កាលប្បវត្តិ Diablo ភាគ ១ ៖ ភាពងងឹតដែល Anu បានជម្រុះចេញពីខ្លួន

នេះជានិទានកថាដែលបង្កើតឡើងដោយអ្នកគាំទ្រ ដោយផ្អែកលើព្រឹត្តិការណ៍នៃសាច់រឿងដើម។ អារម្មណ៍ តួអង្គ សន្ទនា និងបរិយាកាសនៃប្លង់នីមួយៗត្រូវបានកែច្នៃឡើងវិញ ហើយរួមបញ្ចូលទាំងការបញ្ចប់ដ៏សំខាន់ផងដែរ។

Anu នាដើមដំបូង និងលទ្ធភាពផ្ទុយគ្នានៅក្នុងខ្លួន

នៅចំកណ្តាលនៃទីជ្រៅបំផុតដែលគ្មានអ្វីសោះ មានតែគុជខ្យងដ៏ធំមួយដែលបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះកំពុងអណ្តែតយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ នៅក្នុងលំហដ៏ទទេស្អាតនាដើមដំបូងដែលសូម្បីតែពេលវេលាក៏មិនដើរដែរនោះ គុជខ្យងនោះបានលោតញាប់តិចៗដោយខ្លួនឯង ដោយផ្ទុកនូវរាល់លទ្ធភាពទាំងអស់នៃសកលលោកនៅក្នុងខ្លួន។ វាគឺជា Anu ដែលជាប្រភពនៃអ្វីៗទាំងអស់ និងជាអត្ថិភាពដាច់ខាតតែមួយគត់។

ផ្ទុយពីអ្វីដែលមើលឃើញពីខាងក្រៅ ផ្នែកខាងក្នុងរបស់ Anu មិនមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាល់តែសោះ។ នៅខាងក្នុងនោះ ពន្លឺដ៏ចិញ្ចាចនិងភាពងងឹតដ៏ក្រាស់ក្រែល ភាពរីករាយនិងភាពទុក្ខព្រួយ បំណងប្រាថ្នាចង់បង្កើតនិងសភាវគតិនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញ បានលាយឡំចូលគ្នាជាខ្យល់ព្យុះដ៏ខ្លាំងក្លា។ នៅក្នុងភាពវឹកវរនាដើមដំបូងដែលសូម្បីតែគំនិតនៃល្អនិងអាក្រក់ក៏នៅស្រពិចស្រពិលនោះ Anu ត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងរលកនៃអារម្មណ៍ផ្ទុយគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លាពេញមួយតួខ្លួនឥតឈប់ឈរ។

ឆន្ទៈរបស់ Anu ដែលប្រាថ្នាចង់បានភាពល្អឥតខ្ចោះដាច់ខាត កាន់តែច្បាស់ឡើងៗទៅតាមពេលវេលា។ ទ្រង់មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងភាពមិនចុះសម្រុងដែលកំពុងកម្រើកនៅក្នុងខ្លួនទៀតឡើយ ហើយបានប្រាថ្នាយ៉ាងមុតមាំក្នុងការឈានទៅដល់ស្ថានភាពនៃពន្លឺដាច់ខាតដ៏បរិសុទ្ធ និងគ្មានវិកលភាព។ វាគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃការឆ្លុះបញ្ចាំងខ្លួនឯងដ៏ឈឺចាប់ និងជាប្រផ្នូលនៃសេចក្តីសម្រេចចិត្តដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលនឹងផ្លាស់ប្តូរសកលលោកជារៀងរហូត។

Anu បានសម្លឹងមើលទៅក្នុងជម្រៅជ្រៅបំផុតនៃព្រលឹងរបស់ខ្លួន ហើយចាប់ផ្តើមជ្រើសរើសយកថាមពលអវិជ្ជមានទាំងអស់ដែលធ្វើឱ្យពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធនោះល្អក់កករចេញម្តងមួយៗ។ អារម្មណ៍ងងឹតដូចជាការស្អប់ខ្ពើម ភាពភ័យខ្លាច ការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងភាពអស់សង្ឃឹម ត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រមូលផ្តុំគ្នានៅកន្លែងតែមួយដោយសារតែឆន្ទៈដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទ្រង់។ នៅខាងក្នុងគុជខ្យង ខ្យល់គួចដ៏ធំពីរបានរុញច្រានគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយរៀបចំខ្លួនដើម្បីបំបែកចេញពីគ្នា។

លក្ខណៈវិនិច្ឆ័យដែលបែងចែករវាងល្អនិងអាក្រក់ មានតែការប្រាថ្នាដាច់ខាតរបស់ Anu ប៉ុណ្ណោះ។ ទ្រង់បានរុញច្រានរាល់ភាពមិនបរិសុទ្ធទាំងអស់ដែលផ្ទុយនឹងភាពល្អឥតខ្ចោះដែលទ្រង់គិត ទៅកាន់គែមនៃព្រលឹងដោយគ្មានការយោគយល់។ នៅក្នុងដំណើរការនោះ ផ្ទៃដ៏រលោងនៃគុជខ្យងបានលេចចេញនូវស្នាមប្រេះតូចៗ ហើយភាពស្ងប់ស្ងាត់នាដើមដំបូងត្រូវបានបំពេញដោយរំញ័រដ៏ខ្លាំងក្លាដូចជានឹងរហែក។ សំឡេងថ្ងូរដ៏ឈឺចាប់របស់ Anu បានបន្លឺឡើងពាសពេញភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃទីជ្រៅបំផុត។

ភាពងងឹតដែលត្រូវបានគាបសង្កត់បានបម្រះ ដោយទប់ទល់យ៉ាងខ្លាំងក្លាដើម្បីរត់គេចពីការគ្រប់គ្រងរបស់ Anu។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាកាកសំណល់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាពាក់កណ្តាលទៀតរបស់ Anu ដែលជាកម្លាំងមូលដ្ឋានមួយផ្សេងទៀតនៃចក្រវាល។ នៅពេលដែលភាពងងឹតបានប្រមូលផ្តុំគ្នា អត្តចរិតដ៏ចម្លែក និងមានថាមពលខ្លាំងក្លាមួយបានចាប់ផ្តើមបង្កើតឡើងនៅខាងក្នុងវា ហើយ Anu ដែលមានអារម្មណ៍ដឹងពីរំញ័រដ៏អាក្រក់របស់វានៅទូទាំងរាងកាយរបស់គាត់ បានរុញច្រានវាចេញទៅក្រៅកាន់តែខ្លាំង។

ទីបំផុត សំឡេងផ្ទុះដ៏ធំមួយដែលហួសពីចំណុចកំណត់បានធ្លាយចេញពីខាងក្នុងរបស់ Anu។ ការឈ្លក់វង្វេងយ៉ាងខ្លាំងរបស់ទ្រង់ចំពោះភាពល្អឥតខ្ចោះ បានបណ្តាលឱ្យព្រលឹងរបស់ទ្រង់ត្រូវរហែកជាពីរយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ សសរពន្លឺដ៏ចិញ្ចាច និងព្យុះងងឹតដ៏ខ្មៅងងឹតបានទម្លាយសំបកដ៏រឹងមាំនៃគុជខ្យង ហើយបានហូរហៀរយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅក្នុងទីជ្រៅដ៏ទទេស្អាតនាដើមដំបូង ដោយធ្វើឱ្យសកលលោកទាំងមូលញ័ររន្ធត់។

