem na pumapatay ng mga demonyo sa kanyang harapan. Nanginginig ang mga binti sa takot, hinawakan niya ang kamay na inabot ng bayani at pilit na tumayo. Pinalakas ng Nephalem ang loob ng mga nakaligtas at matatag na nag-utos na gumawa ng barikada gamit ang nasirang bakal na pinto upang bumuo ng linya ng depensa.

Habang hinihila ng mga sundalo ang mabibigat na bariles na kahoy at mga bunton ng bato upang harangan ang pasilyo, mag-isang tumayo ang Nephalem sa makitid na daan upang harangin ang dumaragsang alon ng mga halimaw. Ang maitim na pulang dugo ay nagbasa sa baluti ng bayani at nagpadulas sa sahig, ngunit hindi siya umurong kahit isang hakbang. Ang determinadong likod ng bayani ay muling nagpaningas sa fighting spirit ng mga sundalong nawalan na ng pag-asa.

Sa dilim kung saan walang makita kahit sa harap ng mukha, ang oras ng pag-asiwas ng sandata na umaasa lamang sa instinct at pakiramdam ay tila napakahaba na parang walang hanggan. Ang paghinga ng Nephalem ay unti-unti ring naging marahas, ngunit ang lakas ng mga demonyong nagtatangkang sumakop sa ilalim ng lupa ay sa wakas ay nagsimulang humina. Sa sahig, hindi mabilang na mga bangkay ng mga halimaw ang nagkalat, na bumuo ng isang kakila-kilabot na libingan.

Nang ang huling natitirang dambuhalang demonyo ay bumagsak na may mapurol na kalabog, sa wakas ay dumating ang isang mabigat na katahimikan sa pasilyo sa ilalim ng lupa. Ang nakalalasong gas ay napawi rin, at ang malamlam na liwanag ng sulo ay muling nagbigay-liwanag sa silid. Ang mga nakaligtas na sundalo ay nagyakapan at umiyak sa ginhawa, ngunit pinagpagan ng Nephalem ang dugo sa kanyang sandata at tahimik na naghanda para sa susunod na kakila-kilabot na labanan.

Habang pabalik-balik sa ibabaw at ilalim ng lupa upang lumaban sa walang katapusang depensa, isang kakaibang pagkabalisa ang sumibol sa loob ng Nephalem. Ang hukbo ni Azmodan ay mapilit at ang depensa ng kuta ay umaacht na sa limitasyon nito. Inisip ng bayani ang kaligtasan ni Leah, na malamang na nagpipigil sa Black Soulstone sa gitna ng kuta, at dumating sa konklusyon na kailangan niyang magmadali upang atakihin ang puso ng kaaway.

Si Leah ay Unti-unting Napapagod Habang Pinipigilan ang mga Demonyo sa Loob ng Black Soulstone

Sa pinakamalim at pinakaligtas na lihim na silid sa Bastion's Keep, si Leah ay nakaupo sa malamig na sahig na bato, habang mabilis na humihinga. Sa harap ng kanyang mga mata, ang Black Soulstone na naglalabas ng nakatatakot na pulang liwanag ay lumulutang at nayayanig. Sa loob ng Soulstone, ang mga kaluluwa ng mga dakilang demonyo na selyado na, kabilang si Belial, ay patuloy na bumubulong at unti-unting sumisira sa kanyang isip.

Ang noo ni Leah ay pinagpawisan ng malamig, at ang kanyang namumutlang dalawang kamay ay nakaunat sa hangin na tila lumalaban sa isang hindi nakikitang dambuhalang presyon. Ang kanyang likas na mahiwagang kapangyarihan ang tanging tanikala na pumipigil sa mga demonyo na sumabog sa katotohanan. Gayunpaman, ang masamang enerhiya na ibinubuga ng mga kaluluwa ng anim sa pitong demonyo ay napakalaki para kayanin ng isang ordinaryong babae.

