Mahalagang impormasyon
Inilabas noong 1998, ang The Legend of Zelda: Ocarina of Time ay malawak na ipinagdiriwang bilang isang obra maestra. Gayunpaman, ang mga retrospective analysis at kontemporaryong kritisismo ay nagbigay-diin sa mga makabuluhang limitasyon sa teknikal at disenyo na likas sa hardware ng Nintendo 64.
Kasama sa mga teknikal na limitasyon ang 20 frames-per-second na limitasyon, madalas na pagbaba ng frame rate, at isang matigas na sistema ng camera. Ang kawalan ng pangalawang analog stick ay pumilit sa mga manlalaro na manu-manong i-reset ang view gamit ang Z button, na madalas nagreresulta sa mga nakakadismayang blind spot sa loob ng makikitid na pasilyo ng dungeon.
Ang mga isyu sa ergonomya ay madalas na nakakaabala sa gameplay. Partikular na binanggit ng mga kritiko ang Water Temple, kung saan ang pag-equip ng Iron Boots ay nangangailangan ng palagiang, matagal na pag-navigate sa menu. Bukod pa rito, ang kasamang si Navi ay madalas na pinupuna dahil sa paulit-ulit na mga abala na humahadlang sa awtonomiya ng manlalaro.
Ang mga elemento ng naratibo at estruktura ay naharap din sa pagsusuri. Napansin ng mga analyst ang kakulangan ng sikolohikal na lalim sa mga karakter at naobserbahan na ang mekaniko ng time-travel ay hindi nagamit nang husto, dahil ang mga aksyon sa nakaraan ay bihirang makaapekto sa hinaharap maliban sa mga partikular at limitadong puzzle.