ទីបំផុត Anu បានក្លាយជាគ្រីស្តាល់នៃពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធដែលទ្រង់ប្រាថ្នាចង់បាន ប៉ុន្តែតម្លៃដែលត្រូវបង់គឺពិតជាសាហាវឃោរឃៅណាស់។ ភាពងងឹតដែលទ្រង់បានជម្រុះចេញដោយបង្ខំនោះ មិនបានរលាយបាត់ឡើយ ប៉ុន្តែវាបានដេកព័ទ្ធជុំវិញខ្លួននៅជ្រុងមួយនៃទីជ្រៅបំផុត ហើយចាប់ផ្តើមបង្កើតជារូបរាងថ្មី។ ដុំពកដ៏ធំដែលប្រមូលផ្តុំដោយរាល់គំនិតអាក្រក់ និងការស្អប់ខ្ពើមដែល Anu បានបោះបង់ចោលនោះ ឥឡូវនេះកំពុងបង្ហាញចង្កូមដ៏ស្រេកឃ្លានមករកទ្រង់។

ការចាប់កំណើត និងការប្រឈមមុខគ្នានៃ Tathamet ក្បាលប្រាំពីរ

ដុំងងឹតដែលត្រូវបានរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំងទៅក្នុងទីជ្រៅបំផុត បានស្រែកយំយ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់ ហើយចាប់ផ្តើមបង្កើតរូបរាងកាយរបស់ខ្លួនឡើង។ ក្នុងចំណោមផ្លេកបន្ទោរពណ៌ឈាមដែលកំពុងភ្លឺផ្លេក ដុំនោះបានប្រែក្លាយបន្តិចម្តងៗទៅជារូបរាងដ៏អាក្រក់ដែលមានស្រកាដ៏ធំ និងបន្លាដ៏មុតស្រួច seaf។ វាគឺជា Tathamet ដែលជាការប្រមូលផ្តុំនៃរាល់អារម្មណ៍អវិជ្ជមានទាំងអស់ដែល Anu បានបោះបង់ចោល និងជាតំណាងនៃអំពើអាក្រក់ដ៏បំផុត។

នៅលើរាងកាយដ៏ធំរបស់ Tathamet ក្បាលដ៏គួរឱ្យខ្លាចចំនួនប្រាំពីរបានលេចឡើងម្តងមួយៗ ដោយបង្ហើយរូបរាងដ៏ចម្លែករបស់វា។ ក្បាលនីមួយៗតំណាងឱ្យទិដ្ឋភាពងងឹតបំផុតរបស់ Anu រួមមានការស្អប់ខ្ពើម ភាពភ័យខ្លាច និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ហើយបានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ ពិស និងអណ្តាតភ្លើងដែលបាញ់ចេញពីមាត់ទាំងប្រាំពីរបានបំពេញលំហដ៏ទទេស្អាតនាដើមដំបូងដោយក្លិនស្អុយអាប់អួភ្លាមៗ។

Anu ដែលនៅសេសសល់ជាពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធ បានសម្លឹងមើលដំណើរការដែលពាក់កណ្តាលរបស់ខ្លួនប្រែទៅជាបិសាចដ៏គួរឱ្យខ្លាចដោយស្ងៀមស្ងាត់។ ទោះបីជាគ្មានភាពភ័យខ្លាច ឬភាពទុក្ខព្រួយដែលនៅសេសសល់ក្នុងចិត្តរបស់ទ្រង់ទៀតឡើយ ប៉ុន្តែការទទួលខុសត្រូវដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះលទ្ធផលដ៏មហន្តរាយដែលទ្រង់បានបង្កើតឡើងនេះ បានសាយភាយចេញជារលកពន្លឺ។ អត្ថិភាពដាច់ខាតទាំងពីរបានសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយដឹងជាមុនអំពីវាសនាដែលមិនអាចជៀសវាងបាន។

ភ្នែកទាំងប្រាំពីរកូនរបស់ Tathamet បានឆេះឡើងដោយការស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងបំណងសម្លាប់សំដៅទៅរក Anu តែមួយគត់។ ការសងសឹកចំពោះ Anu ដែលបានចាត់ទុកវាជាភាពមិនបរិសុទ្ធ រួចហែកវាចេញយ៉ាងសាហាវ និងបោះបង់ចោលនោះ គឺជាហេតុផលតែមួយគត់នៃការមានជីវិតរបស់ Tathamet។ ក្បាលទាំងប្រាំពីរបានបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដ៏គួរឱ្យខ្លាចក្នុងពេលតែមួយ ដោយបំបែកភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃទីជ្រៅបំផុតទាំងស្រុង ហើយសំឡេងនោះបានបន្លឺឡើងរហូតដល់ចុងបំផុតនៃសកលលោក។

Anu ក៏បានឆ្លើយតបវិញយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ដោយបញ្ចេញថាមពលពន្លឺដ៏ចិញ្ចាចយ៉ាងខ្លាំងក្លាសំដៅទៅរក Tathamet។ ចំពោះ Anu ដែលស្វែងរកភាពល្អឥតខ្ចោះ Tathamet គឺជាស្នាមប្រឡាក់នៃសកលលោកដែលត្រូវតែបំផ្លាញចោល និងជាការគំរាមកំហែងដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ លំហនាដើមដំបូងឥឡូវនេះត្រូវបានទាញយ៉ាងតឹងណែនដោយភាពតានតឹងដ៏ថប់ដង្ហើម នៅមុនពេលការប៉ះទង្គិចគ្នាទាំងស្រុងនៃអត្ថិភាពដាច់ខាតទាំងពីរ។

Tathamet បានបក់ស្លាបដ៏ធំរបស់វាជាមុន ហើយស្ទុះទៅរក Anu យ៉ាងសាហាវ។ អណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្មៅងងឹតដែលបាញ់ចេញពីមាត់ទាំងប្រាំពីរក្នុងពេលតែមួយ បានបោកបក់មកយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូចជានឹងលេបត្របាក់ពន្លឺរបស់ Anu ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ Anu បានលាតសន្ធឹងរបាំងពន្លឺដ៏ធំដោយមិនរង្គោះរង្គើ ដើម្បីរុញច្រានអណ្តាតភ្លើងនោះចេញ រួចក៏បានបង្កើតលំពែងពន្លឺដ៏មុតស្រួច ហើយគប់វាទៅរកបេះដូងរបស់ Tathamet ដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។

នៅខណៈពេលដែលពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធ និងភាពងងឹតដាច់ខាតបានប៉ះទង្គិចគ្នាចំពីមុខ ទីជ្រៅបំផុតទាំងមូលបានកម្រើកឡើង និងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងដូចជានឹងរហែក។ ការប៉ះទង្គិចគ្នានៃអត្ថិភាពទាំងពីរមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រយុទ្ធគ្នាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការផ្ទុះឡើងនៃភាពផ្ទុយគ្នាដ៏ធំដែលច្បាប់ដើមនៃសកលលោកបានប៉ះទង្គិចគ្នា Preserving។ នៅពេលដែលពន្លឺរបស់ Anu ដុតបំផ្លាញស្រការបស់ Tathamet ពិសរបស់ Tathamet ក៏បានច្រេះពន្លឺរបស់ Anu ដោយប្រឈមមុខគ្នាយ៉ានស្វិតស្វាញ។

ពាក់កណ្តាលដែលបែកចេញពីគ្នាទាំងពីរបានបញ្ចេញថាមពលទាំងអស់របស់ពួកគេដោយមិនមានការលាក់ទុក ដើម្បីបំផ្លាញគ្នាទៅវិញទៅមកទាំងស្រុង។ ការប្រយុទ្ធដ៏សាហាវរបស់ពួកគេបានបន្តយ៉ាងអនន្តរាប់កោដិឆ្នាំនៅក្នុងទីជ្រៅបំផុត ដែលសូម្បីតែគំនិតនៃពេលវេលាក៏មិនមានដែរ។ Anu និង Tathamet មិនដែលបញ្ឈប់ការវាយប្រហាររបស់ពួកគេទៅលើគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ ហើយបំណែកនៃពន្លឺ និងភាពងងឹតដែលហូរចេញពីមុខរបួសរបស់ពួកគេបានចាប់ផ្តើមខ្ចាត់ខ្ចាយពាសពេញលំហអាកាសនៅក្នុងផ្ទាំងគំនូរដ៏ច្របូកច្របល់មួយ។