Ang mga sumpa ng mga demonyo na umaaligid sa kanyang mga tainga ay bumaon sa pinakamalalim na takot at pagdududa ni Leah. Hinawakan niya ang kanyang ulo at kinagat nang mariin ang kanyang ibabang labi upang hindi sumigaw. Bagaman pumutok ang kanyang labi at kumalat ang lansa ng dugo, desperado siyang bumigkas ng mga inkantasyon upang hindi mawala ang konsentrasyon. Ang itim na enerhiya na lumabas mula sa Soulstone ay nayanig habang sinusubukang pumulupot sa kanyang mga bisig.

Nakatayo si Adria sa isang sulok ng silid, pinapanood ang kanyang anak na nagpupumiglas sa sakit gamit ang malamig na mga mata. Sa kanyang mukha, walang makikitang pagmamahal o pag-aalala bilang isang ina, kundi ang kalkulasyon lamang ng isang malupit na tagamasid. Dahan-dahang lumapit si Adria, ipinatong ang kanyang kamay na balikat ni Leah, at nag-abot ng aliw sa pamamagitan ng isang tuyong tinig na mahirap basahin ang tunay na nilalaman.

"Kaunting tiis na lang, aking minamahal na anak. Ang iyong natatanging lakas ang tanging susi upang iligtas ang mundong ito." Ang bulong ni Adria, sa kakaibang paraan, ay hindi nagpagaan sa sakit ni Leah kundi nagbigay pa ng mas mabigat na pasanin. Nais paniwalaan ni Leah ang mga salita ng kanyang ina, ngunit habang mas nakakonekta siya sa Soulstone, hindi niya maalis ang pakiramdam na maging ang kanyang kaluluwa ay nababahiran na ng itim.

Kahit na unti-unting lumalabo ang kanyang paningin at namamanhid ang mga dulo ng kanyang daliri, muling hinabi nang matatag ni Leah ang hadlang ng mahika ng pagpigil. Nakatayo siya dahil lamang sa mga turo na iniwan ni Deckard Cain at sa kanyang tungkulin na iligtas ang mundo. Sa pag-iisip na kung siya ay babagsak, ang lahat ng pagsisikap ng Nephalem ay mawawalan ng saysay, piniga niya maging ang kanyang natitirang lakas ng buhay upang pigilin ang Soulstone.

Bumisita sandali ang Nephalem sa lihim na silid at nasaksihan ang kalunos-lunos na pagod ni Leah. Nais ng bayani na pagpahingahin siya agad, ngunit sa labas, winawasak ng hukbo ni Azmodan ang mga pader. Pilit na ngumiti nang bahagya si Leah at sumenyas na siya ay maayos lang kaya bumalik na ito sa labanan. Dahil sa bigat ng malungkot na sakripisyong iyon, napilitang tumalikod ang Nephalem.

Nang sumara ang pinto at muling napuno ng makapal na dilim ang lihim na silid, pinakawalan ni Leah ang iniindang daing ng sakit at bumagsak sa sahig. Sinamantala ng Soulstone ang kanyang panghihina, kaya mas marahas itong kumislap ng pulang liwanag at nayanig. Sa halip na tulungan ang kanyang bumagsak na anak, tinitigan ni Adria ang Soulstone gamit ang sakim na mga mata, habang tahimik na iginuguhit ang huling hakbang ng dambuhalang planong darating.

Si Tyrael Habang Natututuhan ang Digmaan at Tiwala sa Katawan ng Tao

Sa isang sulok ng imbakan ng armas, nakatitig si Tyrael sa kanyang sariling mga kamay habang hawak ang isang ordinaryong bakal na espada. Matapos iwanan ang walang kamatayang katawan ng isang arkanghel at maging isang mortal, maging ang paghawak sa espada ay hindi na tulad ng dati. Ang pulang dugo ay umagos mula sa kanyang palad na nagasgasan ng magaspang na hawakan, at ang matinding sakit mula sa sugat ay nagpaalala sa kanya na siya ay isa nang mahinang tao.

