ព័ត៌មានសំខាន់
Jordan Magnuson ស្ថាបនិកនៃ TIGSource និងជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅ Game Poems: Videogame Design as Lyric Practice បានរៀបចំការប្រកួត "Game Poem" ថ្មីៗនេះ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះសហការរៀបចំជាមួយសាលាភាពយន្ត និងទូរទស្សន៍ជាតិ (National Film and Television School) ដោយមានគណៈកម្មការដូចជាលោក Shuhei Yoshida បានជំរុញឱ្យអ្នកអភិវឌ្ឍន៍បង្កើតស្នាដៃខ្លីៗដែលមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួន ដែលដើរតួជាកន្លែងនៃពិធីសាសនា ជាជាងប្រព័ន្ធចែកចាយមាតិកាបែបប្រពៃណី។
ស្នាដៃដែលបានដាក់ចូលរួមដូចជា Sometimes I Wonder About The Other Me របស់ Luis "Ludipe" Díaz Peralta បានបង្ហាញពីវិធីសាស្ត្រនេះ។ ហ្គេមនេះប្រើរចនាសម្ព័ន្ធវេទិកា 2D ដើម្បីស្វែងយល់ពីប្រធានបទនៃការជ្រើសរើស និងអត្តសញ្ញាណ ដោយបង្ខំឱ្យអ្នកលេងគ្រប់គ្រងតួអង្គស្ទួនដែលនឹងបាត់ខ្លួននៅទីបំផុត។ ខុសពីការនិទានរឿងបែបបែកមែកធាងធម្មតា ហ្គេមនេះផ្តោតលើការបង្កើតឡើងវិញនូវលទ្ធភាពជំនួសផ្សេងៗតាមចង្វាក់ និងការស្មានទុកជាមុន។
ស្នាដៃផ្សេងទៀតបង្ហាញពីយន្តការចម្រុះ។ ហ្គេម The Other Line របស់ក្រុម Sunfarer ប្រើការផ្លាស់ទីតាមជួរដែលគួរឱ្យធុញទ្រាន់ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីសកម្មភាពនៃការអានកំណាព្យ ខណៈដែល Faulty Mirror របស់ Chris Barrett ប្រើដៃដែលគ្រប់គ្រងដោយក្តារចុច និងការបំភាន់សោតទស្សន៍ដើម្បីដាស់អារម្មណ៍នៃការឃ្លាតឆ្ងាយ។ Still Life របស់ Misery Tourism ប្រើប្រាស់កោសិកាស្វ័យប្រវត្តិ (cellular automata) ដើម្បីដុះ និងបង្ខូចទ្រង់ទ្រាយផ្ទៃមុខ ដោយបង្កើតជា "ប្រដាប់ក្មេងលេងបំបាត់ស្ត្រេស" ដែលស្វែងយល់ពីប្រធានបទនៃការផ្សំ និងការរលាយ។
គម្រោងទាំងនេះបង្ហាញពីភាពផ្ទុយគ្នាដ៏មានប្រសិទ្ធភាពរវាងកំណាព្យ និងហ្គេម។ តាមរយៈការបដិសេធអនុសញ្ញាទីផ្សារដូចជា "ភាពល្អឥតខ្ចោះ" ឬការនិទានរឿងតាមលំដាប់លំដោយ ស្នាដៃទាំងនេះចាត់ទុកហ្គេមកំណាព្យជាមធ្យោបាយពិសោធន៍ដែលបំផ្លាញខ្លួនឯង ដែលតែងតែចោទសួរពីទំនាក់ទំនងរវាងខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ។