ការប៉ះទង្គិចគ្នានៃអត្ថិភាពដាច់ខាតទាំងពីរ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញទៅជាមួយគ្នា

ការតស៊ូប្រយុទ្ធដល់ស្លាប់រវាង Anu និង Tathamet ដែលមានរយៈពេលរាប់កោដិឆ្នាំ បានបង្កើតនូវគួចខ្យល់នៃការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលគំរាមកំហែងហែកទីជ្រៅបំផុតទាំងមូលឱ្យទៅជាបំណែកៗ។ រាល់ពេលដែលលំពែងនៃពន្លឺបានចាក់ទម្លុះស្បៃនៃភាពងងឹត ឬក្រញ៉ាំពណ៌ខ្មៅបានខ្វាចទម្លុះថាមពលពណ៌សដ៏បរិសុទ្ធ រលកឆក់ដែលមិនអាចនឹកស្មានដល់បានសាយភាយពេញចក្រវាល។ ថាមពលនៃភាវៈដាច់ខាតទាំងពីរមិនបានថយចុះសូម្បីតែបន្តិច ដោយរក្សាបាននូវតុល្យភាពដ៏វិនាសអន្តរាយ។

ក្បាលទាំងប្រាំពីររបស់ Tathamet បានស្វែងរកចន្លោះប្រហោងរបស់ Anu យ៉ាងឆ្លាតវៃពីទិសដៅផ្សេងៗគ្នា ហើយបានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវឥតឈប់ឈរ។ ចង្កូមពិសនៃការស្អប់ខ្ពើមបានធ្វើឱ្យពន្លឺរបស់ Anu ស្រអាប់ ហើយអណ្តាតភ្លើងនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញបានរលាយរបាំងការពាររបស់ទ្រង់យ៉ាងឃោរឃៅ។ ទោះបីជាស្ថិតក្នុងព្យុះនៃគំនិតអាក្រក់ដែលកំពុងធ្លាក់ចុះឥតឈប់ឈរក៏ដោយ ក៏ Anu នៅតែបញ្ចេញរលកពន្លឺយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយវាយកម្ទេចក្បាលរបស់ Tathamet ម្តងមួយៗ។

នៅពេលដែលការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងស្លាប់រស់កាន់តែអូសបន្លាយ រាងកាយដ៏ធំរបស់អត្ថិភាពទាំងពីរបានក្លាយជាខ្ទេចខ្ទីយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ រូបរាងពន្លឺដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ Anu ត្រូវបានបែកបាក់ និងមានស្នាមប្រេះជ្រៅៗនៅគ្រប់ទីកន្លែង ហើយស្រកាដ៏ធំរបស់ Tathamet ត្រូវបានហែកចេញយ៉ាងសាហាវ រីឯឈាមខ្មៅងងឹតបានបាញ់ចេញមកដូចជាទឹកបាញ់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេបានភ្លេចសូម្បីតែការឈឺចាប់ ហើយបានឈ្លក់វង្វេងយ៉ាងខ្លាំងនឹងគោលបំណងតែមួយគត់គឺការបំផ្លាញគូប្រកួតឱ្យរលាយសាបសូន្យ។

លំហដ៏ទទេស្អាតនៃទីជ្រៅបំផុតត្រូវបានបំពេញដោយកម្ទេចកម្ទីនៃថាមពលដ៏ធំដែលពួកគេបានបញ្ចេញ។ សមុទ្រនៃភាពវឹកវរដែលពន្លឺនិងភាពងងឹតបានលាយឡំគ្នាយ៉ាងចម្លែកនិងពុះកញ្ជ្រោល គឺជាសមរភូមិដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ពួកគេ។ Anu បានប្រមូលផ្តុំរាល់ថាមពលដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់ពីបាតនៃព្រលឹង ដើម្បីរៀបចំការវាយប្រហារចុងក្រោយដ៏ចិញ្ចាច និងបំផ្លិចបំផ្លាញបំផុត។ Tathamet ក៏បានប្រមូលផ្តុំរាល់គំនិតអាក្រក់ទាំងអស់នៃក្បាលទាំងប្រាំពីរទៅកន្លែងតែមួយផងដែរ។

ទីបំផុត អត្ថិភាពទាំងពីរបានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវក្នុងពេលតែមួយសំដៅទៅរកបេះដូងរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយភ្នាល់លើវាសនានៃសកលលោក។ ខ្សែពន្លឺពណ៌សដ៏ធំរបស់ Anu និងស្វ៊ែរងងឹតដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ Tathamet បានប៉ះទង្គិចគ្នាចំពីមុខយ៉ាងជៀសមិនរួចនៅចំកណ្តាលនៃទីជ្រៅបំផុត។ នៅខណៈពេលនោះ ភាពស្ងៀមស្ងាត់ដ៏ចម្លែកហាក់ដូចជាសំឡេងទាំងអស់នៃសកលលោកបានបាត់បង់ទៅក្នុងពេលតែមួយ បានគ្រប់គ្រងលំហទាំងស្រុងក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបំផុត។

បន្ទាប់មក ការផ្ទុះដ៏ធំមួយដែលហួសពីការនឹកស្មានបានលេបត្របាក់ទីជ្រៅបំផុត។ ថាមពលដែលបញ្ចេញដោយការរលាយចូលគ្នានៃពន្លឺនិងភាពងងឹតដ៏ខ្លាំងបំផុត បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ Anu និង Tathamet ខ្ទេចខ្ទីជាបំណែកៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ អត្ថិភាពដាច់ខាតទាំងពីរមិនអាចសូម្បីតែស្រែកយំជាចុងក្រោយឡើយ ហើយបានរលាយសាបសូន្យទៅជាធូលីនៃសកលលោកដោយគ្មានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមអ្វីទាំងអស់នៅក្នុងពន្លឺនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏ខ្លាំងក្លាដែលពួកគេបានបង្កើតឡើង។

ផលប៉ះពាល់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃការផ្ទុះបានបោកបក់យ៉ាងខ្លាំងពីចុងម្ខាងទៅចុងម្ខាងទៀតនៃទីជ្រៅបំផុត ដោយព្រួសគ្រាប់ពូជនៃសកលលោកថ្មីទៅក្នុងលំហដ៏ទទេស្អាតដោយចៃដន្យ។ ទោះបីជាអត្តសញ្ញាណដ៏ធំទាំងពីរគឺ Anu និង Tathamet ត្រូវបានបំផ្លាញជារៀងរហូតក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្លឹមសារនៃពន្លឺនិងភាពងងឹតដែលបង្កើតឡើងពួកគេ បានក្លាយជាបំណែករាប់មិនអស់ហើយរាយប៉ាយទៅគ្រប់ទិសទី។ វាគឺជាការបញ្ចប់នៃអ្វីៗទាំងអស់ និងជាការចាប់ផ្តើមពិតប្រាកដនៃការបង្កើតទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ។

ព្យុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាបានថយចុះបន្តិចម្តងៗ ហើយកម្ទេចកម្ទីដ៏ធំនៃពន្លឺនិងភាពងងឹតបានអណ្តែតនៅក្នុងលំហសកលលោក រួចចាប់ផ្តើមរកកន្លែងរៀងៗខ្លួនបន្តិចម្តងៗ។ ស្លាកស្នាមដ៏ធំដែលបន្សល់ទុកដោយការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងល្អដាច់ខាត និងអាក្រក់ដាច់ខាតនេះ មិនយូរប៉ុន្មាននឹងរៀបចំខ្លួនដើម្បីបង្កើតពិភពលោក និងសត្វលោកក្នុងទម្រង់ថ្មី។ ទោះបីជាគុជខ្យងនាដើមដំបូងត្រូវបានបែកបាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាំងនននៃសកលលោកដ៏ធំទើបតែចាប់ផ្តើមបើកឡើង។