Nang pumasok ang malamig na hangin sa mga bitak ng imbakan ng armas, hindi mapigilang manginig ni Tyrael. Ito ay isang ginaw na tumatagos hanggang sa buto na hindi niya kailanman naramdaman noong panahon na mayroon pa siyang mga pakpak ng liwanag na nagbibigay ng init. Tiningnan niya ang mga taong sundalo na nanginginig sa takot at ginaw habang umaasa lamang sa manipis na tela at baluting gawa sa balat. Ang gayong kahihinang nilalang ay nananatili sa kanilang mga posisyon sa harap ng napakalaking hukbo ng mga demonyo.

Isang matandang kapitan ng bantay ang lumapit na pilay ang isang paa at umupo sa tabi ni Tyrael. Nang walang kibo, kinuha niya mula sa kanyang dibdib ang isang piraso ng matigas na tinapay at isang lalagyan ng tubig na may kaunti pang init at iniabot ito. Ito ang pinakasimple ngunit pinakatapat na tanda ng pagkakaisa na maibabahagi ng mga mortal sa gitna ng digmaan kung saan naghihintay ang kamatayan. Nag-atubili si Tyrael bago tinanggap ang pagkain gamit ang kanyang dalawang kamay.

Nang ang maligamgam na tubig ay dumaan sa kanyang tuyong lalamunan, isang hindi maipaliwanag na init ang sumibol sa kaibuturan ng dibdib ni Tyrael. Ito ay isang lakas na nilikha ng mga hindi perpekto at sugatang nilalang na umaasa sa isa't isa, isang bagay na hindi niya kailanman naramdaman sa perpektong kaayusan ng langit. Habang ninanamnam ang tinapay, napagtanto niya na ang tunay na lakas ng mga tao ay hindi nakasalalay sa mahika o pisikal na kapangyarihan.

"Lumaban kami dahil wala kaming pagpipilian, ngunit hinding-hindi kami mamamatay nang nag-iisa." Bulong ng matandang kapitan habang inaayos ang kanyang madugong benda. Sa kanyang mga mata ay may marangal na determinasyon na higit pa sa takot. Tumango si Tyrael, na naging mas sigurado sa kanyang desisyon na iwanan ang kaluwalhatian ng langit upang tumayo sa tabi ng mahina ngunit magandang lahing ito.

Tumayo si Tyrael at pinunasan ng tela ang mantsa ng dugo sa kanyang espada. Bagaman siya ang dating Arkanghel ng Katarungan na humatol sa hindi mabilang na mga demonyo, ang bigat ng ordinaryong bakal na espadang hawak niya ngayon ay mas mabigat at mas mahalaga kaysa kailanman. Hindi na siya isang tagamasid na tumitingin sa mundo mula sa langit. Siya ay isang mortal na mandirigma na dumurugo, nagdurusa, at nakikipaglaban kasama nila.

Nang dumating ang balita na handa na ang Nephalem na umalis patungo sa puso ng kaaway, tinipon ni Tyrael ang mga sundalo upang punan ang mga puwang sa linya ng depensa. Sa kanyang tinig, sa halip na awtoridad ng isang anghel, ay may malalim na tiwala at pagkaapurahan para sa kanyang mga kasamahan sa sandata. Bagaman nawala ang kanyang mga pakpak, kinilala pa rin siya ng mga sundalo bilang isang tunay na bayani na nakikipaglaban sa kanilang tabi, at itinaas nila ang kanilang mga sandata.

Nang muling bumukas ang mga pinto ng kuta at nagsimula ang bagong pag-atake ng mga demonyo, si Tyrael ang unang nanguna at sumugod patungo sa kampo ng kaaway. Bagaman ang pagod at sakit na nararanasan ng katawan ng tao ay nagpabigat sa kanyang buong katawan, ang mga sigaw ng kanyang mga kasamahan na nagtitiwala at sumusunod sa kanya mula sa likuran ay nagbigay sa kanya ng bagong lakas. Ang mortal na si Tyrael ay ganap na ginawang kanya ang pinakadakilang sandata ng tao: ang tiwala at pagkakaisa.

