Mahalagang impormasyon
Noong unang bahagi ng 1990s sa panahon ng 16-bit console, ang pagkuha ng ilang kilalang laro sa Super Nintendo ay nangangailangan ng napakalaking halaga ng pera. Ayon sa mga ulat, ang pagdadala ng mga arcade blockbuster sa mga home console ay nangangailangan ng lalong lumalaking kapasidad ng memorya at mamahaling high-end na electronic components.
Ang teknikal na pagiging kumplikado ng mga ROM cartridge ay kinasasangkutan ng mga printed circuit board, Mask ROM chip, at ang CIC antipiracy chip ng Nintendo. Pinanatili rin ng Nintendo ang isang sentralisadong monopolyo sa pagmamanupaktura, na pumipilit sa mga third-party editor tulad ng Capcom na magbayad nang buo para sa mga cartridge nang maaga, na ginagarantiyahan ang kita para sa Nintendo habang inililipat ang lahat ng panganib sa pananalapi sa mga publisher.
Sa merkado ng Pransya noong 1993, ang mga karaniwang laro ay nagkakahalaga ng humigit-kumulang 400 hanggang 450 francs, ngunit ang mga pamagat tulad ng Street Fighter II Turbo ay inilunsad sa halagang 549 hanggang 590 francs. Ang mas malalaking 32-Megabit cartridge tulad ng Super Street Fighter II ay umabot sa 649 hanggang 690 francs, na kumakatawan sa isang malaking bahagi ng buwanang kita na katumbas ng mahigit 160 euro ngayon.
Ang mahigpit na modelo ng cartridge at mga panganib sa pananalapi ay kalaunang nagbago sa panahon ng optical disc. Ipinakilala ng PlayStation ng Sony ang mga CD-ROM na may mas malaking storage sa maliit na bahagi lamang ng gastos sa paggawa, na nagpababa sa mga presyo sa retail pagsapit ng huling bahagi ng 1990s.