ប្រភពដើមនៃឋានសួគ៌ និងឋាននរក

ឆ្អឹងខ្នងរបស់ Anu ដែលបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺបំផុតនៅចំកណ្តាលនៃការផ្ទុះ បានហោះឡើងទៅកាន់កន្លែងខ្ពស់បំផុតនៃសកលលោក ហើយបានកកកុញយ៉ាងរឹងមាំទៅជារចនាសម្ព័ន្ធពន្លឺដ៏ធំ។ រចនាសម្ព័ន្ធដែលបញ្ចេញពន្លឺថ្លាឆ្វង់នោះ បានក្លាយជា 'ធ្នូគ្រីស្តាល់' (Crystal Arch) ដ៏វិសុទ្ធដែលលាតសន្ធឹងគ្មានទីបញ្ចប់។ ធ្នូគ្រីស្តាល់គឺជាបេះដូងដែលបញ្ចេញរលកនៃឆន្ទៈដ៏បរិសុទ្ធ និងភាពចុះសម្រុងគ្នារបស់ Anu ទៅកាន់សកលលោកទាំងមូលឥតឈប់ឈរ។

ដោយមាន Crystal Arch នៅចំកណ្តាល បំណែកពន្លឺដែលនៅសេសសល់របស់ Anu បានវិលវល់ និងប្រមូលផ្តុំគ្នា ដោយចាប់ផ្តើមបង្កើតជាពិភពលោកដ៏ភ្លឺស្វាង និងស្រស់ស្អាតមួយ។ ទីកន្លែងដែលពពកពណ៌ប្រាក់បានបង្កើតជាសមុទ្រ និងកំពូលប៉មដ៏ភ្លឺចែងចាំងបានហោះឡើងខ្ពស់ នេះមិនមែនជាអ្វីផ្សេងក្រៅពី 'High Heavens' នោះទេ។ High Heavens គឺជាគ្រីស្តាល់ចុងក្រោយនៃសណ្តាប់ធ្នាប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងបរិសុទ្ធដែល Anu ធ្លាប់បានប្រាថ្នាចង់បានយ៉ាងខ្លាំង ដែលជាទីជម្រកនៃពន្លឺ។

ផ្ទុយទៅវិញ សាកសពដ៏ធំដែលកំពុងរលួយរបស់ Tathamet បានធ្លាក់ចុះគ្មានទីបញ្ចប់ទៅកាន់បាតដ៏ជ្រៅ និងងងឹតបំផុតនៃសកលលោក។ កម្ទេចកម្ទីដ៏អាក្រក់របស់វាដែលពោរពេញដោយឈាមខ្មៅ និងពិសដ៏សាហាវ បានបញ្ចេញកំដៅដ៏គួរឱ្យខ្លាច ហើយបានកកកុញទៅជាដីដ៏ចម្លែក។ សាច់ដែលរហែក និងឆ្អឹងដែលបាក់របស់ Tathamet បានក្លាយជាគ្រឹះដ៏រឹងមាំនៃ 'ឋាននរកដ៏ក្តៅក្រហាយ' (Burning Hells) ដែលជាពិភពដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលពោរពេញដោយស្ពាន់ធ័រ និងកម្អែលភ្នំភ្លើងដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល។

ឋាននរកដ៏ក្តៅក្រហាយគឺផ្ទុយស្រឡះពីឋានសួគ៌ វាត្រូវបានបំពេញដោយភាពវឹកវរ ភាពឈឺចាប់ និងថាមពលនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ ផេះភ្នំភ្លើងដ៏អាប់អួបានហោះហើរនៅលើទន្លេដែលហូរដោយឈាមរលួយរបស់ Tathamet ហើយសរីរាង្គដែលរហែកបានប្រែក្លាយទៅជាល្អាងដ៏អាក្រក់ដែលបិសាចដ៏គួរឱ្យខ្លាចធ្វើជាសំបុក។ ឋាននរកគឺជាឡដុតដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលការស្អប់ខ្ពើម និងគំនិតអាក្រក់ដែលបន្សល់ទុកដោយ Tathamet ឆេះជារៀងរហូត។

ឋានសួគ៌ និងឋាននរកដែលស្ថិតនៅចុងសងខាងនៃសកលលោក បានដឹងពីអត្ថិភាពរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងច្បាស់តាំងពីពេលចាប់កំណើត ហើយបានបង្កើតការប្រឈមមុខគ្នាយ៉ាងស្រួចស្រាវ។ ពន្លឺនៃភាពចុះសម្រុងគ្នាដែលបញ្ចេញចេញពីរបៀងគ្រីស្តាល់បានព្យាយាមសង្កត់សង្កិន និងសម្អាតភាពងងឹតនៃឋាននរក រីឯអណ្តាតភ្លើងនៃភាពវឹកវរដែលឆាបឆេះចេញពីឋាននរកបានឆេះយ៉ាងសាហាវដើម្បីលេបត្របាក់សណ្តាប់ធ្នាប់នៃឋានសួគ៌។ ពិភពលោកទាំងពីរមានវាសនាមិនអាចរស់នៅជាមួយគ្នាបានឡើយតាំងពីកំណើត។

កំពូលប្រាក់នៃឋានសួគ៌បានញ័រយ៉ាងស្រាលៗស្របតាមរំញ័រដ៏ពិសិដ្ឋនៃ Crystal Arch ដោយពង្រីកថាមពលពន្លឺទៅក្នុងចក្រវាល។ ពន្លឺនោះបានព្យាយាមរុញច្រានភាពងងឹតនៃចក្រវាល និងពង្រីកដែនដីនៃសណ្តាប់ធ្នាប់ដោយគ្មានទីបញ្ចប់។ គ្រប់រចនាសម្ព័ន្ធទាំងអស់នៅក្នុងឋានសួគ៌ ដែលរក្សាទុកយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននូវសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ Anu សម្រាប់ភាពល្អឥតខ្ចោះ បានបង្ហាញនូវសម្រស់ដ៏អស្ចារ្យដោយគ្មានចន្លោះប្រហោងសូម្បីតែបន្តិច។

នៅក្នុងរណ្តៅដ៏ជ្រៅនៃឋាននរក គំនុំដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ Tathamet បានកម្រើកឡើងឥតឈប់ឈរ ដោយបង្កើតជាសុបិនអាក្រក់ថ្មីៗ។ នៅក្នុងរណ្តៅកម្អែលភ្នំភ្លើងដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល ថាមពលបិសាចក្នុងទម្រង់ដ៏ចម្លែកបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយកម្រើកយ៉ាងអាក្រក់។ បរិស្ថានទាំងអស់នៃឋាននរកបានរីកធំឡើងដោយបញ្ចេញកំដៅដ៏ថប់ដង្ហើម និងក្លិនស្អុយយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីបង្កើនការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងការឈឺចាប់ឱ្យដល់កម្រិតអតិបរមា។

ទោះប្បីជារាងកាយរបស់ Anu និង Tathamet បានក្លាយជាពិភពលោកដ៏ធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែឆន្ទៈដើមរបស់ពួកគេមិនទាន់បានដេកលក់ទាំងស្រុងនោះទេ។ ពន្លឺនៃឋានសួគ៌ និងភាពងងឹតនៃឋាននរកបានពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗទៅកាន់កណ្តាលនៃសកលលោក ហើយចាប់ផ្តើមរឹតកគ្នាទៅវិញទៅមក។ វាគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃសង្គ្រាមដែលមិនទាន់បញ្ចប់ដែលបន្សល់ទុកដោយអ្នកបង្កើត ហើយក៏ជាឆាកនៃវាសនាដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលសត្វលោកថ្មីត្រូវតែទទួលរង។