Binasag ng Bayani ang Hukbo ni Azmodan at Pinaslang ang Panginoon ng Kasalanan

Ang Nephalem ay walang takot na bumaba sa kailaliman ng Arreat Crater, ang sentro kung saan bumubuhos ang hukbo ni Azmodan. Bagaman ang init ng kumukulong lava at ang mabahong amoy ng pagkabulok mula sa lahat ng dako ay sumasakal sa kanyang paghinga, walang pag-aalinlangan ang mga hakbang ng bayani. Ito ay dahil alam niya na maliban na lamang kung wawasakin niya ang puso ng kasalanan at pupuksain ang pangunahing hukbo ng kaaway, ang taming kapalaran na naghihintay sa Bastion's Keep ay ang kalunos-lunos na pagbagsak.

Sa kaibuturan ng krater, si Cydaea, ang Maybahay ng Pagnanasa, ay naglatag ng isang kakila-kilabot na sapot ng gagamba at humarang sa daan ng bayani. Sinubukan niyang guluhin ang isip ng Nephalem gamit ang isang matamis ngunit nakalalasong tinig, ngunit hindi niya nagawang baliin ang determinasyon ng bayani na nag-aalab sa galit. Matapos ang isang matinding labanan, ang kakaibang katawan ni Cydaea ay nadurog nang pira-piraso, at ang hindi mabilang na nakalalasong gagamba na kanyang isinilang ay naging abo rin.

Sa wakas, ang dambuhalang pinto sa gitna ng Arreat ay nawasak, at si Azmodan, ang Panginoon ng Kasalanan na nagtataglay ng isang kakila-kilabot na anyo, ay nagpakita. May ibabang bahagi ng katawan ng isang hayop at isang namamagang itaas na bahagi, humalakhak siya nang may pagyayabang habang tinutuya ang kapangahasan ng Nephalem. Sa loob ng pabilog arena kung saan kumukulo ang apoy ng impiyerno, nagsimula ang huling labanan na magpapasya sa kapalaran ng Sanctuary.

Iwinasiwas ni Azmodan ang kanyang dambuhalang kamay, na nagpaulan ng mga mapanirang bulalakaw ng apoy ng impiyerno mula sa langit. Uminit nang pula ang sahig, at sa makitid na espasyo kung saan walang matataguan, ang mga globo ng kamatayan ay nanalasa sa lahat ng dako. Gayunpaman, sa pamamagitan ng kanyang pambihirang reflexes, bahagyang naiwasan ng Nephalem ang mga apoy at nakalapit sa kaaway. Ang sandata ng bayani ay humampas sa makapal na baluti ni Azmodan, na nagdulot ng mga kislap ng apoy.

Ang natatarantang Panginoon ng Kasalanan ay nagpatawag ng mga lawa ng kadiliman upang igapos ang mga paa ng bayani at sumipsip ng kanyang lakas ng buhay. Ang nabubulok na enerhiya ay pumulupot sa mga bukung-buko ng Nephalem, na nagdulot ng pagkabulok ng kanyang laman, ngunit tiniis ng bayani ang sakit at pinakawalan ang kanyang panloob na lakas hanggang sa limitasyon nito. Ang isang nakasisilaw na pagsabog ng mahiwagang kapangyarihan ay nagpunit sa lawa, at dahil sa lakas nito, ang dambuhalang katawan ni Azmodan ay gumiwang nang malaki at nawalan ng balanse.

Nang makuha ang pagkatalo, tumalon ang Nephalem sa bilis ng kidlat at naghatid ng isang nakamamatay na hampas patungo sa puso ni Azmodan. Ang tunog ng pagdurog ng makapal na balat at buto ay kakila-kilabot na umalingawngaw sa arena. Tumingin si Azmodan sa kanyang sugat nang may hindi paniniwala at nagpakawalan ng isang huling daing ng sakit. Ang madilim na enerhiya na dumadaloy sa kanyang mga ugat ay nawalan ng kontrol at sumabog palabas.