ការចាប់កំណើតនៃទេវតា និងបិសាច

នៅក្នុងពន្លឺដ៏ចិញ្ចាចនៃធ្នូគ្រីស្តាល់ រលកតូចៗបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយចាប់ផ្តើមបង្កើតជារូបរាងដ៏វិសុទ្ធ។ ថាមពលវិញ្ញាណដែលលាតសន្ធឹងចេញពីបេះដូងនៃពន្លឺ បានចាប់កំណើតជាអត្ថិភាពដែលមានភាពចុះសម្រុងគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះជាមួយនឹងស្លាបដូចជាអង់តែនដែលបញ្ចេញពន្លឺ ពោលគឺពួកទេវតា។ ពួកគេបានយកគុណធម៌ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ Anu និងឆន្ទៈដ៏ខ្លាំងក្លាក្នុងការការពារសណ្តាប់ធ្នាប់នៃសកលលោក ធ្វើជាសភាវគតិដាច់ខាតរបស់ខ្លួន។

ក្នុងចំណោមនោះ អត្ថិភាពដែលបានចាប់កំណើតឡើងដោយផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏ខ្លាំងក្លា និងបរិសុទ្ធបំផុត គឺពួកមហាទេវតា (Archangels) ដែលបង្កើតឡើងជាក្រុមប្រឹក្សាអង់ហ្គីរីស (Angiris Council)។ ពួកគេដែលបានទទួលមរតកនូវលក្ខណៈសម្បត្តិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ Anu គឺយុត្តិធម៌ ក្តីសង្ឃឹម ប្រាជ្ញា វាសនា និងសេចក្តីក្លាហាន បានក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដាច់ខាតដែលរក្សា និងដឹកនាំសណ្តាប់ធ្នាប់នៃឋានសួគ៌។ ពន្លឺដែលបញ្ចេញចេញពីស្លាបរបស់ពួកមហាទេវតាបានលាបពណ៌ឋានសួគ៌ទាំងមូលឱ្យទៅជាវិសុទ្ធ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នៅក្នុងទីជ្រៅបំផុតនៃ Burning Hells សត្វដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើងពីក្បាលទាំងប្រាំពីរដែលត្រូវបានកាត់ផ្តាច់របស់ Tathamet ។ នៅកណ្តាលសាច់ដែលកំពុងរលួយ និងពិសដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោល Great Evils ទាំងប្រាំពីរ ដែលបានទទួលមរតកនូវគំនុំដ៏បរិសុទ្ធបំផុតរបស់ Tathamet បានទម្លុះអណ្តាតភ្លើងដ៏សាហាវនៃឋាននរកជាមួយនឹងសម្រែកដ៏ខ្លាំងរហែកត្រចៀក ដោយបង្ហាញពីរូបរាងដ៏គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមរបស់ពួកគេ។

ពីក្បាលដ៏ធំទាំងបីរបស់ Tathamet មហាបិសាច (Great Evils) ដ៏គួរឱ្យខ្លាចបីរូបដែលតំណាងឱ្យការស្អប់ខ្ពើម ភាពភ័យខ្លាច និងការបំផ្លិចបំផ្លាញបានចាប់កំណើតឡើង។ ពួកគេគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតនៃឋាននរក ហើយរាល់ពេលដែលពួកគេដកដង្ហើម ពួកគេបានបំពុលលំហជុំវិញយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយថាមពលនៃភាពអស់សង្ឃឹម និងសេចក្តីស្លាប់ Preserving។ ភ្នែកពណ៌ក្រហមរបស់ពួកមហាបិសាចបានភ្លឺផ្លេកដោយសារតែការស្អប់ខ្ពើមគ្មានទីបញ្ចប់ និងការស្រេកឃ្លានដ៏សាហាវឃោរឃៅចំពោះឋានសួគ៌។

ពីក្បាលបួនដែលនៅសេសសល់ បិសាចជាន់ខ្ពស់ (Lesser Evils) បួនរូបដែលតំណាងឱ្យការឈឺចាប់ ការកុហក អំពើបាប និងការធ្លាក់ចុះ បានចាប់កំណើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ ពួកគេមានភាពឆ្លាតវៃ និងសាហាវឃោរឃៅមិនចាញ់ពួកមហាបិសាចឡើយ ហើយបានបង្កើតដែនដីផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងភាពវឹកវរនៃឋាននរក រួចចាប់ផ្តើមចិញ្ចឹមកងទ័ពបិសាចរាប់មិនអស់។ ស្តេចបិសាចទាំងប្រាំពីរគឺជាសាវ័កនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលនឹងធ្វើការសងសឹកជំនួស Tathamet។

ចាប់តាំងពីពេលចាប់កំណើត ពួកទេវតាបានធ្វើចលនាយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយដោយមានឆន្ទៈតែមួយទៅតាមបទភ្លេងដ៏ចុះសម្រុងគ្នានៃធ្នូគ្រីស្តាល់។ ពួកគេបានចាត់ទុកសណ្តាប់ធ្នាប់ និងបុព្វហេតុដ៏ធំនៃឋានសួគ៌ទាំងមូលជាអាទិភាពចម្បង ជាជាងបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួន ហើយបានបង្កើតកងទ័ពពន្លឺដ៏ល្អឥតខ្ចោះដែលគ្មានការរង្គោះរង្គើឡើយ។ អាវក្រោះ និងលំពែងដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចរបស់ពួកទេវតាបានបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងត្រជាក់ ដោយសារតែការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងការកាត់ទោសអំពើអាក្រក់។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកបិសាចគឺជាអត្ថិភាពនៃភាពវឹកវរដែលស្អប់ខ្ពើម និងសង្ស័យគ្នាទៅវិញទៅមកតាំងពីកំណើត។ ស្តេចបិសាចទាំងប្រាំពីរបានធ្វើការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅដើម្បីដណ្តើមអំណាចគ្រប់គ្រងឋាននរក រាល់ពេលដែលមានឱកាស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅចំពោះមុខសត្រូវរួមគឺឋានសួគ៌ សភាវគតិនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់ពួកគេបានរួមបញ្ចូលគ្នាជាធ្លុងមួយ ហើយត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីបញ្ចេញនូវឥទ្ធិពលរួមគ្នាដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលហួសពីការនឹកស្មាន។

ពួកទេវតាដែលបានទទួលមរតកនូវគុណធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ Anu និងពួកបិសាចដែលបានទទួលមរតកនូវគំនិតអាក្រក់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ Tathamet។ ពូជសាសន៍ទាំងពីរបានទទួលអារម្មណ៍ពីការស្អប់ខ្ពើមយ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលបានចារឹកទុកក្នុងឆ្អឹង តាំងពីខណៈពេលដែលពួកគេបានដឹងពីអត្ថិភាពរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងលំហសកលលោក។ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាការតស៊ូដើម្បីរស់រានមានជីវិតនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការទាក់ទាញនៃវាសនាដែលមិនអាចជៀសវាងបាន ដែលលក្ខណៈសម្បត្តិដើមនៃសកលលោកគឺពន្លឺនិងភាពងងឹតបានប៉ះទង្គិចគ្នាចំពីមុខ។

Pandemonium និងការចាប់ផ្តើមនៃជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ច

នៅចំកណ្តាលនៃសកលលោក មានកន្លែងមួយដែលស្ថិតនៅដូចជាស្លាកស្នាមដ៏ធំនៅក្នុងដែនដីនៃភាពវឹកវរដែលពុះកញ្ជ្រោល ដោយសារតែថាមពលនៃឋានសួគ៌ និងឋាននរកបានប៉ះទង្គិចគ្នាចំពីមុខ។ កន្លែងនោះគឺជា 'Pandemonium' (ផានដេម៉ូនីញ៉ូម) ដែលជាលំហដ៏ចម្លែកដែលអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយ និងផ្លាស់ប្តូរឥតឈប់ឈរ។ ហើយនៅចំកណ្តាលនោះ 'Worldstone' (ថ្មពិភពលោក) ដែលជាភ្នែករបស់ Anu និងជាបេះដូងនៃសកលលោក កំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស ដោយបញ្ចេញពន្លឺដ៏រុងរឿង និងគួរឱ្យខ្លាច។

ពួកទេវតានិងបិសាចដែលបានដឹងពីថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាហួសពីការនឹកស្មាននៃថ្មពិភពលោក បានប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងច្រើនកុះករទៅកាន់ Pandemonium ក្នុងពេលតែមួយ។ កងទ័ពទេវតាដែលបានចុះមកដោយបក់ស្លាបពន្លឺ និងកងទ័ពបិសាចដែលបានហោះឡើងដោយបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងនៃឋាននរក បានប៉ះទង្គិចគ្នាជាលើកដំបូងនៅជុំវិញថ្មពិភពលោក។ នោះគឺជាការចាប់ផ្តើមដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃ 'ជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ច' (Eternal Conflict) ដែលបានលាបពណ៌ប្រវត្តិនៃសកលលោកដោយឈាមដែលគ្មានទីបញ្ចប់។

ដីដ៏ស្ងាត់ជ្រងំនៃ Pandemonium បានបន្លឺឡើងដូចជានឹងហែកជាបំណែកៗ ដោយសារតែសំឡេងប៉ះទង្គិចគ្នានៃលំពែងដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចរបស់ពួកទេវតា និងក្រញ៉ាំខ្មៅរបស់ពួកបិសាច។ នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងដ៏វិសុទ្ធដែលបញ្ចេញដោយពួកមហាទេវតាបានធ្វើឱ្យហ្វូងបិសាចក្លាយជាផេះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក មន្តអាគមដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ពួកមហាបិសាចក៏បានបំបាក់ស្លាបរបស់ពួកទេវតា និងធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ចុះយ៉ាងអាក្រក់។ សមរភូមិត្រូវបានប្រឡាក់ដោយសេចក្តីស្លាប់ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញរាប់មិនអស់ សូម្បីតែនៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកក៏ដោយ។

ស្ថានភាពនៃសង្គ្រាមបានបន្តទៅមុខយ៉ាងស្វិតស្វាញគួរឱ្យខ្លាច។ នៅពេលដែលពួកទេវតាដណ្តើមបានថ្មពិភពលោក ហើយបានសាងសង់បន្ទាយពន្លឺដ៏ធំនៅជុំវិញនោះ ពួកបិសាចក៏បានប្រើប្រាស់ចំនួនដ៏ច្រើនគ្មានទីបញ្ចប់ និងអន្ទាក់ដ៏ឆ្លាតវៃដើម្បីកម្ទេចបន្ទាយនោះ រួចប្រែក្លាយវាទៅជាបន្ទាយនៃឋាននរក។ 'បន្ទាយវឹកវរ' (Pandemonium Fortress) បានប្រែប្រួលរូបរាងយ៉ាងចម្លែកឥតឈប់ឈរទៅជាទម្រង់នៃពន្លឺ និងភាពងងឹត រាល់ពេលដែលម្ចាស់របស់វាត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។

ពួកទេវតាបានស្អប់ខ្ពើមភាពវឹកវររបស់ពួកបិសាចយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានព្យាយាមសម្អាតពួកគេចេញពីសកលលោកទាំងស្រុង រីឯពួកបិសាចបានសើចចំអកដាក់សណ្តាប់ធ្នាប់របស់ពួកទេវតា ហើយបានឆ្កួតវង្វេងដើម្បីលេបត្របាក់អ្វីៗទាំងអស់ដោយអណ្តាតភ្លើងនៃឋាននរក។ នៅក្នុងការប្រយុទ្ធដ៏សាហាវរបស់ពួកគេ មិនមានការសម្រុះសម្រួល ឬសេចក្តីមេត្តាសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ ពួកគេបានជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា មានតែការបំផ្លិចបំផ្លាញទាំងស្រុងនៃភាគីម្ខាងទៀតប៉ុណ្ណោះ ទើបជាវិធីតែមួយគត់ដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះ។

នៅក្នុងលំហពណ៌ប្រផេះនៃ Pandemonium រោមស្លាបដ៏ភ្លឺចិញ្ចាចរបស់ទេវតាដែលត្រូវបានហែក និងឈាមខ្មៅរលួយរបស់ពួកបិសាចបានធ្លាក់ចុះមកដូចជាភ្លៀងដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ ថាមពលរបស់ពួកទេវតាដែលបានដួលរលំបានត្រឡប់ទៅកាន់ធ្នូគ្រីស្តាល់វិញ ហើយចាប់កំណើតជាទេវតាថ្មី រីឯខ្លឹមសាររបស់ពួកបិសាចដែលបានស្លាប់បានធ្លាក់ចុះទៅក្នុងទីជ្រៅនៃឋាននរក ហើយបានរស់ឡើងវិញជាបិសាចដ៏អាក្រក់ម្តងទៀត។ សូម្បីតែសេចក្តីស្លាប់ក៏មិនអាចក្លាយជាទីបញ្ចប់នៃសង្គ្រាមដ៏សាហាវនេះបានឡើយ។

ក្នុងអំឡុងពេលរាប់ពាន់ រាប់ម៉ឺនឆ្នាំដែលបានកន្លងផុតទៅ បន្ទាយវឹកវរបានទទួលស្វាគមន៍ និងបាត់បង់ម្ចាស់រាប់មិនអស់យ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ទិដ្ឋភាពដែលកំពែងពន្លឺត្រូវបានដួលរលំ និងបន្លាប្រឡាក់ឈាមបានលេចឡើង ឥឡូវនេះបានក្លាយជាទិដ្ឋភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ Pandemonium។ ខ្សែត្រៀមប្រយុទ្ធត្រូវបានរុញច្រានទៅវិញទៅមកឥតឈប់ឈរ ប៉ុន្តែគ្មានភាគីណាមួយទទួលបានជ័យជម្នះចុងក្រោយដែលអាចគ្រប់គ្រងថ្មពិភពលោកទាំងស្រុងនោះឡើយ ដោយបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពទាល់ច្រក។

ការវាយលុកដ៏ក្លាហានរបស់ពួកមហាទេវតា និងល្បិចកលដ៏ឆ្លាតវៃរបស់ពួកមហាបិសាចបានឆ្លងកាត់គ្នារាប់មិនអស់នៅលើសមរភូមិ ប៉ុន្តែជញ្ជីងនៃជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ចតែងតែរក្សាបាននូវតុល្យភាពដ៏សាហាវឃោរឃៅ។ ការសម្លាប់គ្នាយ៉ាងគ្មានន័យ និងគួរឱ្យសង្វេគដែលកើតឡើងនៅចំកណ្តាលនៃសកលលោកនេះ កំពុងតែរឹតកពូជសាសន៍ទាំងពីរបន្តិចម្តងៗ ដូចជាខ្នោះដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងស្លាប់រស់នាដើមដំបូងរបស់ Anu និង Tathamet ត្រូវបានធ្វើឡើងម្តងទៀតជារៀងរហូត។