Kasabay ng isang nakatutulig na dagundong, ang katawan ni Azmodan ay nagsimulang gumuho. Sinubukan ng Panginoon ng Kasalanan na magpakawalan ng sumpa hanggang sa huli, ngunit ang kanyang anyo ay nawalan na ng liwanag at tuluyang nagiba. Habang ang sumasabog na enerhiya ng impiyerno ay nanalasa sa paligid, ang itim at pulang esensya ng kaluluwa na naglalaman ng kakanyahan ni Azmodan ay nahila sa hangin. Lumipad ito patungo sa kuta na tila hinihila ng isang hindi nakikitang puwersa.

Nang bumagsak si Azmodan, ang enerhiya ng mga demonyo na pumupuno sa Arreat Crater ay tila milagrong naglaho. Ang matinding amoy ng asupre ay napawi at ang init ng lava ay humina. Habang inaayos ang kanyang marahas na paghinga, sa wakas ay naramdaman ng Nephalem na nagapi niya ang dambuhalang hukbo ng kasamaan na nagbanta sa Sanctuary. Upang ihatid ang balita ng tagumpay at iligtas ang pagod na si Leah, nagmamadali siyang tumalikod at bumalik sa Bastion's Keep.

Sa Pagbabalik sa Kuta, Nagtaksil si Adria at Ibinunyag ang Lahi ni Leah

Nang ang Nephalem, na tumalo kay Azmodan, ay bumalik sa Bastion's Keep, ang sumalubong sa bayani ay hindi ang mga hiyaw ng tagumpay kundi ang isang nakatatakot na katahimikan ng kamatayan. Sa pasilyo patungo sa imbakan ng armas, ang mga bangkay ng mga sundalo na nakaligtas sa pagtatanggol ay kalunos-lunos na nakakalat. Ang dugo na bumasa sa sahig ay mainit pa, at malinaw na ito ay hindi pag-atake ng kaaway kundi isang panig na masaker na naganap sa loob.

Dala ng isang masamang kutob, nagmamadaling tumakbo ang Nephalem patungo sa gitnang lihim na silid kung saan nananatili si Leah. Ang eksena sa loob ng silid ay nagpalamig sa dugo ng bayani. Si Tyrael ay nakaluhod sa sahig, nakagapos sa isang kulay-dugong bilog ng mahika, at nagpupumiglas sa sakit. At sa gitna ng silid na iyon, nakatayo si Adria na may malamig na ngiti, habang nakatingin sa bumagsak na si Leah at hawak ang Black Soulstone.

"Ano ba ang ginawa mo, Adria!" Sigaw ni Tyrael sa galit habang pilit na kinakalagan ang mahiwagang gapos. Ang kanyang sigaw, na humarap sa limitasyon ng isang mortal, ay tumama sa mga pader ng lihim na silid at walang saysay na naglaho. Tumingin si Adria nang may malamig na pangungutya sa nakagapos na arkanghel at niyakap ang Black Soulstone sa kanyang dibdib. Sa loob ng Soulstone, ang enerhiya ng pitong demonyo ay umiikot na ngayon.

"Kahit kailan ay hindi ko binalak na iligtas ang mahinang mundong ito." Ang tinig na lumabas sa mga labi ni Adria ay tuso at nakatatakot na parang ahas. Sa kanyang mga mata, ang panatiko lamang na layunin na kanyang iningatan sa loob ng mahabang panahon ang kumikislap. Naging malinaw na hindi siya sumuko sa kasamaan dahil sa pagkakamali ng pagiging ina. Sa simula pa lamang, ganap na niyang niloko ang lahat para sa kanyang iisang tunay na panginoon.

Binunot ng Nephalem ang kanyang sandata at sumugod upang pugutan ng ulo si Adria, ngunit isang kulay-dugong tabing ang lumitaw at humarang sa kanyang daan. Hinaplos ni Adria ang buhok ng nakahandusay na si Leah habang binibigkas ang malupit na katotohanan. "Ang Dark Wanderer ng Tristram, si Prinsipe Aidan, ang ama ng batang ito. Mula nang isilang siya, ang aking anak ay ang perpektong sisidlan na nagmana ng dugo ni Panginoong Diablo."

Sa sandaling ibunyag ang kakila-kilabot na lihim ng dugo, ang hangin sa lihim na silid ay naging mabigat. Noong gabing si Prinsipe Aidan ay naging host ni Diablo at nabulok, ipinagbuntis ni Adria ang binhi ng dakilang demonyo upang magplano para sa hinaharap. Ang pinagmulan ng malakas at mahirap kontroling kapangyarihan na taglay ni Leah ay hindi liwanag, kundi ang isinumpang pamana ng dakilang demonyo na nakaukit nang malalim sa kanyang mga buto, na ngayon ay naging malinaw sa buong mundo.

"Ginamit mo kaming lahat mula sa simula upang gawing sakripisyo si Leah!" Nanginig sa galit ang Nephalem habang ibinababa ang kanyang sandata upang sirain ang tabing, ngunit ang itim na mahika ay hindi man lang natinag. Tumawa si Adria nang may kabaliwan at tumango. "Iyan nga ang ibig kong sabihin. Ang tipunin ang pitong demonyo sa isang Soulstone at ihanda ang katawan ng pinakaperpektong dugo. Iyon ang aking taming misyon."

Habang ang bigat ng pagtataksil at kawalan ng pag-asa ay pumupuno sa silid, si Leah na nawalan ng malay ay dahan-dahang nagmulat ng kanyang mga mata habang dumadaing sa sakit. Sa kanyang malabong paningin, hinarap niya ang malamig na mukha ng kanyang ina na nakatingin sa kanya, at ang nakatatakot na Soulstone na hawak nito. Isang hindi mapigil na takot ang nagsimulang kumalat sa mga mata ni Leah. Ang isang hindi maiiwasan at kakila-kilabot na kapalaran ay sumasakal sa leeg ng walang kapangyarihang babae.

Si Leah, na Naging Anak ni Diablo sa Pamamagitan ni Aidan, at ang Pitong Masama sa Black Soulstone

"Ina... bakit niyo po ito ginagawa?" Ang nanginginig na tinig ni Leah ay bumasag sa katahimikan ng lihim na silid. Ang kanyang isip, na nagpigil sa mga demonyo sa iisang layunin na iligtas ang mundo, ay nadudurog sa harap ng malupit na pagtataksil ng tanging kapamilya na kanyang pinagkatiwalaan. Ang mga luha na umaagos sa kanyang pisngi ay naglalaman ng matinding kawalan ng pag-asa na ang lahat ng hirap at sakripisyo na kanyang pinagdaanan ay isa lamang ganap na kasinungalingan.

Hindi man lang kumurap si Adria sa pagmamakaawa ng kanyang anak. Walang kahit anong bakas ng pagmamahal ng ina ang natira sa kanyang mukha. "Isa ka lamang kasangkapan na isinilang para sa dakilang sandaling ito, Leah. Ang kadiliman na kasing-itim ng gabi ay makukumpleto sa pamamagitan mo." Kasabay ng malupit na hatol na ito, itinaas ni Adria ang Black Soulstone na kumukulo sa pula dahil sa enerhiya ng pitong demonyo. Nagsimula na ang ritwal ng pagkawasak.

Walang awang binigkas ni Adria ang madilim na inkantasyon at pinakawalan ang mahiwagang kapangyarihan ng Black Soulstone. Ang maitim at masamang enerhiya na ibinuga mula sa Soulstone ay humaba na parang mga galamay, pumulupot sa buong katawan ni Leah, at pilit na umagos sa kaibuturan ng kanyang puso. Isang kakila-kilabot at kakaibang tili, na mahirap paniwalaang magmumula sa isang tao, ang sumabog mula sa bibig ni Leah. Ang kanyang katawan ay binaluktot na parang busog at lumutang sa hangin habang ang kulay-dugong kidlat ay nanalasa.

Ang masamang esensya ng pitong demonyo na nakakulong sa Soulstone ay umagos sa mga ugat ni Leah na parang talon. Ang pamana ni Diablo na tahimik na nagtatago sa dugo ni Prinsipe Aidan ay nagsimulang magising nang may pagsabog habang sinisipsip ang lakas na iyon. Ang tao na kamalayan ni Leah ay sumigaw at napunit sa gitna ng dambuhalang ipo-ipo ng kasamaan, at ang kanyang dalawang malinaw na mata ay nag-alab sa isang kakila-kilabot na pulang liwanag na naglalaman ng apoy ng impiyerno.