ការដណ្តើមគ្នាគ្មានទីបញ្ចប់ជុំវិញថ្មពិភពលោក

ហេតុផលតែមួយគត់ដែលពួកទេវតានិងបិសាចបានបង្ហូរឈាមប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវបែបនេះ គឺដោយសារតែអំណាចនៃការបង្កើតដែលមិនអាចនឹកស្មានដល់របស់ថ្មពិភពលោក។ ថ្មពិភពលោកដែលធ្លាប់ជាភ្នែករបស់ Anu មិនមែនគ្រាន់តែជាត្បូងដ៏ធំដែលបញ្ចេញថាមពលនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាឧបករណ៍ចុងក្រោយនៃសកលលោកដែលអាចគ្រប់គ្រងច្បាប់នៃការពិតតាមចិត្ត និងបង្កើតវិមាត្រថ្មីទាំងស្រុងបាន។

ពួកមហាទេវតាបានប្រាថ្នាចង់គ្រប់គ្រងថាមពលរបស់ថ្មពិភពលោកទាំងស្រុង ដើម្បីធ្វើឱ្យសកលលោកទាំងមូលក្លាយជាឋានសួគ៌ទីពីរដែលពោរពេញដោយសណ្តាប់ធ្នាប់ និងពន្លឺដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ពួកគេបានស្រមៃចង់បានពិធីសម្អាតចុងក្រោយដែលអាចធ្វើឱ្យរលកធាតុអាកាសរបស់ថ្មពិភពលោកស៊ីសង្វាក់គ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះជាមួយនឹងធ្នូគ្រីស្តាល់ ដើម្បីបិទភ្ជាប់ភាពវឹកវរនៃឋាននរកជារៀងរហូត និងបំផ្លាញរាល់អត្ថិភាពបិសាចទាំងអស់។ ពួកគេបានជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា មានតែវិធីនោះទេ ទើបជាសន្តិភាពពិតប្រាកដ។

ផ្ទុយទៅវិញ ពួកមហាបិសាចបានរៀបចំផែនការអាក្រក់ដើម្បីធ្វើឱ្យថ្មពិភពលោកធ្លាក់ចុះ និងប្រែក្លាយសកលលោកទៅជាឋាននរកដ៏ធំដែលពោរពេញដោយការឈឺចាប់ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញគ្មានទីបញ្ចប់។ ពួកគេបានរៀបចំផែនការដ៏សាហាវឃោរឃៅដើម្បីបង្វែរអំណាចបង្កើតរបស់ថ្មពិភពលោក ដើម្បីបង្កើតពិភពនៃសុបិនអាក្រក់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលមិនអាចនឹកស្មានដល់ រួចបញ្ចេញកងទ័ពបិសាចគ្មានដែនកំណត់ពីទីនោះ ដើម្បីជាន់ឈ្លីកំពូលវិហារពណ៌ប្រាក់នៃឋានសួគ៌ទាំងអស់ចោល។

អ្នកដែលគ្រប់គ្រងថ្មពិភពលោកបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ គឺមិនខុសពីការក្លាយជាព្រះដាច់ខាតដែលសម្រេចវាសនានៃសកលលោកឡើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ គ្មានភាគីណាមួយអាចបោះបង់ចោលថ្មពិភពលោកបានឡើយ ហើយទោះបីជាពួកគេមិនអាចដណ្តើមបានក៏ដោយ ក៏ពួកគេត្រូវតែការពារដោយប្តូរជីវិតមិនឱ្យវាធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់សត្រូវឡើយ។ ថ្មពិភពលោកដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ គឺជាបណ្តាសាដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុតដែលធ្វើឱ្យជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ចមិនអាចបញ្ឈប់បាន។

នៅពីមុខ Worldstone ដែលត្រូវបានតម្កល់នៅចំកណ្តាលនៃ Pandemonium Fortress ការប្រយុទ្ធដ៏អស់សង្ឃឹម និងឃោរឃៅបំផុតបានឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅដោយមិនឈប់ឈរជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ផ្ទៃដ៏រលោងនៃ Worldstone បានភ្លឺភ្លឹបភ្លែតៗជាមួយនឹងពន្លឺដ៏ចម្លែក ដែលប្រឡាក់ដោយវេទមន្តដ៏ពិសិដ្ឋរបស់ទេវតា និងឈាមបណ្តាសារបស់បិសាច។ ជួនកាលរលកនៃពន្លឺ និងជួនកាលផ្ទាំងនៃភាពងងឹតបានគ្របដណ្តប់ Worldstone ប៉ុន្តែគ្មានជ័យជម្នះណាមួយស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូតនោះទេ។

ថ្មពិភពលោកបានសម្លឹងមើលរាល់សោកនាដកម្មដ៏គួរឱ្យខ្លាចទាំងអស់នោះដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងគ្មានសំឡេង។ ទោះបីជាមានឆន្ទៈរបស់ Anu ស្ថិតនៅខាងក្នុងក៏ដោយ ប៉ុន្តែថ្មពិភពលោកដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ គឺជាគ្រីស្តាល់ដ៏ធំនៃថាមពលអព្យាក្រឹតដែលមិនបែងចែករវាងល្អនិងអាក្រក់ដោយខ្លួនឯងឡើយ។ វាបានលោតញាប់នៅចំកណ្តាលបេះដូងនៃ Pandemonium ដោយផ្ទុកនូវលទ្ធភាពគ្មានដែនកំណត់ដែលអាចក្លាយជាឧបករណ៍នៃពន្លឺ ឬជាអាវុធនៃភាពងងឹត ទៅតាមឆន្ទៈរបស់ម្ចាស់វា។

ពួកមហាទេវតានិងពួកមហាបិសាចបានព្យាយាមសិក្សា និងបញ្ចូលមន្តអាគមដ៏ខ្លាំងក្លាឥតឈប់ឈរ ដើម្បីទាញយកថាមពលរបស់ថ្មពិភពលោកទាំងស្រុង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងភាពវឹកវរនៃសង្គ្រាម ពេលវេលាដែលអាចផ្តោតអារម្មណ៍លើថ្មពិភពលោកទាំងស្រុងគឺតែងតែខ្វះខាតយ៉ាងខ្លាំង។ នៅមុនពេលដែលពិធីមន្តអាគមត្រូវបានបញ្ចប់ ការវាយឆ្មក់របស់សត្រូវក៏បានមកដល់ ហើយតំបន់ជុំវិញថ្មពិភពលោកបានប្រែក្លាយទៅជាសមរភូមិនៃការសម្លាប់ប្រឡាក់ឈាមម្តងទៀត។

ពន្លឺដ៏រុងរឿងនៃថ្មពិភពលោកគឺជាក្តីសង្ឃឹមដាច់ខាតនៃការសង្គ្រោះ និងជាការភ័យខ្លាចដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញសម្រាប់ទាំងទេវតានិងបិសាច។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ភាគីទាំងពីរដែលសម្លឹងមើលវា មានការលាយឡំគ្នាយ៉ាងស្មុគស្មាញរវាងការឈ្លក់វង្វេងដ៏ឆ្កួតលីលា និងការភ័យខ្លាចយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ភាពក្រអឺតក្រទមរបស់ពួកគេដែលចង់គ្រប់គ្រងថាមពលដើមនៃសកលលោកតែម្នាក់ឯង ទីបំផុតបានធ្វើឱ្យ Pandemonium ក្លាយជាវាលភក់នៃឈាមដែលមិនចេះរីងស្ងួតជារៀងរហូត។

ភាពនឿយហត់ដែលកើតឡើងដដែលៗ និងពន្លកនៃការក្បត់

រាប់លានឆ្នាំ ឬប្រហែលជាភាពអនន្តដែលជិតនឹងកល្ប បានកន្លងផុតទៅយ៉ាងគួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ទេវតារាប់មិនអស់បានបាត់បង់ស្លាបរបស់ពួកគេ និងបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងវេទនា ហើយបិសាចចំនួនមិនអាចប៉ាន់ស្មានបានត្រូវហែកជាបំណែកៗនៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចរន្តនៃសង្គ្រាមមិនបានឈានទៅមុខសូម្បីតែមួយជំហាន។ មានតែកង់នៃការសម្លាប់រង្គាលដែលគ្មានជ័យជម្នះ និងគ្មានទីបញ្ចប់ប៉ុណ្ណោះ ដែលបានវិលយ៉ាងឃោរឃៅ។