"Hindi! Bitawan mo si Leah!" Baliw na hinampas ng Nephalem ang mahiwagang tabing gamit ang kanyang madugong kamao, ngunit ang taming nadudurog ay ang mga buto at laman ng bayani. Wala siyang magagawa kundi panoorin ang kalunos-lunos na pagbabago na nagaganap sa kabila ng tabing. Ang makinis na balat ni Leah ay nabulok at naging kulay-abo at pumutok, at ang kanyang mga buto ay kakaibang napilipit at muling nabuo bilang isang kakila-kilabot na kalansay ng demonyo.

Sa mga anino ng lihim na silid, tila sumilip ang tragikong ilusyon ni Prinsipe Aidan, na nagtangkang iligtas ang Tristram noong nakaraan ngunit dinala ang sarili sa pagkawasak. Ito ay isang malupit na eksena kung saan ang isinumpang kapalaran na dinala ng ama ay ganap na ipinasa sa kanyang anak sa paglipas ng henerasyon. Isang dambuhalang butong may tinik ang sumibol mula sa likod ni Leah, at isang kakaibang iyak na pinaghalong boses ng iba't ibang demonyo ang sumabog mula sa bibig ni Leah.

Ibinaba ni Tyrael ang kanyang ulo at mariing ipinikit ang kanyang mga mata. Labis niyang kinasusuklaman ang kanyang sariling kawalan ng kakayahan na hindi nakita ang gayong detalyadong plano ng kasamaan kahit sa pamamagitan ng karunungan ng langit. Habang pinapanood ang batang babae na sumasagisag sa pag-asa na nagiging pinakakakila-kilabot na anyo ng kawalan ng pag-asa, isang malalim na pagkakasala at kalungkutan na hindi niya naramdaman noong siya ay isang anghel pa ang mabigat na pumatong sa dibdib ng mortal na si Tyrael.

Sa wakas, humina ang mga tili ni Leah, at ang tunog lamang ng nadudurog na buto at napupunit na laman ang nakatatakot na pumuno sa silid. Umurong si Adria at tumingin nang may pagkamangha sa kakila-kilabot na resulta na kanyang nilikha. Ang pag-iral ng taong babae na si Leah ay wala na ngayon sa mundong ito. Ang dambuhalang Panginoon ng Terror na lumamon sa lahat ng lakas ng pitong demonyo ang taming nakatayo nang matatag.

Si Diablo, ang Dakilang Demonyo na Umagaw sa Katawan ni Leah, ay Patungo sa Langit

Sa ibabaw ng napunit na balat ni Leah, isang dambuhalang anino na nababalutan ng apoy ng impiyerno at makapal na dilim ang tumayo. Ang ganap na nilalang na sumipsip sa lahat ng kapangyarihan ng pitong dakilang demonyo, ang Dakilang Demonyo na si Diablo, ay sa wakas ay bumaba sa Sanctuary. Sa isang hininga lamang ng nilalang, ang pader na bato ng lihim na silid ay natunaw, at ang umaapaw na dambuhalang enerhiya ng takot ay nagpabigat sa silid hanggang sa punto na naging imposible na maging ang paghinga.

Nang idilat ni Diablo ang kanyang nag-aalab na dalawang mata, ang lahat ng liwanag sa silid ay naglaho sa isang sandali at ang kulay-dugong apoy lamang ang sumayaw. Nagpakawalan si Tyrael ng isang pinigil na daing at sumubsob sa sahig. Kahit siya na nagtataglay ng kaluluwa ng isang arkanghel ay walang magagawa kundi maramdaman ang likas na panginginig sa harap ng enerhiya ng dakilang demonyo na bumaba sa kanyang harapan. Ito ay isang kristal ng pagkawasak na hindi maihahambing sa anumang demonyo na kanyang hinarap sa nakaraan.

"Aking dakilang panginoon. Inihanda ko ang iyong sisidlan." Sumubsob si Adria sa madugong sahig at nag-alay ng papuri gamit ang isang baliw na tinig. Gayunpaman, hindi man lang tinapunan ng tingin ni Diablo ang kanyang tapat na kampon. Ang tingin ng dakilang demonyo ay lumampas sa kisame ng kuta, nakatutok sa High Heavens na umiiral sa napakalayong lugar. Ang kanyang layunin ay hindi ang simpleng pagkawasak ng Sanctuary.

Nang itaas ni Diablo ang kanyang dambuhalang kuko upang punitin ang hangin, ang espasyo ay napilipit kasabay ng isang nakatutulig na dagundong at isang dambuhalang portal ang bumukas. Sa kabila ng portal kung saan umiikot ang kulay-dugong kidlat, ang nakasisilaw na Diamond Gates ng langit ay nagpakita. Si Diablo, na nakakuha ng lakas ng pitong demonyo, ay papunta na upang direktang sumugod sa langit upang puksain ang kanyang walang hanggang mga kaaway.

Bagaman iwinasiwas ng Nephalem ang kanyang sandata nang may desperadong galit upang sirain ang hadlang at sumugod, bahagyang iwinasiwas lamang ni Diablo ang kanyang kamay upang ihampas ang bayani sa pader. Nang pilit na itinaas ng Nephalem ang kanyang ulo sa gitna ng sakit ng nadurog na buto, ang dakilang demonyo ay naglalakad na patungo sa portal. Ang pagkakataon na iligtas si Leah, at maging ang posibilidad ng isang milagrosong muling pagkabuhay, ay tuluyan nang nabaon sa abo magpakailanman.

Nang ang dambuhalang anino ni Diablo ay ganap na naglaho sa kabila ng portal, ang enerhiya ng takot na pumuno sa lihim na silid ay tila milagrong napawi. Ang umaalingasaw na usok lamang na iniwan ng pagsasara ng portal ang umikot sa walang lamang silid. Sa sahig, ang maliit na kuwintas lamang na laging dala ni Leah ang naiwang nakahandusay nang walang may-ari. Iyon na lamang ang tanging bakas ng dalisay na batang babae na nagtangkang iligtas ang mundo.

Matagal na ring naglaho si Adria sa dilim upang sumunod sa kanyang panginoon. Tumayo ang Nephalem nang pasuray-suray at pinulot ang kuwintas ni Leah. Ang malamig na pakiramdam ng metal ay matalas na bumaon sa puso ng bayani. Ang pakiramdam ng tagumpay sa paggapi kay Azmodan at pagtatanggol sa kuta ay ganap na naglaho, at ang malungkot na pakiramdam ng pagkatalo dahil sa ganap na pagkaloko ang mabigat na nagpabigat sa buong katawan ng bayani.

Lumapit si Tyrael nang pasuray-suray at ipinatong ang kanyang kamay sa balikat ng Nephalem. Sa kanyang mga mata ay nagtagpo rin ang malalim na kalungkutan at galit. "Hindi pa tapos ang ating laban. Kung hahayaan nating mabulok ni Diablo ang langit, ang Sanctuary ay hindi rin magiging ligtas." Bagaman ang liwanag ng pag-asa na nakasindi sa Bastion's Keep ay namatay na, ang dalawang mortal ay muling humawak ng sandata. Ang digmaan ay nagsisimula na sa gitna ng pinakamadilim na kawalan ng pag-asa.

Mga Sinuring Sanggunian

Opisyal na Kronika ng Blizzard: Pagkatapos ng Pagkawasak ng Worldstone

Opisyal na Lore ng Blizzard: Book of Tyrael at ang Angkan ni Leoric

Opisyal na Lore ng Blizzard: Ang Pagtaksil ni Adria

Opisyal na Sanggunian ng Blizzard: Ang Black Soulstone at ang Pagbabagong-tatag ng Horadrim

Opisyal na Sanggunian ng Blizzard: Si Malthael at ang Westmarch

Opisyal na Tindahan ng Diablo III: Battle.net