ការពិតដ៏អស់សង្ឃឹមដែលសូម្បីតែសេចក្តីស្លាប់ក៏មិនអាចក្លាយជាការសម្រាកបាន បាននាំមកនូវភាពនឿយហត់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដល់ឆ្អឹងសម្រាប់ពូជសាសន៍ទាំងពីរ។ ពន្លឺរបស់ពួកទេវតាដែលបានចាប់កំណើតឡើងវិញពីធ្នូគ្រីស្តាល់មិនភ្លឺចិញ្ចាចដូចពីមុនឡើយ ហើយសំឡេងគ្រហឹមរបស់ពួកបិសាចដែលរស់ឡើងវិញពីឋាននរកត្រូវបានលាយឡំដោយភាពនឿយហត់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ជំនួសឱ្យកំហឹងដ៏ខ្លាំងក្លាកាលពីមុន។ ជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ចកំពុងតែបំផ្លាញសូម្បីតែព្រលឹងដែលមិនចេះស្លាប់របស់ពួកគេបន្តិចម្តងៗ។

មនុស្សដែលសម្លឹងមើលពន្លឺនៃថ្មពិភពលោកដោយភ្លេចខ្លួននៅលើកំពែងនៃបន្ទាយវឹកវរ បានចាប់ផ្តើមលេចឡើងយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងភាគីទាំងពីរ។ ពួកគេបានសម្លឹងមើលទៅសាកសពដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់សត្រូវដែលទើបតែដាក់ដាវលើករបស់ខ្លួនកាលពីមុននេះបន្តិច ហើយបានចោទសួរយ៉ាងជ្រាលជ្រៅថា តើនឹងមានអ្វីនៅសេសសល់នៅចុងបញ្ចប់នៃការស្អប់ខ្ពើមដ៏គ្មានន័យនេះ។ សណ្តាប់ធ្នាប់ និងភាពវឹកវរ ឬបុព្វហេតុធំណាមួយ ក៏មិនអាចផ្តល់ភាពស្របច្បាប់ដល់ការឈឺចាប់ដែលគ្មានទីបញ្ចប់នេះទៀតឡើយ។

ស្នាមប្រេះតូចៗដែលត្រូវបានលាក់បាំងដោយការស្តាប់បង្គាប់ដោយងងឹតងងុល និងសភាវគតិនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញ បានរីករាលដាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងផ្ទៃក្នុងនៃភាគីទាំងពីរ។ ពួកទេវតាមួយចំនួនមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់នឹងអំពើហិង្សាគ្មានទីបញ្ចប់ដែលត្រូវបានប្រព្រឹត្តឡើងក្រោមឈ្មោះនៃសណ្តាប់ធ្នាប់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ហើយពួកបិសាចមួយចំនួនបានញាប់ញ័រនឹងភាពទទេស្អាតដ៏អស់កល្បដែលនាំមកដោយការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយងងឹតងងុល។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមសង្ស័យលើខ្នោះនៃវាសនាដែលអ្នកបង្កើតគឺ Anu និង Tathamet បានដាក់ឱ្យជាលើកដំបូង។

មានពេលខ្លះដែលក្រសែភ្នែករបស់ទេវតានិងបិសាចដែលកំពុងដកដង្ហើមធំ និងប្រឈមមុខដាក់គ្នានៅចំកណ្តាលសមរភូមិ បានប្រសព្វគ្នាក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែកដ៏ខ្លីនោះ មានការប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លាក្នុងការគេចចេញពីឋាននរកដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់នេះជារៀងរហូត មិនចាញ់ការស្អប់ខ្ពើមចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។ ទោះបីជាពួកគេជាសត្រូវនឹងគ្នាក៏ដោយ ក៏ពួកគេបានដឹងជាប្រយោលថាពួកគេកំពុងត្រូវបានសង្កត់សង្កិនដោយទម្ងន់នៃការឈឺចាប់ដូចគ្នា។

សូម្បីតែវាសនានៃសកលលោកដ៏ធំធេងដែលហៅថាការប្រឈមមុខគ្នារវាងពន្លឺនិងភាពងងឹត ក៏បានបាត់បង់ពន្លឺរបស់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗនៅចំពោះមុខសេចក្តីស្លាប់ដ៏គ្មានន័យដែលកើតឡើងដដែលៗជារៀងរហូត។ ពួកមហាទេវតានិងពួកមហាបិសាចនៅតែស្រែករកជ័យជម្នះ និងរុញច្រានកងទ័ពទៅកាន់សេចក្តីស្លាប់ ប៉ុន្តែជំហានរបស់ទាហានដែលធ្វើតាមបញ្ជារបស់ពួកគេគឺធ្ងន់ដូចជាថ្មរាប់តោន។ ខ្យល់អាកាសដ៏ល្អក់កករនៃ Pandemonium ត្រូវបានបំពេញដោយភាពទទេស្អាតដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងភាពអស់សង្ឃឹមដែលត្រូវបានសង្កត់សង្កិន។

នរណាម្នាក់បានចាប់ផ្តើមស្រមៃជាសម្ងាត់អំពីកន្លែងមួយដែលអាចគេចចេញពីសមរភូមិប្រឡាក់ឈាមនេះទាំងស្រុង និងទទួលបានការសម្រាកដ៏ពេញលេញដែលមិនមែនជាពន្លឺ ឬភាពងងឹត។ ការស្រមៃដែលត្រូវបានហាមឃាត់ថា ប្រសិនបើជាអំណាចនៃការបង្កើតគ្មានដែនកំណត់របស់ថ្មពិភពលោក ពួកគេប្រហែលជាអាចបង្កើតជម្រកថ្មីផ្ទាល់ខ្លួនដោយគេចផុតពីភ្នែករបស់ឋានសួគ៌ និងឋាននរក បានចាប់ផ្តើមលេចឡើងបន្តិចម្តងៗក្នុងចំណោមព្រលឹងដែលនឿយហត់។

ទោះបីជាកង់ធ្មេញដ៏ធំនៃជម្លោះដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៅតែវិលវល់ដោយបញ្ចេញសំឡេងផ្ទុះដ៏គួរឱ្យខ្លាចក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងនោះ គ្រាប់ពូជនៃការក្បត់ដ៏តូចមួយដែលមិនអាចត្រឡប់ក្រោយបាន កំពុងតែដុះពន្លកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ព្រលឹងដែលនឿយហត់នឹងសង្គ្រាមដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ឥឡូវនេះបានបដិសេធមរតកនៃការស្អប់ខ្ពើមដែលបន្សល់ទុកដោយ Anu និង Tathamet ហើយបានឈរនៅលើមាត់ជ្រោះនៃការសម្រេចចិត្តដ៏គ្រោះថ្នាក់ដើម្បីស្វែងរកវាសនាថ្មីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ឯកសារយោង

វីដេអូផ្លូវការរបស់ Blizzard: Book of Lorath — Creation

កាលប្បវត្តិផ្លូវការរបស់ Blizzard: សង្គ្រាមនៃដែនដីវិសុទ្ធ និងអំពើបាប

សៀវភៅណែនាំផ្លូវការរបស់ Diablo 1: ប្រវត្តិនៃ Horadrim និងដែនដីវិសុទ្ធ

ការកំណត់ផ្លូវការរបស់ Blizzard: ប្រភពដើមនៃដែនដីវិសុទ្ធ និងពិភពវិញ្ញាណ